To Pirates of the Burning Sea ξεκίνησε την ανάπτυξή του το 2002 και η κοινότητα των φανατικών των ΜΜΟs το παρακολούθησε στενά, μέχρι που κυκλοφόρησε, τελικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες, στις αρχές του 2008. Μέσα στον Απρίλιο, οι servers μειώθηκαν από 11 σε 4: αυτή την στιγμή υπάρχει μόνο ένας server για την Ευρώπη, ο Roberts, στον οποίο έπαιξα με τους δύο χαρακτήρες μου και γενικότερα δεν έχουν ακουστεί πολλά πράγματα γι’ αυτό το πειρατικό ΜΜΟ. Είναι πραγματικά άδικο, γιατί, πρώτον, έχω παίξει ΠΟΛΥ χειρότερα παιχνίδια σε αυτή την κατηγορία και, δεύτερον, το PotBS είναι ένα πολύ σταθερό παιχνίδι με μερικές πολύ καλές ιδέες.

Το character creation σύστημα είναι εκπληκτικό - τολμώ να πω ότι πλησιάζει αυτό του City of Heroes. Μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα σε δεκάδες διαφορετικές επιλογές και το βεστιάριο παρουσιάζει φοβερή ποικιλομορφία σε πουκάμισα, παλτά, γιλέκα, καπέλα και αξεσουάρ. Πραγματικά θα χαρείτε να βλέπετε τους άλλους παίκτες (όχι όπως σε μερικά ΜΜΟs που όλοι οι χαρακτήρες μοιάζουν κλωνοποιημένοι). Αφού δώσετε μορφή στον καπετάνιο, επιλέγετε την παράταξη που θα υπηρετεί (Αγγλος, Γάλλος, Ισπανός, Πειρατής) και μετά την καριέρα. Τα τρία πρώτα έθνη έχουν τις εξής επιλογές: Naval Officer (καλύτεροι στην άμυνα, στις ναυμαχίες και στα μεγάλα καράβια), Privateer (πιο ευέλικτοι, άριστοι στο boarding combat και καλύτεροι σε μικρά καράβια) και Freetrader (τέλειοι στο εμπόριο, ενώ μπορούν να αποφεύγουν εντελώς κάποιες μάχες). Οι Pirates δεν υπηρετούν κανένα έθνος κι έχουν δύο δικά τους classes: Cutthroat (ο γενικός πειρατής που μπορεί να κρατάει ηττημένα καράβια) και Buccaneer (με περισσότερα debuffs, αν και δεν διαφέρει πολύ από τον Cutthroat).

Two ways to fight!

Υπάρχουν βασικά δύο είδη μαχών στο PotBS,: οι ναυμαχίες, όπου ελέγχετε το καράβι σας σε έναν θαλάσσιο χάρτη (κάτι σαν τις μάχες του Tortuga) και οι ξιφομαχίες (Swashbuckling) με το χαρακτήρα σας, που μοιάζουν πιο πολύ με τις third-person action σκηνές στις οποίες μάς έχουν συνηθίσει τα ΜΜΟs. Αρχικά επιλέγετε ένα από τρία είδη μάχης που θα ξέρει ο χαρακτήρας σας: το «dirty fighting», όπου πολεμάτε με cutlass, την πλατιά σπάθα, το οποίο είναι το καλύτερο για μάχες με πολλούς εχθρούς.

