Τι να πει κάποιος για το Crysis… Συνηθίζεται να λέμε πως μία εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις, όμως, στην περίπτωση του Crysis, χίλιες λέξεις δεν έφταναν για να περιγράψουν τα συναισθήματα έκπληξης που ένιωθε κάποιος που έβλεπε τις πρώτες screenshots. Οι εικόνες του παιχνιδιού ήταν πραγματικά εντυπωσιακές, σχεδόν φωτορεαλιστικές, ενώ λίγο αργότερα ακολούθησαν τα πρώτα videos, στα οποία, πριν προβληθούν, έβγαινε το μήνυμα «100% actual gameplay footage», (κάτι που υιοθετήθηκε αργότερα από άλλες παραγωγές, για να τονίσουν την υψηλή ποιότητα των γραφικών). Το Crysis ήταν ίσως ο πλέον αναμενόμενος τίτλος της χρονιάς, αλλά και το «άγιο δισκοπότηρο» των απανταχού fans των FPS. Το μόνο που έμενε να φανεί, ήταν αν επρόκειτο πράγματι για το επόμενο βήμα στο είδος των FPS, αλλά και του gaming γενικότερα, ή αν ήταν απλώς ένας interactive πίνακας ζωγραφικής. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…

Η ραχοκοκαλιά ενός καλού παιχνιδιού είναι πάντα το σενάριό του. Ασχέτως αν πολλές φορές λέμε πως σε ένα shooter η υπόθεση είναι το τελευταίο που μας ενδιαφέρει, τις περισσότερες φορές, είναι η ένδειξη του πόσο έχουν ασχοληθεί οι developers με το δημιουργικό κομμάτι του. Στο Crysis, λοιπόν, έχουμε ένα πολύ καλό σενάριο, που «δένει» πολύ καλά με το gameplay του και κρατάει τον παίκτη σε εγρήγορση μέχρι τουλάχιστον τα ¾ της δράσης του. Βρισκόμαστε στο έτος 2020, σε ένα εξωτικό νησί, το οποίο καταλαμβάνεται από στρατό της Βόρειας Κορέας (αφήσαμε τους Ρώσους και τους Ιρακινούς και πιάσαμε τους Κορεάτες). Ο λόγος είναι η ανακάλυψη, σε μία εκσκαφή μίας ομάδας επιστημόνων που βρισκόταν στο νησί, κάποιων αρχαίων απολιθωμάτων που χρονολογούνταν πριν από την εμφάνιση του ανθρώπου στη γη. Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο ενός υπερ-στρατιώτη, εξοπλισμένου με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας (nanosuit), ο οποίος πηγαίνει μαζί με την ομάδα του στο εν λόγω νησί -από όπου, πριν από μία βδομάδα από τότε που ξεκινάει το παιχνίδι, εκπέμφθηκε σήμα κινδύνου - με σκοπό τη σωτηρία της επιστημονικής ομάδας. Πολύ γρήγορα, θα καταλάβει πως ορισμένα πράγματα καλύτερα να παραμείνουν κρυφά, αφού άπαξ και ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, όλες οι σκοπιμότητες και τα συμφέρονται πάνε περίπατο και το μόνο που μένει, είναι το ένστικτο της επιβίωσης. Το παιχνίδι, λοιπόν, καταλήγει σε μία πάλη ανάμεσα στην ανθρωπότητα και σε μία εξωγήινη απειλή και, από εκεί και πέρα, ο παίκτης θα πρέπει απλώς να μείνει ζωντανός.

