Ο,τι και να προσθέσει κάποιος για τη σειρά Tomb Raider, μάλλον είναι λίγο, αφού οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν το φαινόμενο Lara Croft. Τα στοιχεία και οι αριθμοί μιλούν μόνα τους: 8 τίτλοι (σε PC), 2 δαπανηρές κινηματογραφικές παραγωγές, δεκάδες νουβέλες και κόμιξ, πάσης φύσεως memorabilia και μία θέση στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες, το 2006 (το οποίο ανακήρυξε τη Miss Croft ως την πιο πετυχημένη video game περσόνα).

Τα παραπάνω συνηγορούν στο ότι η σειρά Tomb Raider είναι μία παγιωμένη δύναμη στο χώρο της διασκέδασης, ανεξαρτήτως ψυχαγωγικού μέσου. Ως είθισται, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αποθεώνουν τα επιτεύγματα της Βρετανίδας αρχαιολόγου και άλλοι τόσοι που αντιμετωπίζουν το φαινόμενο Lara με σκεπτικισμό, ως το αποτέλεσμα μίας βλαβερής και υπερτιμημένης pop-culture. Ωστόσο, πολύ δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να αμφισβητήσει την τεράστια επιρροή που άσκησε η εν λόγω σειρά στην εξέλιξη των video games. Χωρίς αμφιβολία, κάθε νέος τίτλος που φέρει το Τοmb Raider brand, αποτελεί ένα ξεχωριστό event για ολόκληρη την gaming community, αφού με τη Lara έχουν γαλουχηθεί γενιές και γενιές από gamers. Το 9ο κατά σειρά game στα PCs (και τρίτο της Crystal Dynamics) καλείται να συνεχίσει τη θετική εικόνα που μας άφησαν τα Anniversary και Legend, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και 12 χρόνια μετά και παρά τις «κακές στιγμές» (βλέπε Angel of Darkness), η Lara εξακολουθεί να έχει την πρωτοκαθεδρία στην κατηγορία της.

To σφυρί του Thor

Το Underworld, αν και είναι ουσιαστικά συνέχεια του Legend, επιχειρεί επίσης να απαντήσει σε ορισμένα από τα κρίσιμα ερωτήματα που άφησε αναπάντητα το Anniversary. Στο Legend, η Βρετανίδα αρχαιολόγος προσπαθούσε να συνενώσει τα θραύσματα του μυθικού σπαθιού του βασιλιά Αρθούρο, του Excalibur, εξιχνιάζοντας παράλληλα τις αιτίες που οδήγησαν στο θάνατο της μητέρας της. Σε αντίθεση με το Legend, το Underworld ξεκινάει με αινιγματικό τρόπο, εμφανίζοντας την πρωταγωνίστρια στην έπαυλή της να προσπαθεί να δραπετεύσει από μία πυρκαγιά. Για κακή της τύχη, όταν η ηρωίδα φτάνει στην κεντρική αίθουσα της έπαυλης, το δεξί της χέρι, ο Zip, την πυροβολεί... Σε αυτό ακριβώς το σημείο (και προτού μάθουμε τι συνέβη), λαμβάνει χώρα ένα flashback, το οποίο μας ταξιδεύει, μία εβδομάδα πίσω, στη Μεσόγειο θάλασσα. H Lara δεν βρίσκεται εκεί για να αποκτήσει σοκολατί χρώμα από την ηλιοθεραπεία, αλλά αναζητάει το Avalon, το μυστικό τάφο του βασιλιά Αρθούρου και την τοποθεσία όπου, σύμφωνα με την Amanda, κείτεται νεκρή η μητέρα της. Πράγματι, η γνωστή τυμβωρύχος ανακαλύπτει στα νερά της Μεσογείου ένα υποθαλάσσιο μαυσωλείο της πρώιμης νορβηγικής περιόδου, το οποίο τη βοηθάει να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει μία μυθολογική ταύτιση ανάμεσα στο Avalon του Αρθούρου και στο σκανδιναβικό μυθολογικό κόσμο του Niflheim. Παρόλα αυτά, οι εκπλήξεις για τη Lara δεν σταματούν, καθώς στους διαδρόμους του μαυσωλείου βρίσκει ένα αρχαίο γάντι, το οποίο χρονολογείται από την εποχή των Βίκινγκς. Δυστυχώς για την ίδια, προτού ανακαλύψει τις μαγικές ιδιότητες του αρχαίου αντικειμένου, θα πέσει θύμα μίας ομάδας μισθοφόρων, οι οποίοι της το αφαιρούν και την αφήνουν αναίσθητη... Κάπως έτσι ξεκινάει η υπόθεση του Underworld και, για να μη σας γεμίζουμε με άλλα spoilers, το μοναδικό στοιχείο που μπορούμε να αναφέρουμε (για να σας ανοίξουμε την όρεξη), είναι ότι η Lara θα φτάσει ακόμη να ψάχνει και για το Mjolnir, το μυθικό σφυρί του θεού Τhor.

