Κοίτα να δεις πώς τα φέρνει η τύχη! Λίγες μέρες μετά την παράδοση του Shooter Battlefield του προηγούμενου τεύχους, με καλεί ο φίλτατος αρχισυντάκτης στο γραφείο του για να μου ανακοινώσει πως μας έχει έρθει ο review code του TMNT (Teenage Mutant Ninja Turtles). Προφανώς και το "τσέπωσα" με συνοπτικές διαδικασίες για μία αναλυτική παρουσίαση. Η αλήθεια είναι πως, αν και αρχικά ήμουν αρκετά ενθουσιασμένος με το παιχνίδι, αφού οι συμπαθέστατες χελώνες είναι από τους πιο αγαπητούς μου χαρακτήρες, το γεγονός πως βασίζεται σε ταινία, με έκανε να έχω αρκετές επιφυλάξεις για το τελικό προϊόν. Πραγματικά, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, τα παιχνίδια που βασίζονται σε ταινίες, έχουν από μικρή έως μηδαμινή επιτυχία, αφού οι δημιουργοί βασίζονται στο γενικό κινηματογραφικό “hype” για να κάνουν (κατά γενική ομολογία) "αρπαχτές". Παρόλα αυτά, προσπάθησα να μην το σκέφτομαι και έτσι εγκατέστησα το παιχνίδι με αρκετό ενθουσιασμό, ελπίζοντας να είναι μια εξαίρεση στον κανόνα. Το αν, τελικά, οι ελπίδες μου καρποφόρησαν θα το δούμε παρέα.

Για αρχή, πρέπει να πω ότι, όπως είναι λογικό, ακόμα δεν έχω δει την ταινία. Ασφαλώς και θα τη δω, όταν με το καλό έρθει, αλλά τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές βρισκόμαστε ακόμα στην αναμονή. Ετσι, το αν το παιχνίδι συμβαδίζει πιστά με το σενάριό της είναι κάτι που δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αφού αν η ταινία είχε κυκλοφορήσει, θα υπήρχε μεγαλύτερη προκατάληψη για τον τίτλο. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως σε ένα action παιχνίδι, το τελευταίο που θα κοιτάξει κάποιος είναι το σενάριο, πόσο μάλλον σε ένα 3d platform. Ετσι, αυτό που περιμέναμε από το παιχνίδι είναι το κατά πόσο το σενάριο δημιουργεί ένα καλό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο θα μπορέσει να στηριχθεί η όλη ψευδαίσθηση. Και τα καταφέρνει αρκετά καλά. Καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού τα "χελωνονιντζάκια" εξιστορούν μία περιπέτειά τους στον ποντικο-δάσκαλό τους και ο παίκτης καλείται να παίξει κάθε επεισόδιο της ιστορίας τους. Μην περιμένετε τίποτα το ξεχωριστό, αφού πρόκειται για μία κλασική ιστορία, στην οποία οι καλοί σώζουν για μία ακόμα φορά τον κόσμο. Προς το τέλος πάει να γίνει κάποια ανατροπή, αλλά στην ουσία δεν καταφέρνει να δημιουργήσει ούτε έκπληξη ούτε τίποτα και επιπροσθέτως η όλη προσπάθεια φαντάζει λίγο ερασιτεχνική. Οπως και να 'χει, δεν νομίζω πως είναι πολλοί αυτοί που θα ασχοληθούν με το σενάριο, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Σχετικά με το gameplay τώρα, ο τίτλος είναι 3d platform. Αυτό σημαίνει ένα πράγμα, βέβαια: button smashing! Αν και η δημιουργός εταιρεία είναι η Ubisoft, η εταιρεία που μας έχει δώσει τα θεϊκά Prince of Persia, το συνολικό gameplay του τίτλου είναι ιδιαίτερα ρηχό. Στην αρχή, ο παίκτης θα χειρίζεται έναν-έναν τους χαρακτήρες με σκοπό να εξοικειωθεί με αυτούς. Ο χειρισμός του παιχνιδιού γίνεται είτε εξ ολοκλήρου με το πληκτρολόγιο είτε με ένα gamepad και είναι πολύ απλός. Εκτός από τα πλήκτρα διεύθυνσης, υπάρχουν τέσσερα ακόμα που αντιστοιχούν σε επίθεση με τα όπλα του χαρακτήρα, κλωτσιά, άμυνα και μία ακόμα special κίνηση. Και εδώ να μην περιμένετε τίποτε πολύπλοκο, αφού οι επιθέσεις των χελωνών, όταν αυτές κυκλοφορούν “solo”, είναι πολύ απλές. Πατώντας το πλήκτρο επίθεσης συνεχώς, κάθε χαρακτήρας κάνει έναν συνδυασμό κινήσεων (combos). Οσο εξολοθρεύονται οι αντίπαλοι, υπάρχουν ορισμένα αστεράκια στο επάνω μέρος της οθόνης, τα οποία όταν γεμίσουν τελείως, δίνουν στον εκάστοτε χαρακτήρα τη δυνατότητα να εξολοθρεύει έναν αντίπαλο με ένα και μόνο χτύπημα. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι το μοναδικό που σπάει λίγο τη μονοτονία. Στη συνέχεια του παιχνιδιού, τα "χελώνια" παύουν να πορεύονται μόνα τους στον μάταιο τούτο κόσμο και το gameplay αλλάζει λίγο, αφού ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να εναλλάσσει χαρακτήρες. Ετσι, αν ένας χαρακτήρας δεν πηγαίνει και πολύ καλά σε health, μπορεί με το πάτημα ενός πλήκτρου να αλλάξει με έναν φρέσκο. Επίσης, κρατώντας πατημένο το ίδιο πλήκτρο για μερικά δευτερόλεπτα, μπορεί να εκτελέσει μία ειδική κίνηση, στην οποία δύο από τα τέσσερα αδέρφια συνεργάζονται για μια special move.

