Από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα μέχρι τις ημέρες μας, τα σαρκοβόρα zombies πρωταγωνιστούν σε διάφορες μορφές της λαϊκής κουλτούρας. Ειδικά στο σινεμά, οι αργοκίνητοι νεκροί αναμφίβολα αποτελούν ένα διαχρονικό trend. Από τα zombies του Romero και του Boyle, που λειτουργούν ως μία «κραυγή» αγωνίας ενάντια στον αμοραλισμό, τον άκρατο καταναλωτισμό και την ανθρώπινη απληστία, σε πιο «ανάλαφρες» cult εκδοχές όπως «Τα Zombies Δεν Είναι Χορτοφάγα» ή του «δικού» μας «Το Κακό», το concept των νεκρών που περπατούν στη γη, πρωτοστατεί.

Ως είθισται, ο κόσμος των video games δεν θα μπορούσε να μείνει πίσω, αφού και εκεί έχουμε αμέτρητους τίτλους που η θεματολογία τους πηγάζει από τους νεκροζώντανους (Resident Evil, Stubbs the Ζombie και Dead Rising είναι ορισμένοι εξ αυτών). Η Valve, παρατηρώντας την μεγάλη απήχηση που έχουν τα zombies δεν θα μπορούσε να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια, γι’ αυτό επένδυσε τις δυνάμεις της σε ένα από τα πιο φιλόδοξα projects των τελευταίων ετών. Το τολμηρό εγχείρημά της ονομάστηκε Left 4 Dead και αποτελεί έναν τίτλο που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όχι μόνον εξαιτίας (του πάντοτε “in”) zombie slaughter θέματός του, αλλά και λόγω της εναλλακτικής φιλοσοφίας που προσπαθεί να περάσει στο χώρο των FPS. Αλλωστε, δεν είναι πολλοί οι τίτλοι που υπόσχονται πραγματικό co-operative play και dynamic A.I…

«I Am Legend» με λίγο «28 Days Later»

Ο κόσμος του Left for Dead δανείζεται πολλά στοιχεία από διάσημες κινηματογραφικές παραγωγές όπως τα «Ι am Legend» και «28 Days Later» και σίγουρα δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας. Ενας θανατηφόρος ιός έχει εξαπλωθεί στον πλανήτη και η ανθρωπότητα βρίσκεται ένα βήμα πριν από τον αφανισμό. Οσοι νοσούν, μέσα σε λίγες εβδομάδες (ή ώρες, ανάλογα με τον οργανισμό τους) μετατρέπονται σε αδηφάγα zombies, παρασιτικές υπάρξεις που το μόνο που τους νοιάζει, είναι το πώς θα ικανοποιήσουν την ακόρεστη πείνα τους. Οι ελάχιστοι άνθρωποι που παραμένουν ζωντανοί, είναι κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια τους και περιμένουν καρτερικά την ώρα που είτε θα υποκύψουν στον ιό ή θα γίνουν βορά στους νεκροζώντανους. Μέσα σε αυτό το χάος, τέσσερις τυχεροί-άτυχοι επιζώντες (οι οποίοι έχουν αναπτύξει ανοσία στον ιό) ρίχνονται σε μία απεγνωσμένη μάχη χωρίς αύριο, αντιμετωπίζοντας εκατομμύρια νεκροζώντανους. Στην ομάδα του Left 4 Dead πρωταγωνιστούν τα κλασικά κινηματογραφικά στερεότυπα, που κατά καιρούς έχουμε δει να παρελαύνουν από τις διάφορες ταινίες τρόμου. O Bill, ένας μέθυσος πρώην πεζοναύτης, ο Louis ένας νεο-γιάπι tech-geek, η Zoey, το κορίτσι της διπλανής πόρτας και fan των horror movies, και o Francis, ένας μηχανόβιος «τα σπάω όλα και δεν πληρώνω», καλούνται να συνυπάρξουν αρμονικά και να συνεργαστούν μεταξύ τους, έτσι ώστε να μη γίνουν βορά στους μολυσμένους ανθρώπους. Σε γενικές γραμμές, τα παραπάνω στοιχεία είναι τα μόνα που γνωρίζουμε για τον κόσμο του Left 4 Dead, αφού μέσω του παιχνιδιού δεν προβάλλεται κάποιο σταθερό story που διαθέτει αρχή, μέση και τέλος. Οπως γίνεται αντιληπτό, οι developers της Valve προτίμησαν να εστιάσουν στους μηχανισμούς του gameplay και, όπως θα δούμε παρακάτω, τα πήγαν αρκετά καλά. Γι’ αυτό, δεν θα πρέπει να σας ξενίζει το ότι στο παιχνίδι υπάρχουν τέσσερα chapters, με πέντε maps-levels το καθένα. Οι gamers μπορούν να επιλέξουν οποιονδήποτε χάρτη, παίζοντας σε on-line multiplayer co-op ή single player, με τους teammates να ελέγχονται από την A.I. Eάν, βέβαια, αποφασίσουν να πάρουν τα κεφάλαια με τη σειρά ή παίξουν κατευθείαν το τελευταίο επίπεδο, το μοναδικό mission objective αφορά στην απόδραση της τετραμελούς ομάδας των Survivors από τις ορδές των zombies με κάθε δυνατό μέσο.