Σε γενικές γραμμές, το σενάριο του Underworld αντλεί κατά κύριο λόγο τη θεματολογία του από τη νορβηγική μυθολογία, ταξιδεύοντας τους παίκτες στη Μεσόγειο, στη Ταϊλάνδη, στο Μεξικό και στην Ανταρκτική. Με βάση όσα είδαμε, το καλογραμμένο story αποτελεί από μόνο του έναν πολύ καλό λόγο για να ρίξετε μία ματιά στο παιχνίδι, αφού ο τίτλος της Crystal Dynamics βαδίζει στα πρότυπα χολιγουντιανών blockbusters (και σαφώς είναι ποιοτικότερο από τις δύο κινηματογραφικές Lara). Ωστόσο, όσο καλογραμμένο και αν είναι, ένα story από μόνο του δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη, καθώς το gameplay είναι αυτό που μετράει...

Η Lara έβαλε τα ρούχα της αλλιώς

Η Crystal Dynamics προτίμησε να βαδίσει σε ασφαλή μονοπάτια και να αποφύγει τους πειραματισμούς. Ο πυρήνας του gameplay βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτόν του Legend, αφού ακολουθείται το ίδιο linear μοτίβο, με τις διαφορές να μοιάζουν αμελητέες. Οπως και στους προηγούμενους τίτλους, το βάρος πέφτει προς τη μεριά του platform, της εξερεύνησης και της επίλυσης puzzles, παρά της μάχης (όσοι περιμένετε τρελό run ’n’ gun, μάλλον θα πρέπει να στρέψετε στην προσοχή σας αλλού). Oι combat sequences καταλαμβάνουν ένα πολύ μικρό μέρος του gameplay, αφού στη μεγαλύτερη διάρκεια του παιχνιδιού η Lara «προτιμάει» να σκαρφαλώνει από τοίχο σε τοίχο και από περβάζι σε περβάζι, παρά να ξεπαστρεύει «ανυπεράσπιστες» τίγρεις και σαύρες (η οργάνωση για την προστασία των ζώων, P.E.T.A., μάλλον δεν θα ευχαριστηθεί με το θέαμα). Ωστόσο, παρά τις ομοιότητες ανάμεσα στους προαναφερθέντες τίτλους, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν ορισμένα gameplay tricks, τα οποία χαρίζουν μία ευχάριστη νότα φρεσκάδας. Για παράδειγμα, σε ορισμένα levels συναντήσαμε bullet-time sequences, στα οποία ο χρόνος πάγωνε και η Lara έπρεπε να επιβιώσει μέσω ενός slow-motion εφέ, ενώ ένα σημαντικό κομμάτι του παιχνιδιού αναλώνεται στην προσπάθεια της σέξι αρχαιολόγου να επιλύσει puzzles, καβάλα στη... μηχανή της.

