«Κάλλιο αργά παρά ποτέ» ορίζει ένα σοφό ρητό και πρόκειται για φράση που ταιριάζει – περίπου – γάντι στην περίπτωση του Guitar Hero 3. Επρεπε να περάσουν σχεδόν τρία χρόνια και αρκετοί τίτλοι για να φτάσει επιτέλους ένα από τα μεγαλύτερα φαινόμενα που έχει δει η βιομηχανία των video games τον τελευταίο καιρό και στους οικιακούς υπολογιστές. Για τους λιγοστούς χρήστες των PCs που ζουν σε υπόγειες σπηλιές (του WoW), το Guitar Hero αποτέλεσε μία μικρή επανάσταση το 2005 για τα rhythm/music video games, ένα είδος που άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1990, με κυκλοφορίες όπως το Parappa the Rapper και το Frequency για το PlayStation 2 και δημιουργίες των arcades, όπως το BeatMania της Konami. Είναι ένα είδος που προωθεί απλό, εξαιρετικά προσβάσιμο gameplay και στηρίζεται στην απόλαυση της μουσικής και του ρυθμού, πολλές φορές με τη συνοδεία ενός εναλλακτικού control scheme. Τα rhythm games ήταν ήδη δημοφιλή όταν ήρθε στο προσκήνιο το Guitar Hero, ωστόσο, ο τίτλος της Activision/Harmonix άλλαξε τα δεδομένα για το ΠΟΣΟ δημοφιλές μπορεί να είναι ένα μουσικό video game.

To μυστικό της επιτυχίας του; Η απόφαση της Harmonix να εντρυφήσει στην κουλτούρα της ροκ μουσικής και να δημιουργήσει (με τη βοήθεια της Red Octane) ένα ακριβό, αλλά απαραίτητο για τον τίτλο περιφερειακό, μία μεγάλη πλαστική κιθάρα, με την οποία ο χρήστης μπορούσε να παίξει το παιχνίδι. Το gameplay παρέμεινε περίπου το ίδιο σε σχέση με τις προηγούμενες, ιδιαίτερα αξιόλογες κυκλοφορίες της εταιρείας (Amplitude, Frequency): μουσικές νότες έρχονται με ταχύτητα από το πάνω μέρος της οθόνης προς το χρήστη και εκείνος καλείται να πατήσει τα κατάλληλα πλήκτρα τη σωστή χρονική στιγμή. Κάθε σωστό πάτημα κουμπιού προσφέρει πόντους και τη «δημιουργία» μουσικής, κάθε λάθος σταματά τις «αλυσίδες» πόντων και καταστρέφει το ρυθμό και τη μουσική. Αυτό που ήρθε να προσθέσει το Guitar Hero, ήταν η απόλυτη ροκ ατμόσφαιρα, αλλά και το περιφερειακό–μουσικό όργανο στα χέρια του παίκτη, κάτι που προσέφερε μία αίσθηση που μόνο όσοι έχουν ασχοληθεί με το franchise μπορούν να πιστοποιήσουν: με την περιφερειακή κιθάρα στα χέρια νιώθεις πως «παίζεις» πραγματικά μουσική (κάτι που, φυσικά, δεν ισχύει, αν και το gameplay υπόκειται σε μουσικούς κανόνες), μία απαράμιλλη αίσθηση που σπάνια συναντάς σε video game.

