Από τις σελίδες των κόμιξ ξανά στον κινηματογράφο και σε video game. Τώρα μαντέψτε ποια εκδοχή του Hulk είναι (ξανά) η χειρότερη…

Πριν αναφερθούμε στον τίτλο της Sega, μια μικρή ιστορική αναδρομή. Ηταν πριν από τρία περίπου χρόνια, όταν η Radical Entertainment, κάτω από την εκδοτική αιγίδα της Sierra, μας εξέπληττε ευχάριστα με την κυκλοφορία του Hulk: Ultimate Destruction. Οχι πως οι προσδοκίες ήταν πολύ υψηλές - οτιδήποτε συνδυάζει τα δύο αγαπημένα χόμπι (κόμιξ και βιντεοπαιχνίδια) συνήθως αποτυγχάνει να εκπροσωπήσει επάξια είτε τον ένα τομέα είτε τον άλλο. Το Hulk των Καναδών σχεδιαστών, ωστόσο, είχε ό,τι ακριβώς χρειαζόταν ένα παιχνίδι με τον πρασινοτόμαρο γίγαντα της Marvel: μπόλικη καταστροφή, μια συμπαγή μηχανή γραφικών, σωστές δόσεις δράσης και ιστορίας και αρκετά διασκεδαστικό gameplay (τουλάχιστον για τις πρώτες ώρες ενασχόλησης). Δυστυχώς, και παρά την επιτυχία του τίτλου σε επίπεδο πωλήσεων αλλά και κριτικής αναγνώρισης, η Sierra αποφάσισε τελευταία στιγμή να ακυρώσει την έκδοση του Ultimate Destruction για τους υπολογιστές, αφήνοντας τον τίτλο στα PlayStation 2, Xbox και Gamecube. Επιστροφή στο 2008, λοιπόν, και η Marvel παραδίδει μία ακόμη περιπέτεια καταστροφής με τον Hulk στον κινηματογράφο και, φυσικά, η Sega είναι μετά το Iron Man πάλι εδώ, για να περάσει την περιπέτεια από τη μεγάλη οθόνη στη μικρή. Και ενώ η ιαπωνική εταιρεία αξιώνει να δούμε το νέο τίτλο στα PCs, η ευχή μας να δούμε μια πνευματική συνέχεια του Ultimate Destruction στον υπολογιστή μας εξελίσσεται σε κατάρα…

Το νέο Hulk ξεκινά από την Αλάσκα, αν και ουσιαστικά η πρώτη, εισαγωγική αποστολή εξελίσσεται στον κλειστό χώρο ενός εργοστασίου, όπου ο στρατός του στρατηγού Ross προσπαθεί να παγιδέψει και να αιχμαλωτίσει τον Bruce Banner. Φυσικά, η ένταση και ο θυμός κάνουν γρήγορα τον "ντόκτορ"… πράσινο και το παιχνίδι σάς παραδίδει τον Hulk για να πειραματιστείτε με τις κινήσεις του και να σπάσετε μερικά κεφάλια, πριν το σκηνικό μεταφερθεί εξ ολοκλήρου στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Αυτή η πρώτη πίστα είναι και αρκετά ενδεικτική για το ότι κάτι δεν πάει καλά με το project της Edge of Reality (όχι πως οι τελευταίες δημιουργίες των Τεξανών σχεδιαστών, τα Over the Hedge και Shark Tale, δεν είναι αρκετά για να προκαλέσουν ως έναν βαθμό ανησυχία). Σε επίπεδο ιστορίας και συσχετισμών με την ταινία, οι πρώτες σκηνές (με απεχθή μοντέλα για όλους τους ανθρώπινους χαρακτήρες) δείχνουν σχεδιασμένες με βιασύνη και μοναδικό σκοπό να παρουσιάσουν με συνοπτικές διαδικασίες στο χρήστη μια υποτυπώδη πλοκή. Σε επίπεδο gameplay, είναι απορίας άξιο γιατί τα πρώτα λεπτά αναλώνονται σε ένα τόσο περιοριστικό για το χρήστη χώρο, από τη στιγμή που το παιχνίδι δεν διαθέτει κανένα ιδιαίτερα περίπλοκο σύστημα μάχης για να απαιτείται τέτοιο tutorial, ενώ αντίθετα το περιβάλλον της Νέας Υόρκης είναι εκείνο που προσφέρει τα νέα στοιχεία στη δράση.