Παράλληλα, οι developers φρόντισαν στο να εισάγουν στο inventory της Lara δύο νέα εργαλεία, τα οποία βρίσκονται στο PDA της. Το πρώτο είναι ένας 3D χάρτης (υπό τη μορφή sonar), ο οποίος παρέχει μία πιο σφαιρική αντίληψη του χώρου όπου βρίσκεται η ηρωίδα, και το δεύτερο είναι το Field Assistance, ένας trip advisor που χαράσσει κατευθυντήριες γραμμές για το τι θα πρέπει να κάνει η Lara, βοηθώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τους gamers, οι οποίοι ενδέχεται να έχουν κολλήσει σε κάποιο σημείο του επιπέδου. Και για τις δύο λειτουργίες διατηρούμε τις επιφυλάξεις μας, αφού ο νέος χάρτης μάς μπέρδευε εξαιτίας της τρισδιάστατης μορφής του, ενώ το Field Assistance (παρότι πρόκειται για μία ομολογουμένως ενδιαφέρουσα ιδέα) σε ορισμένα σημεία δεν λειτουργούσε όπως θα έπρεπε, εμμένοντας σε προγενέστερα tips, τα οποία δεν παρείχαν ουσιαστική βοήθεια. Εκτός, όμως, από τα παραπάνω, η ηρωίδα «δανείζεται» τα gadgets που είχε στο Legend, διαθέτοντας στο οπλοστάσιό της έναν φακό, μία κάμερα (που διαθέτει λειτουργία zoom), εκρηκτικές χειροβομβίδες, αλλά και το grappling hook, το οποίο τη βοηθάει να πιάνεται και να αναρριχάται σε τοίχους και ανώμαλες επιφάνειες. Φυσικά, όπως σε κάθε Lara, έτσι και εδώ υπάρχει μία ποικιλία όπλων (από ημιαυτόματα μέχρι tranquilizer guns). Σε γενικές γραμμές, σε επίπεδο gameplay, το Underworld δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά ένα ελαφρώς παραλλαγμένο Legend, το οποίο, όπως θα δούμε παρακάτω, στους τομείς των γραφικών, του ήχου και της ατμόσφαιρας ξεπερνάει κατά πολύ τόσο το Legend όσο και το Anniversary.

Οπτική πανδαισία, αλλά....

Από καταβολής του πρώτου Tomb Raider, ο τίτλος φημιζόταν για τον ιδιαίτερα ανεπτυγμένο οπτικοακουστικό τομέα και το Underworld δεν αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα, με τα γραφικά του τίτλου να είναι πραγματικά «χάρμα οφθαλμών». Ξεκινώντας πρώτα από τη Lara, οι developers της Crystal Dynamics κατάφεραν να ξεπεράσουν εαυτούς και να θέσουν υψηλότερα για μία ακόμη φορά τον πήχη της σειράς. Η Μiss Croft δεν ξεχωρίζει μόνο για τη ρεαλιστική υφή της (στο σώμα της αποτυπώνονται η λάσπη και το νερό) αλλά και για το πανέμορφο animation, το οποίο φανερώνει τη σωστή δουλειά που έχει γίνει στον τομέα του motion capturing (οι καρδιές των teen geeks θα ραγίσουν και πάλι, αλλά πρέπει να καταλάβουν ότι η Lara δεν είναι αληθινή!). Εκτός, όμως, από τη μορφή της Lara, δεν θα μπορούσαμε να μην επαινέσουμε τους HDR φωτισμούς και τις φωτοσκιάσεις, αλλά και το level design. Και μια το έφερε η κουβέντα, τα επίπεδα του Underworld δεν ξεχωρίζουν μόνο για το σχεδιασμό και τη λεπτομέρειά τους, αλλά και για το μέγεθός τους, αφού αναμφίβολα το Underworld περιλαμβάνει τα μεγαλύτερα levels που έχουμε δει ποτέ σε τίτλο της σειράς. Σε γενικές γραμμές, ο οπτικός τομέας είναι για μία ακόμη φορά state of the art, με μοναδικές ίσως «παραφωνίες» τα low-polygons ορισμένων εχθρών της Lara. Τα ίδια υψηλά στάνταρ ποιότητας διαθέτει και η ηχητική επένδυση, με τα ambient sound effects να συμπληρώνουν ακουστικά τον περιβάλλοντα χώρο, ενώ πολύ καλή δουλειά έχει συντελεστεί επίσης στα μουσικά κομμάτια, τα οποία «δένουν» απόλυτα με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα κάθε επιπέδου (αυξομειώνοντας την ένταση και αλλάζοντας το μουσικό ύφος, ανάλογα με την περίσταση). Αδιαμφισβήτητα, τα παραπάνω βοηθούν στη δημιουργία μίας αξιομνημόνευτης ατμόσφαιρας, η οποία καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον και σε ωθεί να αφιερώσεις χρόνο, για να δεις τη συνέχεια.

