Θα σας εκμυστηρευτώ κάτι: Οπως και αρκετοί άλλοι συντελεστές του περιοδικού, έχω μία μανία που σε πολλούς φαντάζει ως κρίση παλιμπαιδισμού (θα μου πείτε, εδώ οι περισσότεροι Ελληνες θεωρούν ακόμη και το gaming ως αποκλειστικό προνόμιο των ανηλίκων, αλλά ας μην το αναλύσουμε καλύτερα…) τρελαίνομαι να κάθομαι με τις ώρες και να παρακολουθώ cartoons, anime και κάθε λογής κινούμενο σχέδιο! Τα πάντα, εκτός από ένα… τον Bob! Ειλικρινά, όσες φορές κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να κατανοήσω τη μαζική πλύση εγκεφάλου που έχει υποστεί η σημερινή κοινωνία, για να της είναι όχι μόνο ανεκτό το ανύπαρκτο χιούμορ της σειράς, αλλά να έχει αναχθεί το εν λόγω... καθαριστικό βοήθημα σε ήρωα σήμα-κατατεθέν της σύγχρονης ποπ κουλτούρας. Εντούτοις, όταν μου ανατέθηκε το παρόν παιχνίδι για review έκανα μία ακόμη προσπάθεια να εισχωρήσω κι εγώ στο μαγικό (;) κόσμο του Bikini Bottom, παρακολουθώντας 2-3 επεισόδια της σειράς και, ειλικρινά σας μιλάω, προσπάθησα να γελάσω. Μάταια, όμως… Δεν ξέρω, ίσως να φταίει η απέχθειά μου σε κάθε απόπειρα μεταγλώττισης, ίσως πάλι και όχι…

Παρόλα αυτά, αποφάσισα να αφήσω το cartoon πίσω μου και να κρίνω το παρόν παιχνίδι όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα (άλλωστε, λόγω “PlayOn!”, δεν είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς που θα παρουσίαζα) και δυστυχώς για το ίδιο, το έπραξα…

Οπως ήμουν σχεδόν σίγουρος, το σενάριο του παιχνιδιού ακολουθεί πιστά τους κανόνες του cartoon: δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα! Ως υποθαλάσσιοι μιμητές του Freddy Krueger, μεταφερόμαστε στα κρεβάτια τριών εκ των πιο γνωστών κατοίκων του Bikini Bottom, του Bob, του Patrick και του Plankton και ζούμε τα όνειρά τους, βοηθώντας τους να επιβιώσουν. Κάθε χαρακτήρας βλέπει ένα καλό όνειρο κι έναν εφιάλτη, προσφέροντάς μας έτσι 6 διαφορετικά επίπεδα, καθένα με το δικό του στήσιμο και gameplay. Ενδιαφέρον δεν ακούγεται; Αμ δε… Ο τρόπος χειρισμού στα περισσότερα επίπεδα είναι παρόμοιος με τα υπόλοιπα και, το κυριότερο, άθλιος! Η κίνησή σας κατευθύνεται με το… mouse (!), όπως θα χειριζόσαστε τις μονάδες σας σε ένα strategy ή σε ένα κλασικό RPG και, όπου δείτε κάτι εχθρικό να κινείται, κάνετε απλώς κλικ επάνω του για να το εξολοθρεύσετε. Αυτό ήταν; Σε γενικές γραμμές ναι, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις (π.χ., υπάρχουν τμήματα όπου προσπαθείτε να ξεφύγετε, χωρίς να πέσετε στο οπτικό πεδίο των εχθρών, ή ένα μικρό επίπεδο shoot ’em up κάθετου scrolling). Τόσο ο σχεδιασμός των επιπέδων όσο και το gameplay επαναλαμβάνονται συνεχώς (θα πιαστεί το χέρι σας να κάνετε κλικ), σε σημείο που να μου δημιουργείται η απορία πώς προλαβαίνει ένα παιχνίδι να γίνει βαρετό τόσο γρήγορα… Στα παραπάνω, δεν πρέπει να ξεχάσουμε να προσθέσουμε το μηδαμινό πραγματικά βαθμό πρόκλησης, ακόμη και για το 5χρονο ξαδερφάκι σας που, κάθε φορά που ανοίγει την τηλεόραση, τσιρίζει: “Ο Ποπ Φουγαλάκης!!!”, αφού, ακόμη κι αν τελειώσει η ενέργειά σας, επανέρχεστε στο ίδιο σημείο, σε αντίθεση, φυσικά, με τους εχθρούς που είχατε εξοντώσει (η ένδειξη επιθυμητής ηλικίας στη συσκευασία θα έπρεπε να λέει “3-” κι όχι “3+”!), σε συνδυασμό με τη διάρκεια του παιχνιδιού, μια και καθένα από τα 6 επίπεδα δεν διαρκεί πάνω από 10’-15’, με αποτέλεσμα να απαιτείται περισσότερη ώρα για να διαβάσετε τον τίτλο-σιδηρόδρομο του παιχνιδιού, παρά για να το τερματίσετε!

