Δεν ξέρω πόσοι από εσάς γνωρίζετε το Operation Flashpoint, αλλά η άποψή μου είναι πως πρόκειται για ένα από τα πιο ρεαλιστικά military games που έχουν περάσει από το PC μας. Μερικά χρόνια αργότερα, η ομάδα που μας πρόσφερε το Operation Flashpoint, ήρθε για να μας δώσει άλλο ένα παρόμοιο παιχνίδι με το όνομα Armed Assault (ArmA).

Αν και στην πράξη, δεν είναι η «σεναριακή» συνέχεια του πρώτου τίτλου, εντούτοις τα πάντα στο παιχνίδι μαρτυρούν πως είναι «αδερφάκι» του. Η φιλοσοφία των δύο αυτών παιχνιδιών είναι η εξής: Πλήρης ρεαλισμός. Οι δημιουργοί του τίτλου έχουν αφαιρέσει οποιοδήποτε χαρακτηριστικό που παραπέμπει σε ταινία δράσης του Hollywood και έτσι περνάμε στο άλλο άκρο, έχοντας στην ουσία ένα military simulation. Το αν αυτό βέβαια είναι διασκεδαστικό ή αν είναι αυτό που ζητάει ένας gamer, είναι ένα ζήτημα που χρειάζεται να απαντηθεί.

Οι δημιουργοί του τίτλου πρέπει να «μισούν» τις ταινίες δράσης και την επιρροή που έχουν αυτές στη βιομηχανία των παιχνιδιών. Γι’ αυτό το λόγο, στο θέμα του σεναρίου προτίμησαν να μας δώσουν κάτι που μοιάζει περισσότερο με πολεμικό ρεπορτάζ. Το «σκηνικό του πολέμου» λαμβάνει χώρα σε ένα νησί με το όνομα Sahrani. Εκεί, οι ΗΠΑ έχουν για μία ακόμη φορά «απελευθερώσει» τους κατοίκους, εγκαθιδρύοντας δημοκρατία, και πλέον εκπαιδεύουν το στρατό του νησιού. Στο νησί υπάρχουν δύο δυνάμεις: το βασίλειο του Νότιου Sahrani, το οποίο είναι πλούσιο σε φυσικό πλούτο, και ο νότιος γείτονάς του, η «Δημοκρατία του Sahrani». Οι δύο παρατάξεις, αν και δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις, έχουν καταφέρει τα τελευταία χρόνια να συνυπάρχουν σχεδόν ειρηνικά, όμως οι τελευταίοι, βλέποντας τους Αμερικανούς στρατιώτες να εκπαιδεύουν το στρατό του «εχθρού», θεωρούν πως απειλούνται και ασφαλώς δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια. Ετσι, ξεκινάνε οι ετοιμασίες του πολέμου…

Το σενάριο, λοιπόν, είναι σχετικά απλό και αρκετά ρεαλιστικό, όπως άλλωστε και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του τίτλου. Δεν υπάρχει ένας «ήρωας», ο οποίος καλείται να σώσει τον κόσμο, ούτε μία «γενική» απειλή, η οποία πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας. Αντ’ αυτού, ο παίκτης παίρνει τον ρόλο ενός απλού Αμερικανού στρατιώτη, ο οποίος μαζί με την υπόλοιπη δύναμη, καλείται να αντιμετωπίσει τους «κακούς». Σεναριακές ανατροπές δεν υπάρχουν και το όλο σεναριακό υπόβαθρο εξυπηρετεί πλήρως τις ανάγκες του τίτλου. Βέβαια, θα προτιμούσα κάτι περισσότερο εντυπωσιακό, αλλά αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι έχουμε συνηθίσει τα εντυπωσιακά settings, που παραπέμπουν σε χολιγουντιανή παραγωγή.