Η ισχύς εν τη ενώσει

Ενα σοφό ρητό αναφέρει ότι «το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το πρόσωπο», μία λογική που φαίνεται να εφαρμόζεται κατά κόρον στο Left 4 Dead, αφού δεν θα ήταν υπερβολή να το χαρακτηρίσουμε ως την επιτομή του co-op. Αλλωστε, όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα reviews του τίτλου, το εν λόγω χαρακτηριστικό προβλήθηκε όσο κανένα άλλο. Αναμφίβολα, πολλά games διαθέτουν co-op φιλοσοφία και υποστήριξη, όμως, σε ελάχιστα από αυτά αποτελεί το κεντρικό concept, τον πυρήνα του gameplay. Στο νέο τίτλο της Valve η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική, αφού, κακά τα ψέματα, για να μπορέσετε να επιβιώσετε από τις ορδές των μαινόμενων zombies, ο μόνος τρόπος είναι η σωστή συνεργασία ανάμεσα σε εσάς και τους συντρόφους σας. Οπως διαπιστώσαμε, καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, προωθείται ένα κλίμα ομαδικής συνεργασίας. Οι developers φρόντισαν στο να εισάγουν με έξυπνο τρόπο ορισμένους μηχανισμούς, οι οποίοι καλλιεργούν και με το παραπάνω τον co-op χαρακτήρα του gameplay. Για παράδειγμα, σε αρκετές περιπτώσεις θα πρέπει να «αναστήσετε» έναν πεσμένο σύντροφό σας ή να επουλώσετε τα τραύματά του, χρησιμοποιώντας medi-kits. Το νόημα του παιχνιδιού είναι ότι στον κόσμο του L4D κανείς δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του και χρειάζεται μία χείρα βοηθείας, είτε on-line είτε A.I. controlled. Ως είθισται, το να παίζεις μαζί με την A.I. σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με τη διασκεδαστική εμπειρία που προσφέρει το co-op play με ανθρώπινους συμμάχους. Το Left 4 Dead δημιουργήθηκε πάνω σε έναν καθαρά on-line multiplayer προσανατολισμό, κάτι διόλου άσχημο, αν κρίνουμε από την αρτιότητα που το διακρίνει στο συγκεκριμένο τομέα.