Hulk smash New York

Οπως και να 'χει, σύντομα αφότου πατήσει ο Hulk το πόδι του στη Νέα Υόρκη, η Edge of Reality δείχνει πρόθυμη να εγκαταλείψει την ιστορία της ταινίας και εισάγει μια σειρά από αποστολές που βασίζονται σε υποθέσεις του κόμικ, όπως τις δραστηριότητες του δικτύου Enclave, την ομάδα "κακών" U-Foes και άλλους χαρακτήρες από το πρωτότυπο υλικό. Πρόκειται λίγο-πολύ για πάγια τακτική σε τίτλους που βασίζονται σε κόμικ και δεν μας ενοχλεί, αφού ούτως ή άλλως η ιστορία του The Incredible Hulk δεν ανήκει στα δυνατά σημεία του. Αντίθετα, τα ερασιτεχνικά cut scenes, με τους παραμορφωμένους πρωταγωνιστές και τους διάλογους που μοιάζουν σαν να προέρχονται από ναρκωμένους ηθοποιούς (το καστ της ταινίας "δάνεισε" τη φωνή του στο παιχνίδι και οι διάλογοι ξεχειλίζουν από περιφρόνηση και αδιαφορία) μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσουν.

Στη Νέα Υόρκη, επίσης, είναι που το Hulk φανερώνει μονομιάς όλα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του. Κάτι που θα γίνει πολύ γρήγορα αντιληπτό και προσωπικά μας ενόχλησε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον τίτλο είναι πως το παιχνίδι πάσχει από πληθώρα τεχνικών προβλημάτων. Αρχικά, η μηχανή γραφικών αποδεικνύεται εντελώς αναξιόπιστη. Για τα μοντέλα των χαρακτήρων έχουμε ήδη μιλήσει, ειδική αναφορά πρέπει, ωστόσο, να γίνει και στο περιβάλλον του παιχνιδιού. Η Νέα Υόρκη του The Incredible Hulk είναι μια πόλη φτωχή σε κίνηση και ζωντάνια, σίγουρα φτωχή σε λεπτομέρεια και σίγουρα… γκρίζα, ιδιαίτερα από ψηλά. Πιο συγκεκριμένα, ανεβείτε σε μία ταράτσα με τον Hulk και θα διαπιστώσετε - ανεξάρτητα με το πόσο ισχυρό είναι το σύστημά σας - πως η ορατότητα σταματάει μερικά τετράγωνα πιο πέρα και όλη η υπόλοιπη περιοχή καλύπτεται από ομίχλη και γκρίζες σκιές, ενώ ακόμη και τα παραδίπλα κτήρια χρησιμοποιούν υφές χαμηλής λεπτομέρειας, οι οποίες αντικαθίστανται μόνο αν πάτε πολύ κοντά τους (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι διαφημιστικές πινακίδες, οι οποίες "φορτώνουν" την επιφάνειά τους με αισθητή καθυστέρηση). Εντάξει, απαιτητικό το sandbox gaming σε γενικότερα πλαίσια, αλλά εν έτει 2008 είναι δύσκολο να αγνοήσεις τέτοιες τεχνολογικές αδυναμίες.

