Δυστυχώς, στην Ελλάδα, οι έχοντες ευρύτερη κουλτούρα σχετικά με τα διάφορα ρεύματα των τεχνών και της θεματολογίας που κυριαρχούν στο εξωτερικό κατά εποχές, δεν είναι πολλοί. Η κυρίαρχη «λαϊκή» κουλτούρα που μας διαπερνά, δεν είναι συμβατή με τη λογοτεχνία του Tolkien (όταν παίχτηκε η πρώτη ταινία της τριλογίας του «Lord of the Rings», οι κριτικοί του κινηματογράφου στη χώρα μας δεν ήξεραν τι να γράψουν) ή δημιουργών όπως οι Paul Gustave Dore (1832–1883, από τους μεγαλύτερους εικονογράφους όλων των εποχών), του μεγάλου Jean Giraud (γνωστού δημιουργού κόμιξ με το ψευδώνυμο Moebius), του H.R. Giger κ.ά.

Στην βάση των πιο πάνω, έχω πολύ μεγάλες αμφιβολίες για το πόσοι γνωρίζουν τη δουλειά του μεγάλου Σέρβου δημιουργού κόμιξ, Enki Bilal, και πόσοι είναι έτοιμοι να δεχτούν ένα adventure που βασίζεται σε ένα από τα μεγαλύτερα έργα του, την περίφημη τριλογία Nikopol. Δεν είναι τυχαίο πως σε μερικά reviews, οι γράφοντες γενικώς αρνητικά σχόλια, αναφέρουν ταυτόχρονα πως δεν είχαν δει ποτέ τους καμία δουλειά του Bilal! Τώρα, πώς είναι δυνατόν να κρίνεις κάποιον που δεν γνωρίζεις τη δουλειά του και μάλιστα το σύνολό της, για να έχεις ευρύτερη γνώμη, είναι άλλη ιστορία... Οποιοι ενδιαφέρονται, μπορούν να διαβάσουν για τον ίδιο και τη δουλειά του στις διευθύνσεις http://en.wikipedia.org/wiki/Enki_Bilal, http://www.enkibilal.com/ και http://bilal.enki.free.fr/ (τα δύο τελευταία είναι στα Γαλλικά).

Από το κόμιξ στο μόνιτορ

Το παιχνίδι είναι βασισμένο στο πρώτο μέρος της τριλογίας Nikopol, «La Foire aux immortels» (Carnival of Immortals - Η Γιορτή των Αθανάτων), που δημοσιεύθηκε το 1980. Βρισκόμαστε στο Παρίσι, στις αρχές Μαρτίου του 2023, παραμονές μία εκλογικής μασκαράτας χωρίς νόημα. Τίποτε δεν φαίνεται ν' αλλάζει στο Παρίσι και στα προάστιά του, πολιτικά αυτόνομο κι ανεπανόρθωτο φασιστικό. Η διαίρεση της πόλης σε δύο περιφέρειες, άνισες από κάθε άποψη, φαίνεται κι αυτή οριστική και αμετάκλητη. Η πρώτη που αποτελεί το κέντρο, κατοικείται από μία προνομιούχα κοινωνία, έναν επιβλητικό τακτικό στρατό και τη διοικούσα τάξη. Η δεύτερη, που περιβάλει την πρώτη κι απλώνεται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, έχει γίνει, από τότε που άρχισε να λειτουργεί, ένα τεράστιο διαστημοδρόμιο, καταφύγιο για τυχοδιώκτες και κάθε λογής εξωγήινους. Η κυβερνητική φρουρά επιβάλλει τον έλεγχο και κατ' επέκταση την ασφάλεια σ' αυτόν τον κόσμο της παρακμής, της μιζέριας και της αθλιότητας. Στην πλαστή έξαψη των επικείμενων εκλογών έρχεται να προστεθεί ένα παράξενο κλίμα ανησυχίας, που οφείλεται στην μυστηριώδη εμφάνιση πάνω από το διαστημοδρόμιο ενός εντυπωσιακού διαστημικού οχήματος με παράξενο πυραμοειδές σχήμα. Η ανησυχία του κοινού κορυφώνεται, καθώς διαδίδεται η φήμη πως οι κάτοχοι της ιπτάμενης πυραμίδας απαιτούν από την πόλη του Παρισιού τεράστιες ποσότητες καυσίμων...