Ομως, επειδή ποτέ τα πράγματα δεν είναι ιδανικά, από το Underworld δεν λείπουν οι προγραμματιστικές «ατασθαλίες», οι οποίες θα πρέπει να προβληματίσουν τους developers, έτσι ώστε να μην επαναληφθούν σε μελλοντικούς τίτλους. Ξεκινώντας από την κάμερα, εδώ η κατάσταση είναι, δυστυχώς, επιεικώς απαράδεκτη. Αυτό που παρατηρήσαμε, ήταν μία εμμονή σε fixed κεντραρισμένες οπτικές γωνίες, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν μας βόλευαν. Μάλιστα, ουκ ολίγες φορές, αναγκαστήκαμε να εκτελέσουμε άλματα στα τυφλά, τα οποία μοιραία οδηγούσαν τη δύσμοιρη πρωταγωνίστρια σε επικές «σαβούρες», γεμίζοντάς την με κατάγματα. Αυτό που πιστεύουμε, είναι ότι η κάμερα ίσως χρειαζόταν μεγαλύτερη δόση ελευθερίας. Ομως, το προαναφερθέν «αγκάθι» δεν είναι το μόνο, αφού διαπιστώσαμε και άλλες «παρασπονδίες». Συγκεκριμένα, σε αρκετές περιπτώσεις η Lara μπλεκόταν με το φυσικό περιβάλλον, ενώ το clipping είναι κάτι παραπάνω από ενοχλητικό. Επίσης, το παιχνίδι διαθέτει πάρα πολλά bugs... ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ πολλά bugs. Η λίστα πραγματικά δεν έχει τελειωμό, από πού να αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε: crashes στο desktop μετά από saves, ασυνήθιστη, κατακόρυφη πτώση του frame rate σε ανύποπτο χρόνο, εχθροί που εμφανίζονται «κολλημένοι» στο background, κιβώτια που πετούν στον αέρα κ.ά. Κακά τα ψέματα, το παιχνίδι χρειάζεται επειγόντως patch (στην έκδοση για Wii, μάλιστα, τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα, αφού υπάρχει glitch που καθιστά τον τίτλο unplayable). Είναι πραγματικά κρίμα να χαλάει η εικόνα ενός κατά γενική ομολογία αξιόλογου τίτλου. H μοναδική λογική εξήγηση που μπορούμε να δώσουμε για το υπερβολικό πλήθος των bugs, είναι ότι η Eidos βιάστηκε να ρίξει τον τίτλο στην κυκλοφορία, για να προλάβει τη χριστουγεννιάτικη περίοδο, αφού δεν νοείται ένας τίτλος του διαμετρήματος του Tomb Raider να μην περνάει από το απαιτούμενο quality testing. Τέλος, οι αρνητικές εντυπώσεις που αποκομίσαμε, συμπληρώνονται από τα προβλήματα στην A.I. των εχθρών της Lara, αφού προς μεγάλη απογοήτευσή μας διαπιστώσαμε ότι η «αχίλλειος πτέρνα» του Legend δεν διορθώθηκε ούτε στο Underworld. Το ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι εχθροί δεν μπορούσαν καν να μας αντιληφθούν, παρότι βρισκόμαστε σχεδόν δίπλα τους (για να ακριβολογούμε, σε απόσταση αναπνοής), μας γέμισε απογοήτευση.

Lara με τα όλα της;

Προτού ολοκληρώσουμε το review, αξίζει να αναφερθούμε στο χειρισμό του τίτλου, ο οποίος είναι αρκετά ικανοποιητικός με πληκτρολόγιο και ποντίκι, αν και το Underworld συνεργάζεται άψογα με το Xbox 360 controller. Συνοψίζοντας, για να φτάσεις στο τελικό συμπέρασμα για το νέο Tomb Raider, θα πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιήσεις μία νοητή ζυγαριά. Από τη μία θα βάλεις την εξαιρετική ατμόσφαιρα, το story, τον οπτικοακουστικό τομέα, τα έξυπνα puzzles, και από την άλλη την κακή κάμερα, το πλήθος των bugs και την ελλιπή A.I. Η ζυγαριά μοιραία θα γείρει προς την πλευρά των θετικών στοιχείων, αφού, παρά τα αρνητικά, το Underworld στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και καταφέρνει να μεταδώσει μία εμπειρία παιχνιδιού που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «Lara με τα... όλα της»!