Τα προβλήματα, όμως, δεν σταματούν εκεί. Υπάρχουν σημεία μέσα στην πόλη όπου ο Hulk βουλιάζει ανεξήγητα και μέχρι τη μέση… κάτω από το έδαφος, συνήθως στα πάρκα και όπου υπάρχει γρασίδι. Επίσης, μια βόλτα σε περιοχές όπου υπάρχει νερό φανερώνει ένα από τα πλέον έκδηλα bug του παιχνιδιού: ο Hulk βουτάει στο νερό, κάνει μια θεαματική βουτιά έξω από αυτό και μετά χοροπηδάει στο έδαφος με το animation του παγωμένο, ένα αστείο στιγμιότυπο που "ξεγυμνώνει", ωστόσο, τις ελλείψεις στον ποιοτικό έλεγχο. Ενα άλλο ελάττωμα που παρατηρείται είναι αντικείμενα να καταστρέφονται χωρίς τη συνδρομή του χρήστη, αφού το σύστημα collision detection του παιχνιδιού αδυνατεί συχνά να εντοπίσει πόσο κοντά βρίσκεται ο χαρακτήρας με κάποιο αντικείμενο. Προσθέστε στα παραπάνω το γεγονός πως ο τίτλος "κρασάρει" περιστασιακά και χωρίς προφανή λόγο (είναι ενδεικτικό πως το πρόβλημα παρουσιάστηκε σε δύο από τα μηχανήματά μας) και μπορεί κανείς να συμπεράνει πως σε τεχνικό επίπεδο η δουλειά της Edge of Reality είναι σίγουρα κάτω των προσδοκιών. Αξίζει να αναφερθεί πως η έκδοση του παιχνιδιού για τους οικιακούς υπολογιστές ισορροπεί ανάμεσα στις εκδόσεις για τα συστήματα επόμενης γενιάς (Xbox 360, PlayStation 3) και στην έκδοση της… "παλιάς φρουράς" (PlayStation 2 και το χαμηλών προδιαγραφών Wii) με κλίση προς τη δεύτερη ομάδα και έτσι έχουμε το ανεξήγητο και ενοχλητικό φαινόμενο ο τίτλος στο PC να έχει αισθητά χειρότερη εμφάνιση από εκείνη του Xbox 360.

Hulk smash boring Hulk video game

Οσον αφορά καθαρά στο gameplay του παιχνιδιού, το Hulk ακολουθεί την πεπατημένη παρόμοιων τίτλων: αποστολές διάσπαρτες στο ανοιχτό περιβάλλον της Νέας Υόρκης, ενώ το είδος των αποστολών υπόκειται σε ό,τι πιο συνηθισμένο υφίσταται στο sandbox gaming: εντοπισμός κάποιου κακού/κακών και μετά μάχες, εντοπισμός κάποιου αβοήθητου χαρακτήρα (συνήθως ο φίλος του Bruce Banner, ο Rick Jones) και παροχή προστασίας υπό τη συνοδεία… μαχών, εντοπισμός κάποιας βόμβας και αφοπλισμός της με ενδιάμεσες… μάχες. Δυστυχώς, η ομάδα ανάπτυξης φάνηκε να εξαντλεί νωρίς τις όποιες ιδέες είχε για τις κεντρικές αποστολές που καθοδηγούν την ιστορία, αν και ευτυχώς το περιεχόμενο του παιχνιδιού δεν σταματά εκεί. Διάσπαρτες στο χάρτη βρίσκονται μπόνους αποστολές, που προσφέρουν διαφόρων ειδών δραστηριότητες, πάντα εμπνευσμένες από παρόμοιες κυκλοφορίες αλλά αρκετά διασκεδαστικές, ούτως ή άλλως. Το παιχνίδι επίσης υιοθετεί ένα σύστημα επιβράβευσης, προσφέροντας μπόνους πόντους για διαφόρων ειδών πράξεις. Θυμίζει λίγο τα achievements της Microsoft στο Xbox 360 και πρακτικά προτρέπει τον παίκτη να πειραματιστεί με τον τίτλο, αφού το μπόνους μπορεί να έρθει μέσα από την πιο αναμενόμενη δραστηριότητα (η ανάληψη οποιασδήποτε αποστολής) ως την πιο τυχαία (το να φτάσει ο Hulk στο πιο ψηλό κτήριο της πόλης). Σε εξερεύνηση προτρέπουν επίσης τα token, που βρίσκονται διάσπαρτα τοποθετημένα στην πόλη, φωσφορίζοντα σφαιρίδια που βελτιώνουν τα στατιστικά του Hulk. Με ό,τι κι αν ασχοληθείτε, πάντως, μέσα στο παιχνίδι, τις πιο διασκεδαστικές στιγμές τις παρέχουν αναμφίβολα οι δυνάμεις του πράσινου γίγαντα της Marvel. Αν κάτι η Edge of Reality σχεδίασε με σχετική επιτυχία, είναι έναν Hulk, που προκαλεί την καταστροφή σε ό,τι αγγίζει. Η απλή επαφή με το περιβάλλον οδηγεί σε εκτεταμένες καταστροφές, ενώ μερικές προσπάθειες από μέρους του παίκτη μπορούν να φτάσουν μέχρι την ισοπέδωση της πόλης, με όλη την ικανοποίηση που συνοδεύει το να βλέπεις ένα κτήριο να σωριάζεται πάνω στα θεμέλιά του, έπειτα από μερικές γροθιές. Οπως και σε μια άλλη, παρόμοια κυκλοφορία της Marvel, το Spider-Μan 3, φτάνουν οι υπεράνθρωπες δυνάμεις του ήρωα για να ασχοληθεί κανείς στην αρχή με το παιχνίδι, καθώς ο Hulk μπορεί να πηδά από ταράτσα σε ταράτσα, να σκαρφαλώνει ουρανοξύστες και, φυσικά, να κάνει σμπαράλια ό,τι βρίσκεται γύρω του.