Πραγματικά, το παιχνίδι ξεφεύγει κατά πολύ από τα όρια της γνωστής συνταγής “πάω-να-κάνω-αρπαχτή-βγάζοντας-ένα-μέτριο-παιχνίδι-από-διάσημο-license”, αφού δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση αν τελικά μάθαινα ότι πρόκειται για μία συλλογή από ερασιτεχνικά flash-οπαίχνιδα που κλάπηκαν από κάποιο fan-site του cartoon. Δεν πρόκειται για υπερβολή, αν σας πω ότι θα διασκεδάσετε πολύ περισσότερο, αν πάρετε το πρασινοκίτρινο Scotch-brite της μητέρας σας και προσφερθείτε να καθαρίσετε το ταψί από τα ξεραμένα λίπη του μουσακά που μόλις καταβροχθίσατε! Δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν πρόκειται για το χειρότερο παιχνίδι που έχω παίξει στην πολυετή καριέρα μου ως gamer, αφού δίνει σκληρή μάχη με το περιβόητο “E.T” του Atari 2600 (ξέρετε, αυτό που θάφτηκαν τα εκατομμύρια απούλητα αντίτυπα στην έρημο της Nevada), αλλά, χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για το χειρότερο που έχω παρουσιάσει και, πιστέψτε με, έχω παρουσιάσει ορισμένα πολύ μέτρια παιχνίδια… Εδώ να σημειώσουμε πως, σε μία τακτική που συνηθίζει η THQ στα παιχνίδια του SpongeBob SquarePants, η έκδοση για κονσόλες είναι εντελώς διαφορετική και ελαφρώς πιο ενδιαφέρουσα (σιγά το δύσκολο, θα μου πείτε!). Αν επιμένετε λοιπόν να δείτε τον… “Εφιάλτη στο Δρόμο με τα Φύκια”, προτιμήστε κάποια άλλη μεταφορά, κατά προτίμηση αυτή του Wii, όπου τουλάχιστον το γενικότερο κλίμα βαρεμάρας μπορεί να πνίξει ο πρωτοποριακός χειρισμός…

Πριν κλείσω, να αναφερθώ λίγο και στη βαθμολογία που έδωσα στο παιχνίδι και μπορεί ίσως να σας ξενίσει. Αρχικά είχα σκοπό να το βαθμολογήσω με “40” αντιστοιχώντας κάθε βαθμό σε κάθε ευρώ που κοστολόγησε η THQ το τερατούργημά της, αλλά μετά θυμήθηκα ότι οι γιορτές έχουν περάσει προ πολλού κι εδώ δεν κάνουμε φιλανθρωπίες. Επέλεξα λοιπόν το πιο ταιριαστό “15”, το οποίο συμβολίζει αφενός τον αριθμό των αδιάφορων παιχνιδιών με πρωταγωνιστή τον Bob που έχουν κυκλοφορήσει, αφετέρου τα δευτερόλεπτα που θα σας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον το “Nighty Nightmare” και φυσικά τον… αριθμό της φανέλας που φοράω στο μπάσκετ! (<--αποτυχημένη προσπάθεια να συμβαδίσω με το ακαταλαβίστικο χιούμορ της σειράς…)

Βλέπετε φίλοι μου, στην αρχή είχα κάποιες επιφυλάξεις. Στο τέλος όμως, απλώς συμφώνησα με τον κατατοπιστικότατο τίτλο του παιχνιδιού: Το “Nighty Nightmare” δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα κακό όνειρο που ευτυχώς τέλειωσε σύντομα…