Είσαι ο καλλιτέχνης Alcide Nikopol και μέλος μίας «underground» αντικαθεστωτικής κίνησης, που μάχεται ενάντια στο δικτάτορα Choublanc... Ένας ιπτάμενος άνθρωπος βγαίνει μέσα από την πυραμίδα. Πρόκειται για τον πανίσχυρο Αιγύπτιο θεό Horus (ο θεός με το κεφάλι γερακιού). Μετά από λίγο, μία ανακοίνωση της στρατιωτικής αστυνομίας επιβεβαιώνει πως πρόσφατα έπεσε στο έδαφος ένα αντικείμενο άγνωστης ταυτότητας. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την διαστημική άκατο, που κρατούσε τον πατέρα σου φυλακισμένο σε κατάσταση ψύξης για 30 χρόνια. Ο Horus κοιτάει τον τραυματισμένο άντρα και μονολογεί: «This mortal seems pure. Surely lost in this city.» Λίγο αργότερα, η κάψουλα που έπεσε στη γη, βρίσκεται άδεια. Είναι άγνωστο τι απέγινε ο πατέρας σου, που έχει φαινομενικά την ίδια ηλικία με εσένα (μια και ήταν σχεδόν όλα τα χρόνια της ζωής σου σε κατάψυξη) και, εκτός των άλλων, είστε σχεδόν πανομοιότυποι. Τι  κρύβεται πίσω απ' όλα αυτά; Ο Horus, καταδικασμένος από τους άλλους Αιγύπτιους θεούς, έχει ελάχιστο χρόνο πριν από την οριστική τιμωρία του. Η μόνη διέξοδός του είναι να βρει κάποιον για να «μπει» μέσα του, παίρνοντας την ταυτότητά του, ώστε να κυριαρχήσει στον πλανήτη Γη, ή κάποια που να γεννήσει το «γιο» του. ώστε να ξαναγεννηθεί ο ίδιος, παρά τον επικείμενο θάνατο του. Αναζητά πάση θυσία εκδίκηση απέναντι στον Anubis (με το κεφάλι τσακαλιού) και τους άλλους θεούς...

Η πρώτη εκδοχή υλοποιείται στο adventure αυτό. Η δεύτερη αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της ταινίας «Immortel (ad vitam)», που κυκλοφόρησε το 2004 και μπορείτε να βρείτε στα περισσότερα DVD Clubs της χώρας μας. Αν θέλετε να έχετε μία σφαιρική εικόνα της δουλειάς αυτού του μεγάλου δημιουργού, αλλά και της κεντρικής θεματολογίας της Nikopol τριλογίας, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα την ταινία «Immortel». Για τους φίλους του είδους, είναι το απόλυτο MUST. Η διήγησή του είναι τόσο έξυπνη όσο και πρωτότυπη, με σφιχτή πλοκή και εντυπωσιακή δομή, συνδυασμένη με σχέδια τόσο απολαυστικά, τονισμένα ακόμη πιο πολύ από τους μοναδικούς χρωματισμούς που χρησιμοποιεί. Πρόκειται για μία μοναδική απόλαυση...

Από τον Bilal… με αγάπη!

Tα γραφικά του παιχνιδιού τρέχουν σε ανάλυση 1.024x768 μέχρι ό,τι ανάλυση επιτρέπει ο συνδυασμός της κάρτας γραφικών και του μόνιτόρ σας και είναι προοπτικής πρώτου προσώπου. Τα rendered γραφικά του είναι εκπληκτικά. Η λεπτομέρεια που υπάρχει σ΄ αυτά είναι απίστευτη, ενώ πολλές φορές η ιστορία ξεδιπλώνεται με παράθυρα που ανοίγουν το ένα μετά το άλλο, σε άτακτη βάση, θυμίζοντας έντονα την αρχική δομή των κόμιξ. Ξεχώρισα τα γραφικά στο στούντιο με τους εκπληκτικούς πίνακες που έχεις σχεδιάσει, στο «νεκροταφείο», όπου σε δύο οθόνες υπάρχει τρομερή λεπτομέρεια στο χώρο, και στο παλάτι των Ηλυσίων πεδίων, όπου ειδικά η αίθουσα 3 είναι κάτι πάρα πάνω από εξαιρετική. Οι 3D χαρακτήρες που φαίνονται στις cutscenes είναι επίσης πάρα πολύ καλοί, ειδικά ο σχεδιασμός του Nikopol είναι από τις καλύτερες προσωπογραφίες που έχω δει προσωπικά σε computer game. Πάντως, για όποιον έχει διαβάσει τα κόμιξ του Bilal, τα γραφικά του παιχνιδιού, όσο καλά και αν είναι, δεν πλησιάζουν το σκοτεινό κόσμο που βλέπεις σ' αυτά.