Τελικά, το sandbox gaming ίσως να αποδεικνύεται μεγάλη παγίδα για ορισμένους developer. Το The Incredible Hulk διαθέτει κάποια βασικά στοιχεία, που θα μπορούσαν να συντελέσουν στη δημιουργία μίας ακόμη διασκεδαστικής ψηφιακής εμπειρίας με τον πρασινοτόμαρο γίγαντα μετά το Ultimate Destruction, η Edge of Reality φάνηκε, ωστόσο, να αδυνατεί να αναπτύξει ολοκληρωμένα πολλούς από τους επιμέρους τομείς του παιχνιδιού. Μία πόλη που χάνει γρήγορα την αίγλη της, αποστολές χωρίς ποικιλία, ένα τυπικά ανεπτυγμένο σύστημα μάχης που μένει αναξιοποίητο και ένας τεχνικός τομέας που δεν θα ικανοποιήσει τον απαιτητικό χρήστη (το θέαμα της καταστροφής είναι - μαζί με το μοντέλο του Hulk - τα δύο σημεία στα οποία το παιχνίδι σώζει τις εντυπώσεις σε επίπεδο γραφικών) είναι μερικά από τα σημεία στα οποία οι σχεδιαστές δεν μπόρεσαν ή δεν πρόλαβαν να εξασφαλίσουν το ιδανικό επίπεδο ποιότητας. Και έτσι, το The Incredible Hulk καταλήγει ένας τίτλος που μπορεί να ικανοποιεί τη Sega, αλλά σίγουρα όχι τον gamer, ένα προϊόν merchandising που θα συνοδεύσει την κινηματογραφική απόπειρα της Marvel με επιτυχία, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα καταφέρει να σταθεί από μόνος του…

Marvel και video games: μια σχέση διαρκείας

Η εμπορική διαχείριση του υλικού μιας εταιρείας, όπως η Marvel, μπορεί να θεωρείται κάτι δεδομένο, όπως επίσης δεδομένο μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός πως καίριο μέρος του merchandising του κολοσσού των κόμιξ αποτελούν – εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες – οι μεταφορές των franchise της εταιρείας σε video game. Αλλωστε, τα nerdy teens που μεγάλωσαν διαβάζοντας κόμιξ με σούπερ ήρωες στα τέλη της δεκαετίας του ’80 (ναι, ήμασταν και εμείς εκεί) και τα nerdy teens που ξημεροβραδιάζονταν πάνω από έναν υπολογιστή ή μία κονσόλα αποτελούσαν ανέκαθεν ένα συγκοινωνούν δοχείο, για να μην πούμε πως μιλάμε ουσιαστικά για το ίδιο κοινό. Οπως και να 'χει, όλα τα παραπάνω σημαίνουν πως αν στην παιδική σας ηλικία είχατε συνάψει σχέσεις με τα βιντεοπαιχνίδια, τότε είναι σχεδόν βέβαιο πως θα 'χετε ασχοληθεί με κάποιο video game, με θέμα τους ήρωες της διάσημης εκδότριας. Αναμενόμενα οι πιο δημοφιλείς X-Men και ο Spiderman έχουν γνωρίσει τις περισσότερες ψηφιακές περιπέτειες, ενώ δεν έλειψαν και οι τίτλοι με συμμετοχές από πολλούς διαφορετικούς ήρωες, όπως το Marvel Superheroes της Capcom και το Marvel Ultimate Alliance της Activision. Και ο Hulk, πάντως, δεν έμεινε παραπονεμένος: επτά τίτλοι έχουν κυκλοφορήσει, καλύπτοντας κάθε είδους πλατφόρμα, από τα DOS και τον Commodore 64 στο Game Boy Advance και τα συστήματα νέας γενιάς. Τώρα για την ποιότητα των προαναφερθεισών δημιουργιών, είναι άλλη υπόθεση…