Ξεκινώντας το παιχνίδι, ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα στο να παίξει μία μεμονωμένη αποστολή, να ασχοληθεί με το campaign του τίτλου ή να περάσει στο multiplayer. Η πρώτη επιλογή είναι η πιο προφανής. Ο παίκτης επιλέγει μία αποστολή, προετοιμάζεται και ξεκινάει. Εμείς θα ασχοληθούμε περισσότερο με το campaign, το οποίο θα απασχολήσει την πλειονότητα των παικτών. Στο main campaign του παιχνιδιού έχουμε να κάνουμε με δύο είδη αποστολών, τις βασικές και τις δευτερεύουσες. Οι βασικές προωθούν το campaign και είναι πραγματικά τεράστιες. Αρκεί να αναλογιστούμε πως η ολοκλήρωση μίας τέτοιας αποστολής μπορεί να διαρκέσει αρκετές ώρες, ενώ οι δευτερεύουσες διαρκούν το πολύ 20 λεπτά και απλώς επηρεάζουν τις βασικές.

Οπως είπαμε ήδη, ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο ενός στρατιώτη και τίποτε παραπάνω. Δεν έχουμε να κάνουμε με κανέναν υπέρ-πράκτορα, ούτε με μία «πολεμική μηχανή» που μπορεί να αφανίσει ολόκληρες στρατιές με απανωτά headshots. Οπως έχουμε ήδη πει, το παιχνίδι βασίζεται στο ρεαλισμό. Αυτό σημαίνει πως ο παίκτης δεν μπορεί να προχωράει και να εξολοθρεύει όποιον αντίπαλο περνάει από το crosshair. Θα πρέπει να μάθει να συνεργάζεται με τους υπόλοιπους στρατιώτες, να χρησιμοποιεί σωστά την κάλυψη και θα πρέπει να είναι συνεχώς σε εγρήγορση. Τα πάντα στον τίτλο είναι όσο το δυνατόν κοντά στην πραγματικότητα, ακόμη και στο εύκολο επίπεδο. Οι σφαίρες δεν πάνε πάντα εκεί που σημαδεύουμε, είναι πρακτικά αδύνατο να τρέχουμε και να πυροβολούμε, ενώ δύο-τρεις σφαίρες είναι αρκετές για να στείλουν το στρατιώτη μας να συναντήσει το... Δημιουργό. Γι’ αυτό, το να έχουμε ένα γεμάτο όπλο με έξτρα γεμιστήρες και να «μουντάρουμε» σε ένα πλήθος αντιπάλων, ισοδυναμεί με σίγουρο θάνατο.

Αυτά τα χαρακτηριστικά από μόνα τους φτάνουν για να καταλάβει κάποιος για τι πράγμα μιλάμε, όταν κάνουμε λόγο για «ρεαλισμό». Τα levels, από την άλλη, είναι κυριολεκτικά αχανή. Η συνολική επιφάνεια του νησιού αγγίζει τα 400 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έτσι κάθε level φαντάζει να μην έχει όρια, κάτι που προσδίδει στον τίτλο μία αίσθηση πλήρους ελευθερίας, αλλά ταυτόχρονα απαιτεί από τον παίκτη να έχει τα μάτια του δεκατέσσερα, αφού οι αντίπαλοι μπορούν να έρθουν από οποιαδήποτε κατεύθυνση. Λόγω του μεγέθους των levels οι μάχες στο παιχνίδι τις περισσότερες φορές γίνονται από απόσταση, με τους αντιπάλους να μην είναι τίποτε περισσότερο από κουκκίδες. Επίσης, θα υπάρξουν φορές που θα μας ανατεθεί να εισβάλουμε κρυφά σε αντίπαλες βάσεις για να φέρουμε εις πέρας μία αποστολή και σε αυτή την περίπτωση το παιχνίδι γίνεται ιδιαίτερα απαιτητικό, αφού ο παίκτης μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτός. Σε γενικές γραμμές, τα stealth χαρακτηριστικά του τίτλου κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα ρεαλισμού, όπως άλλωστε και τα πάντα στο παιχνίδι.