Ωστόσο, πέραν του co-op, ένα εξίσου μεγάλο ατού του παιχνιδιού έγκειται στο Α.Ι. Director, μία εξελιγμένη λειτουργία που δίνει τη δυνατότητα στη Τεχνητή Νοημοσύνη να αναπροσαρμόζεται διαρκώς. Σε κάθε gaming session, η Α.Ι. παρακολουθεί και καταγράφει τη θέση, την πορεία και την εξέλιξη των επιζώντων, αλλά και το επίπεδο της συνεργασίας ανάμεσά τους. Απόρροια αυτού είναι το πλήρες randomization, αφού τα πάντα στο L4D από τον αριθμό και το είδος των zombies, μέχρι τα όπλα και special effects, συμβαίνουν εντελώς τυχαία. Ποτέ δεν θα αντιμετωπίσετε την ίδια πρόκληση, αφού το μοναδικό που παραμένει αμετάβλητο, είναι οι τοποθεσίες του επιπέδου. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται μία καθαρά “dynamic” εμπειρία, η οποία στη βάση της καθορίζεται από τις διαθέσεις του εκάστοτε παίκτη και της ομάδας του και όχι από προαποφασισμένες scripted ενέργειες. Μάλιστα, ακόμη και η μουσική συμβάλλει στην τόνωση του συναισθηματισμού του gamer, επισείοντας την προσοχή του ή οδηγώντας τον σε συγκεκριμένο σημείο του χάρτη. Οι developers του L4D αποδίδουν στο A.I. Director τον χαρακτηρισμό: «procedural narration», κάτι που στην πράξη σημαίνει ότι κάθε φορά που παίζει ο gamer, βιώνει και μία διαφορετική ιστορία/εμπειρία. Τόσο το co-op play όσο και η λειτουργία του A.I. Director εκτινάσσουν στα ύψη το replayability, αφού είναι σχεδόν βέβαιο ότι από τη στιγμή που θα το εγκαταστήσετε, θα λιώνετε τα κεφάλια των zombies για πολλούς μήνες.

Zombie nation

Χωρίς αμφιβολία, οι μηχανισμοί που αναλύσαμε παραπάνω, αποτελούν τα πιο δυνατά χαρτιά του Left 4 Dead, όμως, τι γίνεται με την ατμόσφαιρα, που σε ένα survival horror αποτελεί το Α και το Ω; Και εδώ η δουλειά που έχει συντελεστεί από τη Valve, είναι υψηλού επιπέδου. Η απέραντη σήψη και η παράνοια συνδυάζονται με την αίσθηση του άνισου αγώνα από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο που θα ανοίξετε την πόρτα του safe spot και θα ξεχυθείτε, για να αντιμετωπίσετε την «θάλασσα» των infected. Οι splatter σκηνές του L4D «τσιτώνουν» τις αισθήσεις, με την ατμόσφαιρα στο σύνολό της να προξενεί μία εγρήγορση των αντιδράσεων και μία έκρηξη αδρεναλίνης που χρόνια είχε ο γράφων να συναντήσει σε FPS. Από την αρχή μέχρι το τέλος των 4 chapters, η κλειστοφοβική και εφιαλτική ατμόσφαιρα «διαπερνάει» την ραχοκοκαλιά μας, ενώ ουκ ολίγες φορές ο χώρος πλημμύριζε με τόσα πολλά zombies στην οθόνη, που το αίσθημα ασφυξίας ήταν δεδομένο. Τα τέσσερα κεφάλαια επιχειρούν να μεταδώσουν ξεκάθαρα μία κινηματογραφική αίσθηση, με το καθένα να λειτουργεί ως μία αυτόνομη horror movie. Είμαστε σίγουροι ότι οι designers της Valve θα παρακολούθησαν δεκάδες ταινίες τρόμου, γι’ αυτό τα στα επίπεδα του L4Dead συναντήσαμε όλες τις κλασικές τοποθεσίες. Η οχυρωμένη εκκλησία με το νεκροταφείο, ο κατεστραμμένος σταθμός του τρένου, το ερειπωμένο νοσοκομείο, το φλεγόμενο αεροδρόμιο, οι αγροί με το καλαμπόκι και το απομονωμένο εξοχικό, αποτελούν ορισμένα από τα πιο χαρακτηριστικά μέρη, τα οποία οι gamers καλούνται να εξερευνήσουν.