For those about to Rock…

Το Guitar Hero 3 είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς μετά τη φυγή της Harmonix από την εκδότρια Activision, ωστόσο, ο τίτλος δεν παρουσιάζει και πολύ μεγάλες διαφορές σε σχέση με τους προκατόχους του. Οπως συνέβη και με άλλες εκδόσεις του παιχνιδιού (όπως εκείνες για το PS2 και το Wii), η έκδοση για τα PCs δεν αναπτύχθηκε αυτούσια από το νέο «σπίτι» του franchise, τη Neversoft, αλλά με τη συμβολή της Aspire Studios. Αναγκαστική πραγματικότητα με δεδομένο το ότι το παιχνίδι «έπρεπε» να κυκλοφορήσει ταυτόχρονα για πέντε διαφορετικά formats, δυστυχώς, όμως, πρόκειται για κάτι που έχει και συνέπειες στην ποιότητα της συγκεκριμένης έκδοσης. Οπως και να έχει πάντως και πριν αναφερθούμε στη δουλειά της Aspyr Studios, πρέπει να ασχοληθούμε με το τι έχει να προσφέρει αυτό καθαυτό το Guitar Hero 3.

Αυτή τη φορά, το Guitar Hero συνοδεύεται από τον τίτλο Legends of Rock και πρόκειται για υπότιτλο που δεν θα μπορούσε να χαρακτηρίσει καλύτερα το τι φέρνει το τέταρτο παιχνίδι της σειράς. Σε πρώτη φάση, η Neversoft άφησε σχεδόν απείραχτο το κεντρικό career mode. Ο παίκτης ξεκινά να παίζει ένα–ένα τραγούδια, ανεβαίνοντας κατηγορία ανά τετράδα κομματιών, αυτή τη φορά συνοδευόμενα από μικρά animated videos που διηγούνται την ιστορία ενός άγνωστου συγκροτήματος που ξεκινά από το μηδέν και φτάνει στην κορυφή. Μπορεί οι gamers που ασχολούνται αποκλειστικά με το PC gaming, να μην είχαν την ευκαιρία να ασχοληθούν με τα προηγούμενα παιχνίδια, εκεί πάντως που το Guitar Hero 3 πραγματικά «δίνει ρέστα» σε σχέση με τους προκατόχους του, είναι στην επιλογή των μουσικών κομματιών. Η Activision αποφάσισε να επενδύσει μεγάλα χρηματικά ποσά, προκειμένου να εξασφαλίσει πως τα διασημότερα ονόματα της ροκ μουσικής από το χθες και το σήμερα θα έχουν παρουσία στον τίτλο, ενώ τα master copies των τραγουδιών, δηλαδή, οι αυθεντικές εκτελέσεις τους, είναι περισσότερες από ποτέ. Ετσι, από τη σκηνή του Guitar Hero παρελαύνουν συγκροτήματα όπως οι Weezer, Kiss, Pearl Jam, Iron Maiden, Smashing Pumpkins, Heart, Alice Cooper, Rage Against the Machine, Scorpions, Rolling Stones, Aerosmith, Tenacious D, Sex Pistols, Guns ’N’ Roses, Black Sabbath, Muse… Καθίσταται κατανοητό πως οι Activision και Neversoft κατάφεραν να συνθέσουν μία ονειρική λίστα, δίνοντας την ευκαιρία στους χρήστες να παίξουν με μερικά από τα σημαντικότερα κομμάτια της ροκ μουσικής. Μεγάλη εντύπωση προκαλεί πως δύο συγκροτήματα μπήκαν ξανά στο στούντιο για να ηχογραφήσουν τα τραγούδια τους λόγω έλλειψης πρωτότυπου υλικού, οπότε το Guitar Hero είναι το μόνο μέσο από το οποίο θα μπορέσετε να ακούσετε μία καινούργια εκτέλεση του «Anarchy in the U.K.» από τους ίδιους τους Sex Pistols!