Το gameplay του τίτλου σίγουρα δεν είναι για όλους, γιατί, αν κάποιος ζητάει ένα καλό action παιχνίδι για να περάσει ευχάριστα την ώρα του, το πιο πιθανό να συμβεί παίζοντας ArmA είναι να σπάσει τον υπολογιστή του. Το παιχνίδι απλώς… δεν είναι παιχνίδι! Είναι ένας ρεαλιστικότατος στρατιωτικός εξομοιωτής, ο οποίος απαιτεί πλήρη συγκέντρωση και σχεδίαση για να τον απολαύσει κάποιος. Προσωπικά, βρήκα τρομερά εκνευριστικό το ότι ο χαρακτήρας μας πέθαινε πολύ εύκολα, ενώ και η A.I. των αντιπάλων είναι πολύ ανώτερη του μετρίου, αφού οι αντίπαλοι μάς εντοπίζουν σχετικά εύκολα, ενώ είναι εξαιρετικά εύστοχοι.

Στον τεχνικό τομέα, τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά. Οταν εγκατέστησα το παιχνίδι, νόμιζα πως είχε γίνει κάποιο λάθος ή ότι δεν είχα εγκαταστήσει τους τελευταίους drivers της κάρτας γραφικών μου. Τελικά, όμως, έκανα μεγάλο λάθος. Πολύ απλά, η μηχανή γραφικών του τίτλου είναι μία «αναβαθμισμένη» έκδοση του Operation Flashpoint, το οποίο όμως είχε κυκλοφορήσει το 2001! Οπότε, τα γραφικά δεν εντυπωσιάζουν, ίσα-ίσα, φαντάζουν εξαιρετικά outdated. Στο «PC Master», βέβαια, πάντα λέμε πως τα γραφικά ενός τίτλου δεν είναι το σημαντικό κομμάτι του, ειδικά εάν το gameplay του είναι υψηλού επιπέδου. Ομως, εδώ οι δημιουργοί του τίτλου το παράκαναν λίγο, αφού με εξαίρεση τους χαρακτήρες και τα οχήματα, η υπόλοιπη γραφική επένδυση του τίτλου είναι μετριότατη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το παιχνίδι για να δουλέψει ομαλά θέλει… πυρηνοκίνητο υπολογιστή! Στο σύστημα της δοκιμής μας (AMD 64 3200+ 2GB Ram ATI X850XT PE) συνέβη το εξής παράλογο. Το ArmA ήταν εντελώς unplayable σε οποιοδήποτε detail level πέραν του “Very Low”, όμως στο συγκεκριμένο detail level τα πάντα πήγαιναν τρομερά γρήγορα!. Στο “Very High” βέβαια, μπορούσε κάποιος να μετρήσει τα frames δια γυμνού οφθαλμού! Αυτό μου έκανε τρομερά κακή εντύπωση, αφού οι απαιτήσεις του παιχνιδιού είναι εντελώς δυσανάλογες με το γραφικό αποτέλεσμα! Και ειδικά, όταν ρίχνουμε τόσο πολύ τη λεπτομέρεια, γίνεται ακόμη χειρότερο! Μέγα σφάλμα κύριοι…

Στον ήχο δεν έχουμε να πούμε τίποτε σημαντικό. Η μουσική, όπου αυτή υπάρχει, ακούγεται ευχάριστα, ενώ τα ηχητικά εφέ είναι αρκετά προσεγμένα. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα, ήταν οι ομιλίες των teammates μας από τον ασύρματο. Ηταν πραγματικά ήταν πολύ καλές και συνέβαλαν στηνσυνολική «πολεμική» ψευδαίσθηση.