The Incredible Hulk: θυμός στο… πράσινο

Ο Hulk είναι αναμφίβολα ο πιο εικονικός αντιήρωας που διαθέτει η Marvel στην πλούσια ιστορία της. Πλασμένος από το μυαλό του Stan Lee και του Jack Kirby, το πράσινο – και άλλοτε – γκρι γιγάντιο πλάσμα ήταν ένα δημιούργημα με προφανείς επιρροές, από την κλασική ιστορία των Dr Jekyll και Mr Hyde και το Τέρας του Frankestein, μέχρι την απειλή της πυρηνικής καταστροφής που έφερε μαζί του ο Ψυχρός Πόλεμος. Για την ακρίβεια, η γένεση του Hulk είναι από μόνη της μια αλληγορία για την αλλοίωση της επιστήμης στα "χέρια" της πολεμικής μηχανής: ένας επιστήμονας με αγαθές προθέσεις, μετατρέπεται σε ανεξέλεγκτο όπλο καταστροφής όταν εκτίθεται σε επικίνδυνη ακτινοβολία, κατά τη διάρκεια στρατιωτικών δοκιμών. Αυτές οι βάσεις επέτρεψαν στον Hulk να γίνει από την αρχή πολύ δημοφιλής – παρότι αντιήρωας, με την πρακτικά ανεξάντλητη δύναμή του και τον αστείρευτο θυμό να προσφέρουν τη δράση που χρειάζεται ένα κόμιξ, πέρα από τις αντιπολεμικές πινελιές και τις ψυχολογικές αναζητήσεις του alter ego του Hulk, Bruce Banner. Το πέρασμα των χρόνων έφερε μαζί και τους τυπικούς πειραματισμούς της Marvel. O Dr Banner ξεκίνησε ψυχοθεραπεία σε μια προσπάθεια να βρει μια λύση για τη διαταραγμένη του προσωπικότητα και η περσόνα του Hulk διασπάστηκε σε διάφορες μορφές, από το γνώριμο, παράλογο πράσινο τέρας της δεκαετίας του ’70 στον κύριο Fixit, μια γκανγκστερική εκδοχή του Hulk σε γκρι χρώμα, που δρούσε ως μαφιόζος με κυνική και αδίστακτη προσωπικότητα. Η τεράστια επιτυχία της ταινίας Spiderman στις αρχές του 2000 έφερε τον Hulk ως βασικό υποψήφιο για τον επόμενο χαρακτήρα της Marvel που θα μεταφερόταν στη μεγάλη οθόνη. Η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα είχε στο τιμόνι τον Ang Lee του "Τίγρη και Δράκου" και ένα λαμπερό καστ για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, παρά τις προσπάθειες, ωστόσο, του Κινέζου σκηνοθέτη να συνδυάσει τη δράση ενός καλοκαιρινού blockbuster με μία ερευνητική ματιά πάνω στην ψυχοσύνθεση του Banner, η ταινία γνώρισε αρνητικές κριτικές, τόσο για το ψηφιακό δημιούργημα της ILM όσο και για το δραματικό περιεχόμενό της. Τα συνολικά κέρδη από το εγχείρημα επέτρεψαν εν τέλει στη Marvel να δοκιμάσει μια δεύτερη ταινία και ο Edward Norton ανέλαβε – πρωταγωνιστικός ρόλος και συμμετοχή στο σενάριο – να προσφέρει στο κοινό τον Hulk που επιθυμεί, με μια περιπέτεια γεμάτη δράση και καταστροφή. Οπως συνηθίζει να λέει και ο πρασινωπός γίγαντας άλλωστε, "…Hulk Smash!".