Μπορείτε να προτιμήσετε το fencing, το οποίο χρησιμοποιεί το rapier (το κλασικό μακρύ ξίφος μονομαχίας), για καλύτερη επίθεση, ή το Florentine (shortsword και μαχαίρι) για καλύτερη άμυνα. Κάθε στυλ έχει τα δικά του προτερήματα, skills και debuffs, οπότε διαλέγετε και παίρνετε (αλλά η επιλογή γίνεται μία φορά μόνο). Σε ορισμένες μάχες (στις Boarding, όταν, δηλαδή, πλευρίσετε ένα εχθρικό καράβι και επιβιβαστείτε με γάντζους ή σε επιθέσεις οχυρών), έχετε μαζί και NPCs, που πολεμάνε στο πλευρό σας. Μπορείτε να δώσετε κάποιες γενικές εντολές σε αυτούς ή (αναλόγως με το πόσο μεγάλο είναι το πλήρωμα), να καλείτε ενισχύσεις «κατά κύματα», μέχρι να τελειώσουν οι εφεδρείες σας. Οι ξιφομαχίες πάντως είναι λίγο παράξενες στην πράξη, αφού δεν κάνετε απευθείας ζημιά: πρέπει πρώτα να κάνετε Balancing Damage, να κάνετε ευάλωτο τον εχθρό και μετά να του κάνετε την κανονική ζημιά. Επίσης, είναι εντελώς στατικές: δεν κουνιέστε καθόλου από τη θέση σας, απλώς πατάτε τα 2-3 hotkeys των βασικών επιθέσεων. Γενικά, θεωρώ το Swashbuckling ως αδύναμο σημείο του παιχνιδιού.

Οι ναυμαχίες είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσες, με διαφορετικά είδη πυρομαχικών (για πανιά, κύτος, πλήρωμα), παράγοντες που επηρεάζουν την αποτελεσματικότητα (άνεμος, βροχή, σκοτάδι), ηθικό πληρώματος και τα διάφορα skills που έχετε μάθει. Χωρίς να είναι υπερβολικά πολύπλοκο, διατηρεί την arcade δράση, ενώ παράλληλα απαιτεί αντανακλαστικά, γρήγορες αποφάσεις και στρατηγική. Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι ζωντανά και πολύχρωμα, αλλά παράλληλα δείχνουν πια τα χρονάκια τους. Επίσης, όταν παίζετε στο Open Sea, η μάζα της στεριάς είναι ολόγυμνη και την καλύπτει μόνο ένα low-res texture που θυμίζει... γραφικά 90s (βλέπε σχετική εικόνα).

Καθώς ανεβαίνει levels, ο χαρακτήρας παίρνει εναλλάξ ένα skill slot για τις ξιφομαχίες κι ένα για τις ναυμαχίες, το οποίο αφιερώνει σε κάποιο ability ειδικό για την κλάση του. Παράλληλα, θα μπορεί να αναλαμβάνει δυσκολότερες αποστολές, να παίρνει μεγαλύτερα καράβια, καλύτερο εξοπλισμό και πάει λέγοντας, σύμφωνα με τους παγκόσμιους νόμους των RPGs. Μπορείτε να έχετε 5 καράβια σε διάφορα λιμάνια: συνολικά, υπάρχουν πάνω από 50 είδη καραβιών, πολλά από αυτά είναι φτιαγμένα από τους παίκτες και από το πολύπλοκο σύστημα παραγωγής. Το crafting system δεν θέλει το χαρακτήρα σας να φτιάχνει με τα χεράκια του πράγματα, αντίθετα σας δίνει τον έλεγχο κατασκευαστηρίων. Εσείς απλώς επιλέγετε τι θα φτιάχνουν οι τεχνίτες σας και πού θα ειδικεύονται (πανιά, κανόνια, κομμάτια καραβιών) κι αυτοί κατασκευάζουν σε real time (δηλαδή, δουλεύουν ακόμη κι όταν είστε off-line). Η ιδέα είναι ότι κάθε παίκτης ειδικεύεται σε κάτι και ψωνίζοντας από διαφορετικούς παίκτες μέσω του auction house, παίρνετε κομμάτια (ένα κατάρτι από εδώ, σχοινί από τη διπλανή πόλη, καρφιά από αλλού κ.λπ.) και συναρμολογείτε σιγά-σιγά το καράβι που θέλετε. Εναλλακτικά, μπορείτε να αγοράσετε έτοιμα καράβια από NPCs, αλλά πολύ μικρότερης αποτελεσματικότητας.

Fight for your right!