H μουσική του παιχνιδιού είναι αρκετά καλή, μα πάνω απ' όλα διακριτική, χωρίς ποτέ να υπερκαλύπτει με τον τόνο της τη δράση του παιχνιδιού. Αυτό που είναι πραγματική μαγεία, είναι οι διάφοροι ambient ήχοι, που από μόνοι τους δημιουργούν μία σκοτεινή, δραματική ατμόσφαιρα σε στυλ Blade Runner. Ειδικά τα διάφορα οχήματα που «περνούν» διασχίζοντας τον αέρα, οι αγγελίες που ακούγονται κάθε τόσο από τα μεγάφωνα σε όλες τις γωνιές της πόλης σε συνδυασμό με τις σειρήνες, είναι το κάτι άλλο. Οι ομιλίες των διάφορων χαρακτήρων είναι αρκετά καλές, χωρίς, όμως, να είναι κάτι ξεχωριστό.

Το παιχνίδι χρησιμοποιεί μία ειδική engine που ανέπτυξε το στούντιο. Σε κάθε τοποθεσία έχεις πλήρη περιστροφή 360 μοιρών και σχεδόν 180 μοιρών θέα πάνω-κάτω. Το interface είναι ένα γνήσιο point & click, με τον κέρσορα ν’ αντικαθίσταται γενικά από μία άσπρη τελεία. Οπου υπάρχει κάποιο hotspot, αυτός αλλάζει ανάλογα με τη δράση. Κάνοντας δεξί κλικ, ενεργοποιείς το Inventory σου. Σ' αυτό προσέξτε τις δύο επιλογές: Main Menu και Read (για έγραφα). To main menu περιέχει τα Profiles (μπορούν να το παίζουν διαφορετικοί παίκτες, χωρίς να μπλέκονται τα saves τους), Options (ρυθμίζει τα των γραφικών, του ήχου και των υποτίτλων), Continue, Save, Load, Quit και Credits.

Το manual εγκαθίσταται σε μορφή pdf στο κεντρικό directory του παιχνιδιού, αλλά δυστυχώς δεν είναι κάτι ιδιαίτερο. Τα saves, αν και λειτουργούν πολύ καλά, είναι πολύ λίγα για ένα τέτοιο παιχνίδι: επιτρέπονται μέχρι εννέα, δέκα μαζί με το autosave.

Ζοφερός κόσμος

H ατμόσφαιρα του παιχνιδιού είναι πάρα πολύ καλή και αρκετές στιγμές θυμίζει το σκοτεινό κόσμο του Blade Runner. Σε καμία, όμως, περίπτωση δεν πλησιάζει την εξαιρετική ποιότητα του κόμιξ στον τομέα αυτό, μια και η σάτιρα, ο σαρκασμός, ο αλληλοσχολιασμός του ήρωα και του Horus που συνυπάρχουν σ' ένα σώμα, αλλά και οι πολιτικές αναφορές που κυριαρχούν στο κόμιξ, δεν μπορούν να μεταφερθούν στο παιχνίδι.

H δράση του Nikopol: Secrets of the Immortals, αν και σε γενικές γραμμές στηρίζεται στο πρώτο κόμιξ της τριλογίας, υιοθετεί μία εξέλιξη της ιστορίας που δεν συμβαδίζει απόλυτα με την εξιστόρηση του πρωτότυπου. Του Bilal, όμως, του αρέσει να παρουσιάζεται η ίδια ιστορία με διαφορετικές εκδοχές και φόρμες: ο ίδιος, σε μία συνέντευξή του, είχε δηλώσει πως αυτή η ιστορία θα μπορούσε να είχε συμβεί σε κάθε πόλη του πλανήτη και αν έγραφε ξανά τώρα το κόμιξ, θα προτιμούσε να χρησιμοποιούσε ως πόλη αναφοράς και δράσης το Βερολίνο.

