Στοίβα με φρεσκοπλυμένα T-shirts για να αλλάξω και να μην (ξανα)πάθω πνευμονία: Check! Κιβώτιο με ισοτονικά ποτά για τη γρηγορότερη αναπλήρωση των χαμένων υγρών του οργανισμού: Check! Εξτρα πληκτρολόγια και χειριστήρια, αποφασισμένα να αψηφήσουν τον βέβαιο θάνατό τους: Check! Τι, θέλετε να μου πείτε ότι ήσαστε τόσο αισιόδοξοι, που περιμένατε κάτι λιγότερο κοπιαστικό για εσάς και τον υπολογιστή σας από ένα παιχνίδι που πραγματεύεται τις δυσκολότερες δοκιμασίες στις οποίες υπόκεινται οι φαρμακοβ… εεε… ο ανθρώπινος οργανισμός; Ε, καλά, εδώ άλλοι ήταν τόσο αισιόδοξοι που περίμεναν ότι η Ελλάδα θα μάζευε διψήφιο αριθμό μεταλλίων στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου…
Για τα μάτια του κόσμου…
Τη στιγμή που γράφω αυτό το review, διανύουμε τις τελευταίες μέρες της 29ης Ολυμπιάδας και με βάση όσα είδαμε μέχρι τώρα, θα μπορούσαμε κατά κάποιον τρόπο να παραλληλίσουμε το Beijing 2008 με την εικόνα που έχει η ίδια η πόλη του Πεκίνου αυτές τις μέρες: Επιφανειακά, φαντάζει στον εξωτερικό παρατηρητή σαν μία ειδυλλιακή αναπτυσσόμενη μεγαλούπολη, η οποία κατακλύζεται από φιλόξενους κι ευγενικούς κατοίκους, κρύβοντας τα γνωστά αιώνια προβλήματά της, όπως η ατμοσφαιρική ρύπανση, η λογοκρισία, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.λπ. Εξίσου αντιφατική είναι η κατάσταση και με το παρόν παιχνίδι, αφού προσπαθεί να εντυπωσιάσει με λανθασμένους τρόπους τον gamer, αδιαφορώντας για την ουσία. Από τη μία, λοιπόν, μας προσφέρει τη δυνατότητα να λάβουμε μέρος σε 38 ολόκληρα αγωνίσματα, ίσως τα περισσότερα από κάθε άλλο παιχνίδι του είδους, περιλαμβάνοντας και ορισμένα σπορ που δεν είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε (π.χ., τζούντο και πινγκ-πονγκ), όμως, τα περισσότερα είναι αχρείαστες παραλλαγές του ίδιου μοτίβου και σχεδόν πανομοιότυπα μεταξύ τους. Αντίστοιχα, ενώ η ατμόσφαιρα των εντυπωσιακών σταδίων του Πεκίνου έχει αποδοθεί σε ικανοποιητικότατο βαθμό και τα μοντέλα των αθλητών είναι καλοσχεδιασμένα με αληθοφανέστατο animation, τα πρόσωπά τους είναι generic και ελάχιστα σε αριθμό, με αποτέλεσμα να ανακυκλώνονται συνεχώς και να παρατηρούνται φαινόμενα… συμμετοχής τριδύμων σε κούρσες! Ομοίως, αν και το κεντρικό campaign mode δείχνει αρχικά ενδιαφέρον με το στήσιμό του και την RPG-ίστικη δυνατότητα να αναβαθμίζετε στοιχεία των αθλητών σας, στην πραγματικότητα πρόκειται για μία αχρείαστη δυσκολία, αφού σας αναγκάζει, π.χ., να κερδίσετε στο τζούντο για να διεκδικήσετε το χρυσό μετάλλιο στα 100μ. Τέλος, αν και είναι το πρώτο παιχνίδι του είδους που υποστηρίζει δικτυακές αναμετρήσεις, πιο πολλές πιθανότητες υπάρχουν να βρεθεί αθλητής να σπάσει το ρεκόρ του Michael Phelps, παρά gamer στους servers του παιχνιδιού…
Αρχαίο… gameplay αθάνατο (;)