Ωστόσο, όλα αυτά δεν θα είχαν καμία απολύτως σημασία, εάν τον κόσμο του Left 4 Dead δεν τον κατοικούσε ένα έθνος από zombies. Οι νεκροζώντανοι του L4D κάθε άλλο παρά brainless είναι, αφού σκαρφαλώνουν, σπάνε τοίχους και πόρτες και τρέχουν πανικόβλητοι, όταν βρουν τα σκούρα. Στην αρχή, οι infected δυσκολεύονται να σας αντιληφθούν, όταν, όμως, σας πάρουν χαμπάρι, τότε αρχίζει το πανηγύρι και... ο πανικός. Μπορεί ένα headshot να είναι αρκετό για να δώσει ένα τέλος στη μίζερη “lifeless” ύπαρξή τους, αλλά λόγω της ταχύτητας και του πλήθους τους, μπορούν εύκολα να αποκτήσουν το πάνω χέρι. Σα να μην έφταναν, όμως, τα χιλιάδες zombies, στο παιχνίδι συναντήσαμε και πέντε zombie classes (με διαφορετικές ικανότητες η καθεμία). Τα συγκεκριμένα zombies όχι μόνο αποδείχθηκαν σκληρά καρύδια, αλλά παράλληλα έδειχναν σαν να κατευθύνουν με μαεστρία τις ορδές των υπολοίπων undead. Ο Smoker δύναται να αρπάξει και να ακινητοποιήσει με τη γλώσσα του έναν άτυχο survivor, ενώ ο παχύσαρκος Boomer εξαπολύει μία ουσία, η οποία αν πέσει πάνω σε κάποιον survivor, προσελκύει πάνω του δεκάδες infected. Επιπλέον, ο Hunter είναι αυτό που δηλώνει το όνομά του, ένα αρπακτικό zombie που εκτελεί μεγάλα άλματα και κομματιάζει τους αντιπάλους του, ενώ ο Tank είναι μία zombie version του Hulk, που δύναται να σμπαραλιάσει τους survivors. Η πεντάδα συμπληρώνεται από την Witch, μία φρικιαστική οντότητα που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τους χειρότερους εφιάλτες του H.P. Lovecraft. Η Witch αντιμετωπίζεται δύσκολα, αφού με ελάχιστα χτυπήματα μπορεί να σωριάσει έναν επιζώντα. Γι’ αυτό, όποτε ακούσετε το κλάμα της (το οποίο θα κάνει την τρίχα σας να σηκωθεί από φόβο), χρήσιμο θα ήταν να την αποφύγετε. Εκτός της Witch, όλες οι υπόλοιπες zombie classes γίνονται διαθέσιμες στο 4vs4 Versus multiplayer mode, στο οποίο αναμετριούνται τα zombies με τους survivors. Σε ένα Versus gaming session, νικήτρια ανακηρύσσεται η ομάδα που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους πόντους.