Στο παιχνίδι θα κινηθείς σε γενικές γραμμές σε πέντε διαφορετικούς χώρους: στο διαμέρισμά σου, στο λεγόμενο «νεκροταφείο», έναν χώρο σαν αποθήκη-νεκροτομείο, στον τομέα που διαχωρίζει τους δύο τομείς της πόλης και το υπόγειο μετρό, στο MontParnesse Tower και, τέλος, στο παλάτι των Ηλυσίων Πεδίων. Το παιχνίδι αναφέρει πως η δράση του καλύπτει 6 συνολικά περιοχές, χωρίς, όμως, να ξέρω πώς τις οριοθετεί. Σε αρκετά τμήματα της δράσης του βρίσκεσαι υπό χρονικό περιορισμό. Αυτό στην πράξη σημαίνει πως θα πεθάνεις πάρα πολλές φορές στο παιχνίδι, μέχρι να βρεις τι πρέπει να κάνεις σε κάθε περίπτωση. Αυτό είναι ιδιαίτερα εκνευριστικό, παρόλο που, κάθε φορά που χάνεις, το παιχνίδι σε βάζει να δοκιμάσεις ξανά, ξεκινώντας λίγο πριν από το σημείο όπου έχασες.

Σε δύο περιπτώσεις, αν θυμάμαι καλά, θα χρειαστεί να σκοτώσεις, σκοπεύοντας με ειδικό όπλο με σκόπευτρο, τρεις αντιπάλους σου, δύο τη μία φορά και έναν τη δεύτερη. Στην τελευταία περίπτωση, πρέπει να χρησιμοποιήσεις ένα αρκετά έξυπνο τρικ, για να υποχρεώσεις το στόχο σου να εμφανιστεί. Αναφέρω αυτές τις περιπτώσεις, απλώς γιατί δεν είναι κάτι συνηθισμένο σε adventure game.

Οι γρίφοι του γενικά βασίζονται στη χρήση διάφορων αντικειμένων. Υπάρχουν, όμως, και μερικές αξιοπρόσεκτες εξαιρέσεις. Ετσι, στην αρχή πρέπει να σχεδιάσεις ένα πορτρέτο του πατέρα σου. Αργότερα, πρέπει να αποκρυπτογραφήσεις ένα κωδικοποιημένο μήνυμα. Από τους ιδιαίτερα έξυπνους γρίφους είναι εκείνος όπου πρέπει να συσχετίσεις μία σειρά αντικειμένων με τις θέσεις που έχουν μέσα σ' ένα ειδικό δωμάτιο και τα γράμματα που αντιστοιχούν στις θέσεις αυτές, βάσει ενός ειδικού σχεδίου.

Στο μέσο περίπου της δράσης, αλλά και προς το τέλος, θα χρειαστεί να αναπρογραμματίσεις μία ειδική κάρτα, με την οποία αποκτάς πρόσβαση σε διάφορους χώρους. Εδώ υπάρχουν δύο ερωτήματα: πρώτον, γιατί πρέπει να υπάρχουν αυτά τα μηχανήματα σε κάποιους χώρους (δεν είναι λογικό), και δεύτερον, γιατί η λύση των αντίστοιχων γρίφων είναι, ειδικά στη δεύτερη περίπτωση, εξαιρετικά δύσκολη.

Το Nikopol είναι ένα ξεχωριστό παιχνίδι που, όμως, δυστυχώς προϋποθέτει να είσαι γνώστης της δουλειάς του Βilal, αλλά και των κόμιξ που καλύπτουν την αντίστοιχη τριλογία: La «Foire aux immortels» (1980), «La Femme piege» (1986), και «Froid Equateur» (1992). Ευχαριστήθηκα το παιχνίδι πάρα πολύ, όσο και αν σε σύγκριση με τα πιο πάνω κόμιξ ο συνολικός κόσμος και τα θέματα που θίγει χάνουν κατά πολύ.