Μπορεί το σκηνικό της εισβολή εκ Διαστήματος να είναι χιλιοπαιγμένο, όμως, αυτό δεν εμποδίζει το Crysis να μας προσφέρει μία άκρως ενδιαφέρουσα εμπειρία, ανάλογη μίας κινηματογραφικής sci-fi ταινίας. Οι δημιουργοί του τίτλου απέφυγαν με μαεστρία πολλές παγίδες, κατάφεραν να μας δώσουν μία – έστω και στοιχειώδη - ανάπτυξη των χαρακτήρων του παιχνιδιού, ενώ ο παίκτης θα αποκτήσει πολύ εύκολα δεσμούς με κάθε πρωταγωνιστή. Η εξωγήινη εισβολή υπάρχει στο παιχνίδι με την έννοια που την συναντήσαμε σε ταινίες όπως το «Independence Day» και όχι σαν κιτς χαρακτήρες από B-Movies, ενώ η εμφάνισή τους στο παιχνίδι έχει κλιμακωτή ένταση, η οποία κορυφώνεται πολύ ομαλά. Χωρίς, λοιπόν, να μιλάμε για ένα σεναριακό αριστούργημα, το Crysis δεν είναι από τα shooters που βάζουν την ιστορία σε δεύτερη μοίρα, προσφέροντάς μας μία άνω του μετρίου υπόθεση, που συμβάλλει τα μέγιστα στη διατήρηση της gaming ψευδαίσθησης.

Quo Pezis?

Περνάμε τώρα στον πιο νευραλγικό τομέα του παιχνιδιού, στο gameplay του. Ξεκινώντας, λοιπόν, πρέπει να σας πω πως το παιχνίδι είναι γραμμικό μόνο όσον αφορά στα objectives. Με το που προσγειώνεται ο παίκτης στο νησί (μετά από μία άκρως εντυπωσιακή πτώση με αλεξίπτωτο), ο αρχηγός της ομάδας (και όχι μόνο), θα δίνει στόχους, οι οποίοι ποικίλλουν από την απενεργοποίηση ενός jamming radar μέχρι τη διάσωση ορισμένων σημαντικών προσώπων από την ομάδα των επιστημόνων. Το πώς, όμως, θα έρθει εις πέρας κάθε αποστολή, εξαρτάται αποκλειστικά από τον παίκτη, ειδικά στα πρώτα levels, που λαμβάνουν χώρα στην πυκνή ζούγκλα του νησιού. Και να είστε σίγουροι πως οι επιλογές εδώ είναι κυριολεκτικά αμέτρητες και βασίζονται πολύ στη nanοsuit, που είναι μία ολόσωμη στολή, η οποία προσφέρει στον στρατιώτη μας τέσσερεις πολύ χρήσιμες δυνατότητες. Αυτές είναι οι Armor, Speed, Strength και Cloak. Με την πρώτη, γίνεται λίγο Hulk και μπορεί να δεχτεί πολλά κιλά μολύβι, πριν αρχίσει να χάνει health. Με τη δεύτερη, γίνεται Κεντέρης (σε εποχή Τζέκου) και μπορεί να διασχίσει μεγάλες αποστάσεις με τεράστια ταχύτητα. Η τρίτη επιλογή τον κάνει πάλι… Hulk (είναι ο αγαπημένος μου super ήρωας, διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε) και μπορεί να πηδήξει πολύ ψηλά, να «βουτήξει» τους αντιπάλους του και να τους στείλει σε μεγάλες αποστάσεις ή, τέλος, να καταστρέψει ένα όχημα με… μπουνιές. Η τέταρτη επιλογή είναι αυτή που θα χρησιμοποιείτε πιο συχνά, αφού κάνει τον παίκτη αόρατο (σαν τον Predator). Ανάλογα με το πόσο χρησιμοποιείται κάθε δύναμη, αυτή ξοδεύει ενέργεια από τη στολή και, για να γεμίσει πάλι, θα πρέπει ο παίκτης να μείνει ανενεργός για μερικά δευτερόλεπτα.