Αγαπημένο μου κομμάτι είναι το δυναμικό σύστημα κατοχής πόλεων, που ελέγχεται εξ ολοκλήρου από τους παίκτες. Για παράδειγμα, οι Γάλλοι παίκτες, όταν επιτίθενται σε ισπανικά καράβια-NPCs, δημιουργούν ένα κλίμα αστάθειας στο κοντινό ισπανικό λιμάνι. Το ίδιο γίνεται όταν ολοκληρώνουν και αντι-ισπανικές αποστολές στην περιοχή ή όταν μειώνουν την οικονομία του λιμανιού (φέρνοντας άπειρους τόνους αγαθών λαθραία στην πόλη). Ακόμη κι ένας έμπορος, δηλαδή, μπορεί να βοηθήσει στην αστάθεια ενός εχθρικού λιμανιού! Στους 3.000 unrest points, η περιοχή «ανοίγει» και γίνεται Pirate PvP, όπου οι παίκτες που είναι Pirates, μπαίνουν και επιτίθενται στους πάντες. Αν το χάος συνεχιστεί και οι Ισπανοί δεν συσπειρωθούν για να σταθεροποιήσουν τα λιμάνια, η περιοχή «ανοίγει» ακόμη περισσότερο και γίνεται Open PvP, όπου πλέον όλα τα έθνη μπορούν να μπουν και να επιτεθούν στους πάντες. Στο τέλος, οι δύο παρατάξεις με τα περισσότερα unrest points μεταφέρονται σε μία instanced μάχη, όπου 24 παίκτες από κάθε παράταξη αποφασίζουν για την κατάληξη του λιμανιού. Αν και υπάρχουν μερικές βασικές πόλεις που δεν αλλάζουν χέρια, όλα τα άλλα λιμάνια ακολουθούν αυτό το πολύ όμορφο σύστημα.

Γενικά, δεν βρήκα σοβαρά κενά: υπάρχουν guilds, ένα σύστημα «ασφάλειας» για χαμένα καράβια, instanced αποστολές για μεγάλους στόλους παικτών, πανέξυπνο σύστημα εισαγωγής user-content (ελαφρώς αυστηρό, αλλά καλά κάνουν), ένα εκπληκτικό soundtrack, φοβερό journal, πολύ καλό customization του σκάφους σας με χίλια δυο αντικείμενα, ελάχιστα bugs και καλή σταθερότητα/support. Για μένα, μεγαλύτερο μειονέκτημα (και παράλληλα, λάθος της Sony) είναι το low profile του παιχνιδιού: μπορεί να μην είναι το blockbuster ή το ΜΜΟ που θα σας κολλήσει για 3 χρόνια, αλλά το PotBS είναι αξιοπρεπές και έξυπνο παιχνίδι, που, όμως, δεν προωθήθηκε. Το λανσάρισμά του δεν ακούστηκε καθόλου, λες και η SONY δεν ήθελε να το παίξει κανείς ή δεν πίστεψε στο παιχνίδι της. Φανταστείτε ότι δεν μας έστειλε κανείς δημοσιογραφικό κώδικα ούτε καν ένα retail κομμάτι - απλώς έτυχε να το βρω σε ένα μαγαζί με μόλις 5 ευρώ και, φυσικά, το αγόρασα. H Sony έχει στρέψει όλη την προσοχή της στο EQ2; Η εμμονή του κόσμου σε fantasy settings είναι τόσο, μα τόσο μεγάλη, που κανείς δεν παίζει με πειρατές; Αν δεν έχει από πίσω ένα γνωστό brand name, το εγκαταλείπουμε στην τύχη του; Κρίμα...

Όπως και να έχει, προτείνω το PotBS σε όσους παίζουν γενικώς ΜΜΟs και θέλουν να έχουν σφαιρική εικόνα του είδους (όχι μόνο δράκους και ξωτικά) ή σε όσους αρέσκονται στο πειρατικό setting και (όπως κι εγώ) περνούσαν ώρες στο Spanish main του Pirates! (κατά προτίμηση σε πράσινη οθόνη του CPC6128).