Ι see dead people… everywhere

Φτάνοντας στην ανάλυση του οπτικοακουστικού τομέα, δεν σας κρύβω ότι έτρεφα αμφιβολίες για το κατά πόσο μπορεί ακόμη η Source engine, που καθιερώθηκε μέσω του Half-Life 2 (στο Left 4 Dead χρησιμοποιείται μία εμφανώς updated version της), να σταθεί επάξια στο ύψος των περιστάσεων. Η αλήθεια είναι ότι η ανανεωμένη Source είναι λειτουργική και με το παραπάνω, ωστόσο, σε ορισμένα σημεία τα «χρονάκια» της είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Εν έτει 2008, φαίνεται παράξενο να γαζώνεις με σφαίρες ένα φανάρι φωτισμού και αυτό να μη μετακινείται καν από τη θέση του. Ωστόσο, ας μην είμαστε «ψείρες», αφού αυτό αποτελεί μάλλον ένα μικρό πταίσμα. Σε γενικές γραμμές, το υψηλό επίπεδο της λεπτομέρειας (στα facial expressions και στο model detail έχει γίνει εξαιρετική δουλειά), αλλά και τα κινηματογραφικής ποιότητας οπτικά εφέ διαλύουν τα σύννεφα των κακών εντυπώσεων στον οπτικό τομέα. Οσον αφορά στον ήχο, οι sound engineers του παιχνιδιού έχουν δώσει τον καλύτερο εαυτό τους, δημιουργώντας μία ηχητική εμπειρία που συμβαδίζει με τα δρώμενα και στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού καθοδηγεί με δυναμικό τρόπο τη δράση. Παράλληλα, σε τεχνικό επίπεδο, το on-line section του τίτλου διέπεται από την τεχνική αρτιότητα που διακρίνει όλα τα games της Valve. H σύνδεση στα lobbies γίνεται ταχύτατα, αν και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού παρατηρήσαμε λίγο lag. Σε γενικές γραμμές, το co-op και το Versus mode είναι αφόρητα διασκεδαστικά, όμως, σίγουρα θα έπρεπε να είχαν συμπεριληφθεί και άλλα multiplayer modes. Επιπλέον, η διάρκεια των chapters (περίπου 1 ώρα καθαρού gameplay το καθένα) είναι ένα θέμα που χωράει αρκετή συζήτηση. Κατά τη γνώμη μου, μπορεί μεν τα κεφάλαια του L4D να διαρκούν λίγο, ωστόσο, η λειτουργία του randomization και η co-op δυνατότητα χαρίζουν στο game, μία εκπληκτική αντοχή στο χρόνο. Επιπλέον, η πλήρης απουσία ενός story-based campaign χτυπάει άσχημα. Αναμφίβολα, δημιουργούνται κάποια κενά, αφού κανείς δεν γνωρίζει τους λόγους που ξέσπασε και εξαπλώθηκε ο ιός και ποιο είναι το background των τεσσάρων ηρώων. Αντίθετα, με τα όσα υποστηρίζουν οι developers, ότι ένα story με την “παραδοσιακή” έννοια θα μείωνε σημαντικά το replayability του τίτλου, θεωρούμε ότι ένα ενιαίο campaign θα μπορούσε να έχει λόγο ύπαρξης, χωρίς, βέβαια, να αποκλείεται η δυνατότητα για single player επεισοδιακής μορφής (όπως ακριβώς είναι τώρα στο παιχνίδι).

Zombie apocalypse

Συνοψίζοντας, η ενασχόλησή μας με το Left 4 Dead μάς απέδειξε ότι ο νέος τίτλος της Valve θα μπορούσε να είναι πιο πλούσιος από πλευράς περιεχομένου. Στο μέλλον, δεν αποκλείεται να κάνουν την εμφάνιση τους expansions, τα οποία να καλύπτουν τα κενά, ενώ είμαστε 100% σίγουροι ότι οι modders έχουν πιάσει ήδη δουλειά, δημιουργώντας τα δικά τους mods και maps. Ωστόσο, εκεί που υστερεί το L4D σε content, κερδίζει σε καινοτομία, αφού πρόκειται για ένα παιχνίδι «αποκάλυψη» για την κατηγορία των FPS, κυρίως λόγω των πρωτοποριακών μηχανισμών πάνω στους οποίους στηρίζεται και των υψηλών production values. H Valve επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά τη φήμη της, αποδεικνύοντας ότι η ανακύκλωση και το αναμασημένο φαγητό δεν της ταιριάζουν. Δυναμικό και καινοτόμο, το Left 4 Dead θα σας αποζημιώσει και με το παραπάνω, δίνοντάς σας την ευκαιρία να βιώσετε την απόλυτη σφαγή των zombies!