Προφανώς, οι επιλογές που ανοίγονται μπροστά μας είναι τόσες πολλές, που το παιχνίδι είναι στην ουσία εντελώς free roaming. Σε αντίθεση με το Medal of Honnor: Airborne, εδώ οι αποστολές που δίνονται, πρέπει να γίνουν με μία συγκεκριμένη σειρά, με εξαίρεση ίσως κάποιες δευτερεύουσες, τις οποίες, βέβαια, το παιχνίδι «σπρώχνει» για να ολοκληρωθούν ούτως ή άλλως, αλλά το πώς θα το γίνει αυτό, επαφίεται αποκλειστικά στον παίκτη. Ετσι, μπορεί να χρησιμοποιήσει την ευθεία οδό και να πάει οπλισμένος, με το armor ενεργοποιημένο, να καταστρέψει όλο το στρατόπεδο, να ακολουθήσει μία stealth προσέγγιση και να ολοκληρώσει το objective χωρίς να ανοίξει μύτη, να πάει τρέχοντας ως νέος Road Runner και να κάνει ένα ταχύτατο hit and run ή, τέλος, να χρησιμοποιήσει έναν συνδυασμό των παραπάνω. Οι επιλογές είναι πολλές και αυτό είναι το πιο δυνατό ατού του παιχνιδιού, το να δίνει, δηλαδή, πλήρη ελευθερία στον παίκτη να επιλέξει πώς θα πορευτεί και τι στρατηγικές θα ακολουθήσει.

Η ξεχασμένη, καλή συνταγή

Μη νομίζετε, όμως, πως όλο το παιχνίδι λαμβάνει χώρα στα όμορφα τοπία του εξωτικού νησιού. Το Crysis, από ένα σημείο και ύστερα, γίνεται ένα παραδοσιακό FPS της παλιάς σχολής, στο οποίο θα πρέπει ο παίκτης να πυροβολεί ό,τι κινείται. Αυτό μπορεί να φαντάζει σαν πισωγύρισμα, όμως, τελικά είναι το ακριβώς αντίθετο. Μέχρι στιγμής, κανένας τίτλος δεν τόλμησε να «παντρέψει» το run and gun gameplay με το πιο αργό story driven. Το Crysis όχι μόνο το τολμάει, αλλά καταφέρνει να το κάνει με τεράστια επιτυχία. Αυτή η εναλλαγή προσφέρει τεράστια ποικιλία στον τίτλο και κάνει τον παίκτη να μη βαριέται ούτε στιγμή ενασχόλησης μαζί του. Ακόμη, όμως, και αν βαρεθεί, κουραστεί ή απλώς τελειώσει το single player κομμάτι του, έρχεται ένα multiplayer, το οποίο είναι εξίσου προσεγμένο και εθιστικό.

Βέβαια, για να λέμε την αλήθεια, εδώ οι δημιουργοί του δεν καινοτόμησαν τόσο και προτίμησαν να πάρουν στοιχεία από πετυχημένα on-line FPS για να φτιάξουν ένα άκρως ενδιαφέρον κράμα. Πέρα, λοιπόν, από το Deathmatch, το οποίο ασφαλώς υπάρχει στο multiplayer, το παιχνίδι εισάγει ένα καινούργιο mode, το οποίο λέγεται Power Struggle. Σε αυτό οι παίκτες χωρίζονται σε δύο ομάδες των 16 ατόμων, με σκοπό η μία ομάδα να καταστρέψει τη βάση της άλλης. Μη φανταστείτε, βέβαια, πως ξεκινάμε να μουντάρουμε στα όλα, για να φάμε τους αντιπάλους. Είναι αρκετά πιο πολύπλοκο. Για να καταστραφούν αυτές οι βάσεις, θα πρέπει οι παίκτες να κατασκευάσουν ένα όπλο εξωγήινης τεχνολογίας και, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να καταλάβουν κάποια κτήρια που παράγουν ενέργεια. Βέβαια, πέρα από αυτά τα κτήρια, υπάρχουν bunkers και factories, τα οποία μπορούν να καταληφθούν, με τα πρώτα να δίνουν εδαφικό πλεονέκτημα και να γίνονται τα respawns πιο μπροστά στις γραμμές του εχθρού, ενώ από τα εργοστάσια μπορούν να αγοράσουν οχήματα, που θα τους βοηθάνε στον «υπέρ πάντων αγώνα» τους. Οπως, λοιπόν, καταλαβαίνετε, μιλάμε για ένα αρκετά «βαθύ» multiplayer, το οποίο δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από αυτά των on-line FPS τίτλων. Το μόνο που μένει να δούμε, είναι αν αυτή η προσπάθεια θα ανταμειφτεί από τους χρήστες (μην ξεχνάμε πως και το System Shock 2, αν θυμάμαι καλά, είχε πολύ καλό multi, λεγόταν, όμως, πως on-line βρίσκονταν μόλις 20 άτομα).

