Περνάμε τώρα στο έτερο παίγνιο αντισφαίρισης (έγραψα ο άτιμος). Το Top Spin ήταν πάντα ένα πολύ καλό παιχνίδι στις κονσόλες. Ηταν πάντα πιο πολύπλοκο από το Virtua Tennis, πλησιάζοντας περισσότερο στο “simulation” και, για να καταφέρει κάποιος να γίνει αυθεντία σε αυτό, έπρεπε να προσπαθήσει περισσότερο. Πριν από λίγο καιρό, είχαμε τη χαρά να δούμε τον τίτλο στο PC μας και πρέπει να πω πως οι απόψεις για το πόσο καλό είναι διίστανται.

Και εδώ, θα ασχοληθούμε με το career mode, το οποίο έχει ως σκοπό να μας ξεκινήσει από τον «πάτο» και να μας φτάσει στην κορυφή. Οπως και στο Virtua Tennis, αφού δημιουργήσουμε το χαρακτήρα μας (η διαδικασία στο Top Spin 2 είναι πολύ καλύτερη), καλούμαστε να ξεκινήσουμε από τα χαμηλά, και στη συνέχεια αφού τον εξελίξουμε, να φτάσουμε στο No1. Για να ανεβάσουμε τα χαρακτηριστικά μας, θα πρέπει και εδώ να παίξουμε αρκετά mini games, τα οποία δεν είναι τόσο διασκεδαστικά όσο στο VT3, αλλά παραμένουν ενδιαφέροντα, και να κερδίζουμε σε τουρνουά, ούτως ώστε να φτάσουμε στις υψηλές θέσεις.

Το gameplay του τίτλου διαφέρει από αυτό του VT3. Και εδώ έχουμε τα βασικά χτυπήματα, αλλά, σε αντίθεση με τον ανταγωνιστή του, το Top Spin 2 έχει τέσσερα, συμπεριλαμβανομένου και ενός “safe swing”, το οποίο θα στείλει πάντα την μπάλα εντός περιοχής. Τα υπόλοιπα χτυπήματα θέλουν μεγαλύτερη προσοχή, καθώς, αν δεν εκτελεστούν σωστά, θα στείλουν την μπάλα out. Εκτός βέβαια από αυτά τα βασικά χτυπήματα, το παιχνίδι προσφέρει και άλλα οκτώ (!!) τα οποία γίνονται διαθέσιμα κατά τη διάρκεια του match και εξαρτώνται από το “momentum” που έχει ο παίκτης. Αυτό σημαίνει πως όσο κερδίζουμε πόντους, «ξεκλειδώνονται» και άλλα swings, τα οποία είναι πιο δύσκολο να αποκρούσει ο αντίπαλος, όμως, χρειάζονται προσοχή και εξάσκηση.

Το παραπάνω χαρακτηριστικό προσθέτει βάθος στον τίτλο, όμως έχει ένα βασικό μειονέκτημα: δεν παίζεται χωρίς gamepad. Αν δεν έχετε ένα χειριστήριο με διπλούς αναλογικούς μοχλούς, μην κάνετε τον κόπο να αγοράσετε το παιχνίδι, αφού o χειρισμός με πλήκτρα και mouse είναι αστείος. Δεν θα περάσουμε σε λεπτομέρειες, απλώς μην το δοκιμάσετε.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι αρκετά καλά, όχι όμως στα επίπεδα του VT3, αλλά ο ήχος είναι εξαιρετικός. Σε γενικές γραμμές, είναι ένα παιχνίδι το οποίο συνιστάται αποκλειστικά στους κατόχους gamepad και είναι κατά τι πιο δύσκολο από το δημιούργημα της Sega. Θα μπορούσε να πάρει υψηλότερη βαθμολογία, αλλά ο περιορισμός στο χειρισμό του το καταδικάζει.