Suicide Club θα ήταν καταλληλότερος τίτλος για το τελευταίο δημιούργημα της Bizarre Creations, την οποία θυμόμαστε από τη σειρά Project Gotham Racing και την εκτίμησα παίζοντας το Geometry Wars: Galaxies στο Wii. Οι εν λόγω developers είναι αφοσιωμένοι κατασκευαστές arcade video games, που μας μεταφέρουν το θεϊκό feeling των old scholl τίτλων, μία εμμονή, αν θέλετε, που γίνεται εμφανής και στην περίπτωση του The Club. Arcade game επ’ουδενί λόγω, όμως, δεν σημαίνει ρηχότητα και προχειρότητα, στοιχεία που κυριαρχούν στο νέο πόνημά της.

Αφηγηματικά, το The Club υπόσχεται πολλά, μιλώντας μας για μια σκιώδη οργάνωση ζάπλουτων ανθρώπων με απεριόριστη εξουσία, την οποία ασκούν διοργανώνοντας το απόλυτο bloodsport τουρνουά του κόσμου για την προσωπική τους διασκέδαση. Οι συμμετέχοντες σε αυτό ρισκάρουν ανά πάσα στιγμή τη ζωή τους με έπαθλο την ελευθερία τους και πάρα πολλά χρήματα. Οι διοργανωτές του τουρνουά είναι τόσο ισχυροί, που μπορούν να διοργανώνουν τη δολοφονία εκατοντάδων ανθρώπων στο φως της ημέρας, χωρίς να τους αγγίζει κανείς. Εμείς αναλαμβάνουμε έναν από τους 8 διαθέσιμους χαρακτήρες - έκαστος με "μαύρο" παρελθόν – και τους οδηγούμε στο πιο αιματηρό σπορ της ιστορίας.

You can find me in Da Club, bottle full of blood!

Μετά τη σεναριακή εισαγωγή, ξεκινάνε όλα τα arcade στοιχεία του τίτλου. Κατ' αρχάς, οι μονομάχοι που μπορούμε να επιλέξουμε, διαφέρουν μεταξύ τους οπτικά και με βάση 3 τιμές: strength, speed και stamina, πατροπαράδοτες σταθερές σε κάθε action arcade game του παρελθόντος. Πέραν της εμφάνισης και των 3 στατιστικών, οι χαρακτήρες παίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, δεν διαφοροποιείται το gameplay από τον ένα στον άλλο. Αυτό μειώνει αισθητά το replayability του game, τα οποίο "πιάνει πάτο" στην περίπτωση του single player τουρνουά, που μπορείτε να τερματίσετε σε ένα 3ωρο περίπου! Γνωρίζοντας ότι η διάρκειά του είναι γελοία, η Bizarre μάς προκαλεί να ξαναπαίξουμε τις ίδιες πίστες άπειρες φορές, για να βελτιώσουμε το σκορ μας! Οι πόντοι είναι και η ουσία του The Club, όπως και των arcade games που λατρέψαμε στο παρελθόν. Περισσότεροι πόντοι κερδίζονται ανάλογα με την ταχύτητα που σκοτώνουμε τους στόχους – ένα timer ξεκινά μετά από κάθε kill και ανανεώνεται όσο καθαρίζουμε κόσμο, δημιουργώντας τεράστια combos –, το σημείο του σώματος που πλήττουμε και τον τρόπο με τον οποίο σκοτώνουμε. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι όταν έχεις "καθαρίσει" με το παιχνίδι σε 3 ώρες, βαριέσαι να ξαναπεράσεις τα ίδια από την αρχή, πυροβολώντας τους ίδιους στόχους, στις ίδιες θέσεις, μόνο και μόνο για να πετύχεις σκορ. Η μονοτονία συνεχίζεται στα modes του game, που μοιάζουν όλα να ακολουθούν εναλλάξ 2 βασικούς κανόνες: βρες την έξοδο και επιβίωσε όσο περισσότερη ώρα μπορείς, σκοτώνοντας όσους περισσότερους μπορείς.

Το game χωρίζεται σε 8 διαφορετικά σκηνικά ανά τον κόσμο και σε 49 contests, που το καθένα  τελειώνει σε ελάχιστα λεπτά. Αφού το τερματίσετε, μπορείτε να ασχοληθείτε με το multiplayer aspect του. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα οι παίκτες που παίζουν on-line είναι απειροελάχιστοι και αυτό οφείλεται στο ότι η Sega διοχέτευσε στην αγορά πολλά αντίτυπα χωρίς το product key, που απαιτεί το on-line gaming! Αφού ξεπεράσετε αυτό το σκόπελο, ενημερώνοντας τη Sega για το πρόβλημά σας, εισέρχεστε στα 8 διαθέσιμα multiplayer modes που υποστηρίζουν αντίστοιχο αριθμό παικτών. Εκτός της ερημιάς που επικρατεί στο multiplayer mode, μόνο ένα από τα modes ακολουθεί το μοτίβο του σκορ και των combos που θα συνηθίσετε στο single player! Τη ρηχότητα του gameplay δεν κατορθώνουν να "απαλύνουν" τα καλοσχεδιασμένα γραφικά ούτε οι απαράδεκτες cutscenes χαμηλής ανάλυσης που στολίζουν τα διάφορα events.

Τι απομένει, τελικά, από το πολυαναμενόμενο The Club; Ενα επαναλαμβανόμενο 3rd person shooter, με μπόλικη αιματοχυσία, που διαρκεί ελάχιστα και δεν σε αφήνει να την απολαύσεις. Μιλάμε για ένα video game αποκλειστικά για παίκτες που αρέσκονται στα high scores.