Και περνάμε τώρα στον τεχνικό τομέα, εκεί όπου το Crysis δημιούργησε έναν άνευ προηγουμένου «θόρυβο» και όχι άδικα. Με μία φράση, το παιχνίδι είναι ό,τι πιο όμορφο έχετε δει σε video game ανεξαρτήτως πλατφόρμας. Τα γραφικά του τίτλου στον εικαστικό τομέα αγγίζουν φωτορεαλιστικά αποτελέσματα και τις περισσότερες φορές τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ψηφιακής απεικόνισης είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτα. Αν το παιχνίδι είχε απλώς πολύ όμορφες εικόνες, σίγουρα θα μιλούσαμε για ένα μεγάλο κατόρθωμα, όμως, η Crytek έκανε ένα βήμα παραπάνω με την CryEngine 2. Τα πολύ όμορφα γραφικά του τίτλου δεν είναι μόνο για να εντυπωσιάσουν με τις ρεαλιστικές τοποθεσίες που δημιουργούν, αλλά συμβάλλουν και στο δημιουργικό τομέα. Οι άκρως εντυπωσιακές εκρήξεις είναι τόσο όμορφες όσο και επικίνδυνες, με το μοντέλο καταστροφής να είναι άριστο. Η πυκνή βλάστηση μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος, αλλά και ο χειρότερος εχθρός, αφού, αν οι φύλακες εντοπίσουν κάποια φύλλα να κουνιούνται (ω, ναι) τότε θα εντοπίσουν τον παίκτη. Τα ψηλά δέντρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως όπλα, αφού με μία ριπή ακριβείας μπορούν να πέσουν πάνω σε οχήματα και να τα καταστρέψουν. Μία σφαίρα στα λάστιχα ενός κινούμενο οχήματος μπορεί να το ανατρέψει, ενώ μία στο ντεπόζιτό του μπορεί να προκαλέσει ανάφλεξη και πολλά ακόμη. Με απλά λόγια, η μηχανή του παιχνιδιού είναι μία πανέμορφη γυναίκα με προσωπικότητα! Τι άλλο να ζητήσει κάποιος; (εννοείς ότι στο Crysis βρήκες αυτό που έχεις στερηθεί στην πραγματική ζωή, ε; -Χ.Κ.)

Ο «πόνος»

