Το Diablo 2 τελικά, έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στα μυαλά όλων των παικτών, αλλά και των game developers. Δεν εξηγούνται αλλιώς οι ΑΠΕΙΡΟΙ κλώνοι του. Οι περισσότεροι εξ αυτών είναι κακές και βιαστικές προσπάθειες κάτω του μετρίου που ελπίζουν ότι απλώς και μόνο «εξομοιώνοντας» το gameplay του Diablo 2, θα καταφέρουν να είναι αρεστές στο αγοραστικό κοινό. Ευτυχώς το Alien Shooter Vengeance δεν είναι μία τέτοια προσπάθεια. Αποτελεί, βέβαια, κλώνο του Diablo 2 σε γενικές γραμμές, αλλά είναι αρκετά προσεγμένο και ενδιαφέρον.
Οταν λέω ότι το παιχνίδι ακολουθά πιστά τα βήματα του Diablo 2, το εννοώ σε κάθε δυνατό τομέα. Κατ’ αρχάς, στο σενάριο, έχουμε μία επίθεση ατελείωτων ορδών από «κακούς» εξωγήινους σε μία εγκατάσταση, στην οποία όλως τυχαίως βρίσκεστε και εσείς. Η βασική ιδέα του σεναρίου από μόνη της δικαιολογεί την ατελείωτη εξωγηινο-κτονία που θα προκαλέσετε μέσα στο παιχνίδι. Μιλάμε για τρελό μακελειό. Παράλληλα, υπάρχουν μικρότερα subquests, αλλά και διάφορες στροφές και αλλαγές πορείας του σεναρίου. Πρόκειται για ένα κλασικό action RPG της παλιάς σχολής, οπότε μην περιμένετε βαθυστόχαστους διαλόγους και χαρακτήρες με αξιομνημόνευτο εσωτερικό κόσμο.
Ετοιμαστείτε, όμως, να χαλάσετε αρκετά ποντίκια με τα αλλεπάλληλα κλικ που θα κληθείτε να κάνετε! Στο ενδιάμεσο των ατελείωτων κλικ, θα έχετε την ευκαιρία να επισκεφθείτε vendors, ώστε να φουλάρετε ξανά τα πυρομαχικά σας ή να αγοράσετε νέα όπλα και πανοπλίες. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται, μια και θα βρείτε σε αφθονία σφαίρες και όπλα από τους εξωγήινους που θα ξεπαστρέψετε και, αν αναλογιστείτε ότι οι μάχες είναι πραγματικά επικές με πάνω από 200 εχθρούς σε μερικές περιπτώσεις, και από μία σφαίρα να έχει ο καθένας τους, μάνι-μάνι θα μαζέψετε μία 200άρα σχετικά εύκολα.
Οι εχθροί είναι στο ίδιο στυλ με αυτούς του Diablo 2, πολλοί σε αριθμό, διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά με ένα κοινό χαρακτηριστικό: έχουν όλοι πολύ περιορισμένο health. Αυτό σημαίνει ότι όσοι εχθροί και να έρθουν κατά πάνω σας, πάντα θα έχετε τη δυνατότητα να τους αντιμετωπίσετε. Εννοείται πως το παιχνίδι δεν είναι καθόλου εύκολο. Ακόμη και στο Normal επίπεδο δυσκολίας, θα υπάρξουν φορές που θα ιδρώσετε, βλέποντας τα πυρομαχικά σας να τελειώνουν και την ενέργειά σας να είναι επικίνδυνα χαμηλά, αλλά παράλληλα οι επιθέσεις των aliens σε ορδές να μην σταματούν. Σε μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας, το παιχνίδι γίνεται σαδιστικά δύσκολο, αφού πλέον σάς κλέβει. Δε μιλάω για καλύτερη A.I. – πού τέτοια τύχη – απλώς, εκεί που είχατε να αντιμετωπίσετε 300 εχθρούς σε ένα δωμάτιο, πλέον έχετε να αντιμετωπίσετε 800 με τετραπλάσια health από πριν, οι οποίοι εντελώς τυχαία σάς κάνουν διπλάσιο damage σε σχέση με πριν. Μην επιχειρήσετε να παίξετε σε οποιοδήποτε mode πάνω από Normal, αν θέλετε να γλιτώσετε τον εκνευρισμό και τον εξευτελισμό στα χέρια – ή όποια, τέλος πάντων, μέλη χρησιμοποιούν για να επιτίθενται οι κακοί εξωγήινοι - των αντιπάλων σας.