Δυστυχώς, αν οι υπόλοιποι τομείς μού άφησαν ανάμικτα συναισθήματα, αυτός του gameplay με έκανε να νιώσω όπως όταν έμαθα για το ντοπάρισμα των αθλητών μας: κατά βάθος το περίμενα, παρόλα αυτά απογοητεύτηκα. Το πρώτο σοκ, πάντως, το υπέστην πριν καλά-καλά εγκαταστήσω το παιχνίδι και οφειλόταν σε ένα από τα requirements που αναγράφονταν με μικροσκοπικά γράμματα στη συσκευασία: “For use with the Xbox 360 Controller for Windows”! Ω ναι, καλά διαβάσατε, η SEGA το θεωρεί ως δεδομένο πως θα πρέπει να έχετε στην κατοχή σας χειριστήριο του Xbox 360, αφού όλο το μενού και το στήσιμο του παιχνιδιού θα σας παραπέμπει στο εν λόγω controller. Πάλι καλά, δηλαδή, που δεν είχαν τη φαεινή ιδέα να απαιτήσουν την ύπαρξη Wii-mote, ώστε να κουνάω το gamepad και το πληκτρολόγιό μου πάνω-κάτω σαν ξεχαρβαλωμένο! Ευτυχώς, μετά από διάφορες δοκιμές κατάφερα κουτσά-στραβά να χρησιμοποιήσω το δικό μου gamepad και να κυνηγήσω την ολυμπιακή δόξα. Το “ευτυχώς”, βέβαια, μάλλον κατ’ ευφημισμό το χρησιμοποιώ, αφού όχι μόνο δεν γλίτωσα το μαρτύριο του ανελέητου κοπανήματος και ιδροκοπήματος (κάτι που στο κάτω-κάτω περίμενα από ένα παιχνίδι του είδους), αλλά οι επιδόσεις μου θύμιζαν ερασιτέχνη αθλητή… τεταρτοκοσμικής χώρας που κλήθηκε στους Ολυμπιακούς με wild card, μόνο και μόνο για να εκπροσωπηθεί η χώρα του! Ειδικά στους δρόμους ταχύτητας, για να προφτάσω τους υπόλοιπους συμμετέχοντες, θα χρειαζόμουν Μ3 και δεν εννοώ το εθνικό μας αναβολικό, αλλά… την BMW!
Λίγο πριν το πάρω απόφαση να… ντοπαριστώ, πάνω στην απελπισία μου να βελτιώσω τις άθλιες επιδόσεις μου (προτιμούσα να ρισκάρω τη σωματική υγεία μου, παρά να διαλύσω την ψυχική!), μου ήρθε η φαεινή ιδέα να δοκιμάσω την τύχη μου και στο πληκτρολόγιο, τα κουμπιά του οποίου είναι πιο ευαίσθητα, άρα αρμόζουν καλύτερα σε τέτοιου είδους τρόπους χειρισμού. Ελα, όμως, που όσο κι αν έψαξα στο manual, δεν βρήκα την αντιστοιχία των πλήκτρων με τα αντίστοιχα του περιβόητου χειριστηρίου του Xbox 360! Το πιο τραγελαφικό, ωστόσο, στοιχείο της υπόθεσης είναι πως ακόμη και στις επιλογές του χειρισμού που (υποτίθεται πως) προσφέρονται, δεν μπορείτε να αναθέσετε πλήκτρα σε κάποιες από τις λειτουργίες του χειριστηρίου (π.χ., δεύτερος αναλογικός μοχλός), με αποτέλεσμα να μη γνωρίζετε τον τρόπο ελέγχου στη συντριπτική πλειονότητα των αγωνισμάτων! Τελικά, βρήκα τη λύση σε κάποιο απομακρυσμένο forum, από κάποιον άμοιρο κάτοχο του παιχνιδιού, ο οποίος προφανώς δοκίμασε κάθε πλήκτρο του πληκτρολογίου σε καθένα από τα 38 αγωνίσματα, αφού τα περισσότερα χρησιμοποιούσαν διαφορετικά κουμπιά, ακόμη και για τις ίδιες λειτουργίες! Κι αν νομίζετε πως θα σας βοηθήσουν τα tutorials που προηγούνται κάθε αγωνίσματος… ας πούμε πως άρχισα να πιστεύω πως η φετινή διοργάνωση του τζούντο διεξήχθη στο αντίστοιχο video game και γι’ αυτό ο Ηλίας Ηλιάδης αποκλείστηκε τόσο νωρίς. Δυστυχώς για το Beijing 2008, στο σκληρό κόσμο των video games δεν έχει καμία θέση το ολυμπιακό πνεύμα: η συμμετοχή δεν αρκεί…