Ας μιλήσουμε τώρα για ένα θέμα που σίγουρα ενδιαφέρει πολλούς από εμάς. Τι υπολογιστής χρειάζεται, για να απολαύσει κάποιος αυτό το πραγματικά εκπληκτικό παιχνίδι; Οπως ίσως θα διαβάσατε στη στήλη «Shooter Battlefield», είχα την ατυχία ή την τύχη (όπως θέλετε πάρτε το) να αλλάξω υπολογιστή (έναν Athlon 64 3200+ με μία ATi 1950pro), αφού είχα παίξει αρκετές ώρες Crysis. Με το παιχνίδι να τρέχει σε DirectX 9.0c, με τα γραφικά στο Medium, με Low σκιές και χωρίς antialiasing, έτρεχε αξιοπρεπέστατα και έδειχνε καταπληκτικό. Σίγουρα ο ρεαλισμός δεν έφτανε τα επίπεδα που θα είχε κάποιος με τις ρυθμίσεις στο Very High, οι εκρήξεις ήταν λιγότερο εντυπωσιακές, τα particle effects πιο «φτωχά» και γενικά ήταν ένα «κλικ» κάτω. Παρόλα αυτά, και πάλι τα γραφικά του είναι τα καλύτερα που έχετε δει σε παιχνίδι. Για να αποδώσει βέβαια ο τίτλος τα μέγιστα, χρειάζεται ένα πραγματικό υπολογιστικό τέρας. Το παιχνίδι φαίνεται να επωφελείται πολύ από τους multicore επεξεργαστές και λιγότερο από τις κάρτες γραφικών. Στο «δυνατό» PC στο οποίο έτρεξε τη δεύτερη φορά, έναν Quad Core EQ6600 με μία 8800GT, είχα ενεργοποιημένα όλα τα εφέ στο Very High και διπλό antialiasing και τα frames κυριολεκτικά πετούσαν, παρόλο που η 8800GT, εκτός του ότι δεν είναι η πιο δυνατή κάρτα που υπάρχει στην αγορά, έτρεχε... μόνη και έρημη, χωρίς SLI. Εγώ πάντως θα σας δώσω μία συμβουλή: Αν δεν διαθέτετε ισχυρό σύστημα, μην αγοράσετε το Crysis. Δεν αξίζει να παίξετε αυτό το παιχνίδι με μεγάλους συμβιβασμούς. Περιμένετε να κάνετε αναβάθμιση όποτε εσείς νομίζετε και τότε (που θα έχει πέσει και η τιμή του, άλλωστε) αγοράστε το και απολαύστε το. Μπορείτε βέβαια να ανατρέξετε και στο «How to» που θα βρείτε στις επόμενες σελίδες και να φέρετε το παιχνίδι στα μέτρα σας ακόμη και με μία «μέτρια» κάρτα γραφικών. Η επιλογή είναι δική σας.

Ακόμη και αν το παιχνίδι φαντάζει σχεδόν άψογο, υπάρχουν ορισμένα αρνητικά που δεν το αφήνουν να αγγίξει το τέλειο. Το πρώτο είναι, φυσικά, οι υψηλές απαιτήσεις του. Δυστυχώς, ακόμη και συστήματα που μπορούν άνετα να παίξουν απαιτητικά παιχνίδια, όπως το Call of Duty 4, κρίνονται ανεπαρκή για το Crysis. Και αυτό αποτελεί τροχοπέδη για πολύ κόσμο. Το δεύτερο είναι η απλώς «καλή» A.I. του. Αν και τις περισσότερες φορές ο υπολογιστής φέρεται πολύ έξυπνα και χρησιμοποιεί κάλυψη και μεθόδους πλαγιοκόπησης, σε κάποια σημεία φέρεται εντελώς χαζά. Για παράδειγμα, σε κάποιο σημείο ήμουν ταμπουρωμένος σε ένα κτήριο και είχα γίνει αντιληπτός από ολόκληρο στρατόπεδο. Αντί, λοιπόν, ο υπολογιστής να φέρει μέσα όλες τις δυνάμεις του (μιλάμε για περίπου 30-40 άτομα κόσμο), έμπαινε με έναν-έναν στρατιώτη, με αποτέλεσμα το ισόγειο του κτηρίου να γεμίσει… νεκρούς. Εν πάση περιπτώσει, αυτές οι στιγμές δεν αρκούν για να αμαυρώσουν την κατά τα άλλα άριστη εικόνα του τίτλου.

Καιρός, λοιπόν, για το τελικό σχόλιο. Το Crysis είναι ένα εξαιρετικό παιχνίδι. Αν το Bioshock πήγε το genre των FPS ένα βήμα παραπάνω, το Crysis το απογείωσε. Πρόκειται για έναν εκπληκτικό τίτλο, με τεράστια ποικιλία, καλή ιστορία, δυνατές μάχες και εξαιρετικό multiplayer. Σε συνδυασμό με τα υπέροχα - σχεδόν τέλεια - γραφικά του, μιλάμε για ένα παιχνίδι που θα συνεπάρει ακόμη και τον απαιτητικό gamer που θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις τρελές απαιτήσεις του σε hardware. Job well done, Crytek!