Κάτι που ίσως σας ξενίσει, είναι ότι το παιχνίδι παίζεται σε αποστολές και δεν είναι εντελώς ενιαίο. Επίσης, κάθε φορά που συγκεντρώνετε αρκετά experience points, έχετε τη δυνατότητα να αλλάξετε λίγο τα στατιστικά σας, κάτι που δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, μια και χρησιμοποιείτε laser, phaser και άλλα υπερόπλα υψηλής ακριβείας που κάνουν όλη τη δουλειά μόνα τους, οπότε τα στατιστικά σάς είναι άχρηστα είναι στο μεγαλύτερο μέρος της μάχης.
Ανατομία ενός εξωγήινου…
Ευχάριστα νέα για όλους: το παιχνίδι είναι πραγματικά της «παλαιάς σχολής» σε όλα. Πέραν του gameplay, που, όπως είδαμε παραπάνω, είναι απομεινάρι του 1998, η ίδια η μηχανή γραφικών μάς πάει πολύ πίσω στο χρόνο, αλλά με έναν πολύ ευχάριστο και προσεγμένο τρόπο. Ολα είναι 2D. Για την ακρίβεια 2.5D, μια και υπάρχει μία ψευτο-ισομετρική γωνία λήψης. Αυτό σημαίνει ότι όσα τέρατα – και εννοώ πάνω από 500 - και να βρίσκονται την ίδια στιγμή στην οθόνη μας, δεν υπάρχει το παραμικρό slowdown. Σημαίνει επίσης ότι με την top down isomteric προοπτική του παιχνιδιού, έχουμε τεράστιο οπτικό πεδίο και δεν μπορούν να μας ξαφνιάσουν τέρατα που πετάγονται ξαφνικά από γωνίες και άλλα τέτοια ωραία. Αλλο ωραίο στοιχείο είναι το ότι υπάρχουν realtime lights και physics σχεδόν σε όλα τα αντικείμενα του διακόσμου του παιχνιδιού. Ετσι, μας δίνεται η δυνατότητα να διαμορφώνουμε το πεδίο της μάχης, ανάλογα με το στυλ παιξίματος μας. Π.χ., ένας παίκτης που αρέσκεται σε πιο stealth τακτικές, με το που θα αντιληφθεί ότι έρχονται εξωγήινοι κατά πάνω του και είναι κλεισμένος σε έναν στενό διάδρομο, μπορεί να πυροβολήσει όλα τα φώτα, ώστε να μην τον βλέπουν και να χρησιμοποιεί τη δέσμη φωτός του φακού του, για να τους τραβάει προς την κάννη του όπλου του. Ενας παίκτης που προτιμάει στυλ Rambo, μπορεί να μαζέψει εκρηκτικά βαρέλια, να τα βάλει γύρω του, ώστε να εμποδίζουν τη διέλευση των εξωγήινων και, μόλις τον πλησιάσουν αρκετά, να τα ανατινάξει, διακοσμώντας όλο το διάδρομο με ωραίο πρασινοκόκκινο αίμα και μέλη εξωγήινων. Σημαντικό επίσης είναι να ξέρετε ότι αρκετοί από τους τοίχους του παιχνιδιού μπορούν να ανατιναχθούν, βάζοντας εκρηκτικά βαρέλια δίπλα τους και μετά πυροβολώντας τα, αποκαλύπτοντας έτσι μυστικά περάσματα και κρυμμένα δωμάτια με εξοπλισμό. Το παιχνίδι έχει πάρα πολλά τέτοια δωμάτια-περάσματα, τα οποία σας λύνουν τα χέρια.
Ηχητικά δεν είναι κάτι ιδιαίτερο και θα έλεγα ότι καταντάει μάλλον κουραστικό μετά από λίγο. Κάθε όπλο έχει μόνο έναν ήχο και οι εξωγήινοι κάποια αηδιαστικά ηχητικά εφέ όταν περπατάνε ή όταν πέφτουν στη μάχη. Η μουσική είναι αρκετά συμπαθητική, ειδικά στις μάχες όπου μπαίνουν κάποια δυνατά κιθαριστικά Hard rock riffs, που σας κάνουν να νομίζετε ότι παίζετε σε χολιγουντιανή ταινία και όσοι και αν έρθουν κατά πάνω σας, τους έχετε με ένα «φου». Βιντεάκια ενδιάμεσα μην περιμένετε, υπάρχουν μόνο κάποια χαζά voice acting σημεία με λίγο animation. Δεν είναι Blizzard εδώ με τα εκπληκτικά videos που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό… Αλλά, όπως και να έχει, η γενική φιλοσοφία του παιχνιδιού είναι αρκετά hardcore action και θα ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό.