Τους τελευταίους μήνες, μία από τις τάσεις που επικρατούν στο χώρο των video games θέλει πολλές ταινίες που γίνονται επιτυχίες –στην πλειονότητά τους κινουμένων σχεδίων ή animation movies γενικότερα- να εμφανίζονται άμεσα και στις οθόνες των υπολογιστών ή στις τηλεοράσεις μας (μέσω των κονσόλων). Το Happy Feet λοιπόν, μία καθ’ όλα χειμωνιάτικη ταινία που εισπρακτικά –τηρουμένων των αναλογιών- τα πήγε σχετικά καλά, ακολουθώντας το πνεύμα της εποχής, δεν θα μπορούσε να μην ακολουθήσει τη συγκεκριμένη τακτική. Το θέμα είναι, όμως, αν αξίζει τα χρήματα και το χρόνο του παίκτη (εντάξει, το δεύτερο δεν θα το ζητήσει καν).

Κατ’ αρχάς, πρέπει να διευκρινιστεί ότι το Happy Feet απευθύνεται στους πολύ μικρούς –ηλικιακά - gamers και μόνο. Ουσιαστικά, πρόκειται για την ομώνυμη ταινία σε σμίκρυνση, η οποία έχει εμπλουτιστεί με ορισμένα mini games που προωθούν την εξέλιξη του σεναρίου με τη μορφή αποστολών. Ο παίκτης δεν έχει να κάνει κάτι πολύπλοκο, απλώς παίζει τα εν λόγω mini games και εφόσον περάσει το ένα, προχωρά στο άλλο. Τα είδη των mini games είναι τρία όλα κι όλα. Αρχικά, έχουμε το χορό: στο κάτω μέρος της οθόνης εμφανίζονται τα πλήκτρα κατεύθυνσης (τα βελάκια ντε!), τα οποία ανεβαίνουν προς τα επάνω, με τον παίκτη να πρέπει να πατήσει το αντίστοιχο πλήκτρο την κατάλληλη στιγμή. Το δεύτερο είδος mini game είναι το κολύμπι, με τον συμπαθή κατά τα άλλα Mumble να κολυμπά ακολουθώντας το δάσκαλό του. Η πρόκληση στην εν λόγω διαδικασία έγκειται στο ότι κάθε λίγο ο παίκτης θα πρέπει να περνά από δακτυλίους ή να μαζεύει ορισμένα αντικείμενα, ενώ δεν θα πρέπει να λησμονήσει να περνά μέσα από τις φυσαλίδες που βλέπει, προκειμένου να μην ξεμείνει από αέρα ο μικρός πιγκουίνος. Το τρίτο είδος mini game είναι σχετικά παρόμοιο με το πρώτο, μόνο που αντί να κολυμπά, ο παίκτης γλιστράει παγωμένες πλαγιές προσπαθώντας να μαζέψει αντικείμενα, να ξεπεράσει άλλους πιγκουίνους κ.λπ. Ανάμεσα στα διάφορα mini games, παρεμβάλλονται μικρές cutscenes που προωθούν –και καλά- το σενάριο (το ποιο;). Ανάλογα με το χρόνο ή γενικότερα τις επιδόσεις του παίκτη σε κάθε αποστολή, στο τέλος της βαθμολογείται με χρυσό, ασημένιο ή χάλκινο μετάλλιο για την προσπάθειά του. Φυσικά, ο απώτερος στόχος θα πρέπει να είναι η συλλογή όσο το δυνατόν περισσότερων χρυσών μεταλλίων, προκειμένου έτσι να ξεκλειδωθούν τα extras που περιλαμβάνει ο τίτλος. Καλό θα είναι, βέβαια, οι προσδοκίες για αυτά τα extras να μην περιλαμβάνουν καλούδια του τύπου "κομμένες σκηνές", "concept art" ή "made of", αφού στην ουσία πρόκειται για τις cutscenes που ο παίκτης, ούτως ή άλλως, θα δει μέσα στο παιχνίδι, απλώς χωρίς το gameplay! Δηλαδή ήμαρτον!

Κατά τα άλλα, πρόκειται για ένα συμπαθητικό αναφορικά με τα γραφικά και τον ήχο παιχνίδι, άλλωστε δεν θεωρώ πως οποιοσδήποτε παίκτης θα το παίξει αρκετά, ώστε να σχηματίσει μια ολοκληρωμένη γνώμη γι' αυτά. Γιατί; Το βασικότερο μειονέκτημα του παιχνιδιού είναι η καθαρή έλλειψη πρωτοτυπίας. Ο παίκτης δεν χρειάζεται παρά δέκα λεπτά (μαζί με τις cutscenes) προκειμένου να έχει μια πλήρη εικόνα του συνολικού gameplay. Ποικιλία μηδέν, οπότε ποιος ο λόγος να συνεχίσει να παίζει; Ωστόσο, κάτι τέτοιο δύσκολα θα γίνει αντιληπτό, καθώς η διάρκεια του παιχνιδιού είναι τόσο μικρή, που ακόμα και στο hard αυτό φαντάζει σαν ένα κακόγουστο αστείο. Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι αυθεντία στο είδος για να τερματίσει –όπως εγώ - το Happy Feet σε περίπου μιάμιση ώρα.

Ο χειρισμός γίνεται μέσω του πληκτρολογίου και δεν θα προβληματίσει τον παίκτη, αφού θα χρησιμοποιήσει μόνο πέντε κουμπιά όλα κι όλα. Υπάρχουν δύο modes παιχνιδιού, το Story και το Family mode. Στο πρώτο, ο παίκτης παίζει κανονικά το σενάριο του παιχνιδιού, το δεύτερο όμως είναι το multiplayer ή, αν προτιμάτε, το "διπλό", όπου δύο παίκτες (φυσικά από τον ίδιο υπολογιστή) μπορούν να παίξουν ορισμένες από τις αποστολές του παιχνιδιού. Πέραν αυτών, η Midway, έχοντας εξασφαλίσει τα licenses για το Happy Feet, εισήγαγε στο παιχνίδι όλα τα πρόσωπα ή μάλλον τους πιγκουίνους που εμφανίζονταν και στην ταινία, ενώ τις φωνές τους δίνουν και πάλι οι ίδιοι ηθοποιοί. Το σενάριο θέλει τον Mumble, τον αυτοκρατορικό πιγκουίνο, να γεννιέται φοβερός χορευτής αλλά να είναι απαίσιος τραγουδιστής. Σε μία φυλή που χρειάζεται οπωσδήποτε ένα καλό τραγούδι για την προσέλκυση συντρόφου, ο Mumble δεν έχει θέση κι ο παίκτης αναλαμβάνει να τον καθοδηγήσει μέσα από τις περιπέτειές του.

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο για το παιχνίδι. Θέλω όμως να αναφερθώ στην προσπάθεια της Midway, η οποία με την κυκλοφορία ενός τίτλου όπως το Happy Feet προσβάλλει τους ίδιους τους παίκτες. Το παιχνίδι είναι ακατάλληλο ακόμα και για παιδιά μικρής ηλικίας. Εχουμε δει παιχνίδια απείρως καλύτερα και σαφώς πιο ευχάριστα, που απευθύνονται στην ίδια ηλικιακή ομάδα. Είναι κατανοητό το γεγονός πως το Happy Feet απευθύνεται –το ξανατονίζω- σε παιδιά μικρής ηλικίας, ωστόσο με τον τρόπο που τα αντιμετωπίζει, χίλιες φορές καλύτερα να παίξουν με Lego!

Εν τέλει τι κρατάμε από το Happy Feet; Τίποτα! Δεν θεωρώ ότι έχει να προσφέρει κάτι ή έστω κάτι παραπάνω από άλλους, περισσότερο αξιόλογους τίτλους που κυκλοφορούν. Οταν ανέλαβα το εν λόγω review, ήμουν χαρούμενος γιατί έχω μια ιδιαίτερη προτίμηση σε όλα αυτά τα λεγόμενα "παιδικά παιχνίδια". Είναι άμεσα, ευνόητα, γρήγορα, εύκολα και πάνω απ’ όλα χαρούμενα. Το Happy Feet όμως παραείναι μικρό, καταντά μονότονο, ενώ δεν αξίζει να παίξετε το παιχνίδι μέχρι τέλους – αν και θα το έχετε ολοκληρώσει πριν το καταλάβετε - ούτε καν για να δείτε τι συμβαίνει στην ταινία. Αν σας ενδιαφέρει τόσο πολύ το σενάριό του, μπορείτε να το δείτε σε κάποιο κινηματογράφο αν παίζεται ακόμα ή σε αντίθετη περίπτωση να το νοικιάσετε από ένα video club. Ετσι ή αλλιώς, θα σας έρθει πολύ φθηνότερα από το να αγοράσετε το video game.

Για να τελειώνουμε σιγά-σιγά (γιατί είναι πολυτέλεια να αφιερώνουμε δύο ολόκληρες σελίδες σε παιχνίδια όπως το Happy Feet), το σκέφτηκα πολύ πριν γράψω τα παραπάνω και ειλικρινά, δεν μπορώ να σκεφτώ έναν λόγο για να σας προτείνω να "πετάξετε" 30 ευρώ. Αν θέλετε να κάνετε ένα δώρο στο μικρό σας αδερφάκι/ξαδερφάκι/ανηψάκι, πάρτε του κάποιο άλλο από τα τόσα παιχνίδια που κυκλοφορούν στην αγορά. Είναι βέβαιο πως θα τα καταευχαριστηθεί, απείρως περισσότερο από το Happy Feet.