Υπάρχουν και ορισμένα άλλα στοιχεία στο gameplay, αλλά δεν νομίζω πως είναι άξια αναφοράς. Η ουσία όμως είναι πως το παιχνίδι δεν προσφέρει καμία ιδιαίτερη συγκίνηση. Μάλιστα, μετά από μερικά λεπτά ενασχόλησης, γίνεται ιδιαίτερα επαναλαμβανόμενο, αφού ακολουθείται συνέχεια το μοτίβο τρέχω-περνάω εμπόδια-σκοτώνω κακούς. Οι τελευταίοι, μάλιστα, είναι πολύ περιορισμένοι όσον αφορά στην ποικιλία τους, αφού είναι ζήτημα αν είναι περισσότεροι από τέσσερεις με πέντε. Δεν νομίζω πως είναι απαραίτητο να περάσουμε σε λεπτομέρειες, αφού ο τίτλος στο σύνολό του κυμαίνεται σε πολύ μέτρια (έως αδιάφορα) επίπεδα.

Στον τεχνικό τομέα, ισχύει πάνω-κάτω ό,τι και στο gameplay. Τα γραφικά του τίτλου είναι πολύ μέτρια, χωρίς να έχουν να επιδείξουν κάτι σημαντικό. Ο ήχος, από την άλλη, είναι κάκιστος και αυτό γιατί κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, κάθε χαρακτήρας "πετάει" διάφορες ατάκες, οι οποίες επαναλαμβάνονται κάθε δύο λεπτά. Πιστέψτε με, το να ακούω “awesome dude” κάθε τόσο είναι τρομερά ενοχλητικό.

Σε γενικές γραμμές, το παιχνίδι, όπως θα έχετε καταλάβει, είναι μέτριο και αυτό πολλές φορές είναι χειρότερο από το να είναι κακό. Είναι πάρα πολύ μικρό (ένας έμπειρος παίκτης θα το τελειώσει σε ένα απόγευμα), ενώ δεν προσφέρει καμιά ιδιαίτερη συγκίνηση. Με απλά λόγια, όταν τελειώσει η όλη εμπειρία, ο παίκτης δεν θα έχει να θυμάται τίποτα. Γι' αυτό η αγορά του προτείνεται μόνο στους fans της ταινίας και των Teenage Mutant Ninja Turtles γενικότερα.