H dream list των Activision και Neversoft

Πέρα από την «ανεβασμένη» track list, η Neversoft προσπάθησε να προσθέσει ορισμένα καινούργια στοιχεία στη σειρά, όπως τα Boss Battles, αναμετρήσεις ένας προς ένα με γνωστούς κιθαρίστες όπως ο Tom Morello και ο Slash, μάλιστα πάνω σε δικά τους κομμάτια. Οι μάχες με τους αρχηγούς έχουν ενδιαφέρον ως ιδέα, ωστόσο, πρακτικά υπάρχουν προβλήματα με το σύστημα των power ups (παίκτης και αρχηγός καλούνται να χρησιμοποιήσουν power up για να εμποδίσουν τον αντίπαλο να παίξει σωστά το κομμάτι) να μην έχει ενσωματωθεί ισορροπημένα και τους αρχηγούς να προλαβαίνουν σχεδόν πάντα πρώτοι να επιτεθούν. Τα boss battles καταλήγουν να διασπούν τη ροή του παιχνιδιού και όχι να προσφέρουν απλώς μία διαφορετική πρόκληση, με την τύχη να είναι ο μοναδικός πραγματικός σύμμαχος του παίκτη εναντίον τους. Κατά τα άλλα αυτό το Guitar Hero διαθέτει πιο εύκολα πατήματα για τις νότες (είναι μεγαλύτερο το διάστημα που ο χρήστης μπορεί να πατήσει μία νότα χωρίς να αστοχήσει), αλλά και μερικές από τις δυσκολότερες και πιο απαιτητικές συγχορδίες που έχει δει η σειρά. Αυτό σημαίνει πως το χαμηλότερο επίπεδο δυσκολίας και τα ευκολότερα τραγούδια είναι ίσως υπερβολικά εύκολα (ιδιαίτερα για τους βετεράνους «κιθαρίστες»), ωστόσο, από το μέτριο και πάνω, η δυσκολία ανεβαίνει κάθετα, με αποκορύφωμα τα τελευταία κομμάτια, για τα οποία θα πρέπει να ματώσει κάποιος τα δάχτυλά του, αν θέλει να ελπίζει στην ολοκλήρωσή τους.

Ο μεγαλύτερος προβληματισμός, πάντως, σχετικά με την ποιότητα του Guitar Hero 3, αφορά στη δουλειά που έγινε στη συγκεκριμένη έκδοση. Αρχικά, ο τίτλος είναι υπερβολικά απαιτητικός, χωρίς να δικαιολογεί τις τεχνικές απαιτήσεις του, αφού ακόμη και οι εκδόσεις για Xbox 360 και PC δεν ξεχωρίζουν για τον τεχνικό τομέα τους. Το χειρότερο είναι πως με εξαίρεση κάποιο ιδιαίτερα high end PC, το παιχνίδι παρουσιάζει συχνά προβλήματα με την ταχύτητα και το frame rate φαίνεται να υποφέρει σε κάποια σημεία. Ολόκληρη η ουσία του gameplay του Guitar Hero 3 βρίσκεται, ωστόσο, στους χρόνους απόκρισης του παίκτη και η διατάραξή τους από το ελαττωματικό frame rate αναγκαστικά καθιστά την έκδοση του Guitar Hero 3 κατώτερη από εκείνη των υπόλοιπων συστημάτων. Δεν βοηθάει επίσης το ότι το παιχνίδι συνοδεύεται από την κιθάρα που συνόδευε την έκδοση του Guitar Hero 2 για το Xbox 360, που είναι μάλλον το χειρότερο μοντέλο που έχει δει η σειρά, ενώ προβλήματα παρουσιάστηκαν και στις δοκιμές του on-line multiplayer που κάναμε.

Εντέλει, το παιχνίδι είναι μία καλή αρχή της σειράς για τους οικιακούς υπολογιστές και θα ξετρελάνει όσους μέχρι τώρα δεν είχαν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με το franchise. Θα το συνιστούσαμε ανεπιφύλακτα σε όλους τους gamers ανεξαρτήτως προσανατολισμού, ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τα τεχνικά προβλήματα που πλήττουν την συγκεκριμένη έκδοση. Ως έχει, «for those about to rock, we salute you», έστω και αν τελικά η άφιξη του Guitar Hero 3 στα PCs δεν ικανοποιεί στο βαθμό που περιμέναμε…