Ας σταθούμε λίγο, όμως, σε ένα τεράστιο μειονέκτημα του ArmA. Το παιχνίδι θα πρέπει να διεκδικεί το βραβείο του παιχνιδιού με τα περισσότερα bugs που έχουν εμφανιστεί. Πραγματικά, αντιμετώπισα μεγάλες δυσκολίες στο να μπορέσω να παίξω για παραπάνω από 20 λεπτά χωρίς να συμβεί κάτι «κακό». Εκτός των συνεχών crashes στο desktop, το παιχνίδι αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα με τα λεγόμενα trigger points. Φανταστείτε να έχουμε παίξει μία αποστολή για πάνω από μία ώρα και να μην μπορούμε να συνεχίσουμε, γιατί το άτιμο το φορτηγάκι δεν έρχεται να μας πάρει. Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρες σελίδες για τα προβλήματα που αντιμετώπισα, αλλά θα σταματήσω εδώ και θα πω πως αν δεν βγει σύντομα ένα patch, τότε η δημιουργός εταιρεία θα έχει κάνει ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα, αφού το παιχνίδι, παρόλο που στοχεύει σε συγκεκριμένο κοινό, «θάβεται» από τα ίδια του τα λάθη.

Κλείνοντας, λοιπόν, θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου. Για αρχή, για ποιο λόγο παίζουμε ένα παιχνίδι; Ασφαλώς, δεν υπάρχει εύκολη απάντηση, αλλά θεωρώ πως όποια και αν είναι αυτή, θα έχει μέσα και τον όρο «διασκέδαση». Το θέμα όμως είναι κατά πόσο ένας μέσος gamer θα μπορέσει να διασκεδάσει με το ArmA. Ο τίτλος είναι εξαιρετικά ρεαλιστικός και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μειονέκτημα του gameplay του. Παρόλα αυτά, είναι δύσκολο να το «θάψουμε», αφού τη συγκεκριμένη στιγμή είναι το καλύτερο στο είδος του ακόμη και αν έχει συγκεκριμένο target group. Από την άλλη, όμως, έχει τόσα πολλά τεχνικά προβλήματα, που ακόμη και οι φανατικοί του είδους θα δυσκολευτούν πάρα πολύ να το παίξουν. Εκτός από τις παράλογες απαιτήσεις, σε σχέση πάντα με αυτά που προσφέρει, τα άπειρα bugs του το καθιστούν πραγματικό εφιάλτη για όποιον «τολμηρό» κάνει την κίνηση να το αγοράσει. Προσωπικά, αν δεν είχα αναλάβει το συγκεκριμένο review, δεν νομίζω πως θα ασχολούμουν πάνω από 10 λεπτά με τον τίτλο.

Βέβαια, μετά από αυτά τα 10 λεπτά είναι που αρχίζει και μπαίνει κάποιος στο «πετσί του». Οπως και να έχει, όμως, είναι πραγματικό μαρτύριο ακόμη και το να προσπαθήσει κάποιος να ασχοληθεί μαζί του. Αν και ποιοτικά το παιχνίδι βρίσκεται πολύ ψηλά, ιδιαίτερα λόγω του gameplay του, δυστυχώς δεν καταφέρνει να γίνει σημείο αναφοράς, τουλάχιστον όχι προτού βγει κάποιο patch. Γι’ αυτό δεν το συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

Το παιχνίδι είναι για λίγους «τολμηρούς» που έχουν μία κάποια «πώρωση» με τα military sims και ψάχνουν το καλύτερο του είδους, ακόμη και αν αυτό σημαίνει πως θα χρειαστεί να κάνουν πολλές υποχωρήσεις. Αν κοιτάξουμε πίσω από τα αρκετά προβλήματά του και τις υψηλές απαιτήσεις του, τότε σίγουρα έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικά ποιοτικό και ρεαλιστικό τίτλο. Κλείνοντας θα απευθυνθώ στην Bohemian interactive: PATCH PLEASE!!

Multiplayer

Το multiplayer κομμάτι του τίτλου είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα χαρακτηριστικά του. Υποστηρίζει πάνω από 100 παίκτες σε πραγματικά αχανείς πίστες, προσφέροντας μία άκρως έντονη εμπειρία!

Mod it!

Το παιχνίδι είναι από τα πιο “mod friendly” που έχουμε συναντήσει. Μάλιστα, πριν καν κυκλοφορήσει καλά-καλά, έχουν κάνει ήδη την εμφάνισή τους οι πρώτες απόπειρες. Αν βγει κάποιο patch, τότε το Battlefield θα πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί!