Δυο νέες σειρές επιστημονικής φαντασίας θα αρχίσουν σύντομα να παίζονται στην αμερικανική τηλεόραση και το Pulp είναι εδώ για να σας πει όλα όσα πρέπει να ξέρετε για αυτές.

Πρόκειται για το Defying Gravity και το V, καθένα από τα οποία προσεγγίζει από διαφορετική οπτική γωνία το genre της επιστημονικής φαντασίας, και που σκοπεύουν να διεκδικήσουν με τα δικά τους επιχειρήματα το κενό που άφησε με την ολοκλήρωσή του το Battlestar Galactica στις καρδιές των sci-fans. Είχαμε την ευκαιρία να δούμε τους «πιλότους» και των δύο σειρών κι έτσι είμαστε σε θέση να σας μεταφέρουμε ορισμένα βασικά στοιχεία για αυτές, καθώς και τις πρώτες μας απόψεις.

Defying Gravity



Ας ξεκινήσουμε αυτή τη «μάχη πιλότων» λοιπόν, με το Defy Gravity, μια Space Opera που θα ξεκινήσει να προβάλλεται από το κανάλι ABC στις 2 Αυγούστου. Η υπόθεση εδώ είναι με λίγα λόγια η εξής: Οκτώ αστροναύτες από πέντε χώρες, τέσσερεις άντρες και ισάριθμες γυναίκες, ξεκινούν ένα ταξίδι με το διαστημόπλοιο Antares στο ηλιακό μας σύστημα, με προοπτική να διαρκέσει έξι χρόνια, καλύπτοντας δεκαπέντε δισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Εμείς παρακολουθούμε τη δράση με τρεις κατά βάση διαφορετικούς τρόπους: Βλέπουμε τα όσα γίνονται μέσα στο διαστημόπλοιο, τα γεγονότα που συμβαίνουν στο Κέντρο Ελέγχου στη Γη, καθώς και ορισμένα flashbacks των χαρακτήρων.

Ενώ λοιπόν η αποστολή έχει ξεκινήσει κι έχουμε αρχίσει να ψιλομαθαίνουμε τι κουμάσι είναι σε γενικές γραμμές ο καθένας από τους αστροναύτες, αρχίζουν και συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Ενας αποφασίζει να την κοπανήσει στο διάστημα και να αυτοκτονήσει, μια άλλη ακούει το κλάμα ενός μωρού μέσα στο διαστημόπλοιο, χωρίς όμως αυτό να γίνεται αντιληπτό και από τους άλλους γύρω της κ.ο.κ.

Εν τω μεταξύ, κάποια μισόλογα που «κρυφακούμε» από το Κέντρο Ελέγχου μας δίνουν να καταλάβουμε πως εδώ υπάρχει κάτι στημένο. Οπως φαίνεται, η αποστολή δεν είναι απλά εξερευνητική, αλλά κρύβει κάτι μυστηριώδες, που αναμένεται να μάθουμε στα επόμενα επεισόδια.

Πρωταγωνιστούν οι Laura Harris (που υποδυόταν τη Marie Warner στη δεύτερη σαιζόν του «24»), Ron Livingston (έχει παίξει σε δημοφιλείς σειρές όπως “The Practice” και “Sex and the City”), Malik Yoba, Andrew Airlie και Zahf Paroo, μεταξύ άλλων.

Η σειρά επικεντρώνεται αρκετά στις σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες και στο πώς οι επιλογές τους στο παρελθόν μπορούν να επηρεάσουν το συλλογικό τους μέλλον και πεπρωμένο πάνω στον Antares. Ωστόσο, η πρώτη «ανάγνωση» που προέκυψε από τον πιλότο, δεν μας εντυπωσίασε σε ό,τι αφορά την επιλογή των ηθοποιών, ούτε είδαμε κάποιον χαρακτήρα που να μας έκανε «κλικ» πως μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι το ιδιαίτερα συναρπαστικό. Συνήθως, οι πιλότοι των σειρών φροντίζουν να δίνουν έμφαση σε κάποιους χαρακτήρες ή σε κάποια συναρπαστικά σημεία του σεναρίου ή της δράσης, ώστε να «δελεάσουν» τα μεγάλα κανάλια για να αγοράσουν τη σειρά. Εδώ η σειρά μπορεί μεν να αγοράστηκε, αλλά δε μπορώ να πω ότι, εγώ τουλάχιστον, είδα κάποια σημεία που να με άφησαν με το στόμα ανοιχτό. Εκτός αν μετράει και το... χασμουρητό!

Το Defying Gravity υιοθετεί αργούς ρυθμούς, ενώ η υπνηλία μεγαλώνει ακόμα περισσότερο με την αφήγηση που κάνουν ορισμένοι χαρακτήρες στα flashbacks τους και η οποία είναι καλή ως ιδέα μόνο για ντοκυμανταίρ ή για εισαγωγή κάποιου επεισοδίου σειράς. Δεν προσφέρεται όμως ως γενικότερη τακτική σε σημεία όπου ο θεατής περιμένει δράση κι όχι βαθιές, δήθεν «προβληματισμένες» φωνές που λένε δήθεν βαρύγδουπες ατάκες, τις οποίες έχουμε ακούσει μερικά εκατομμύρια φορές...

Ισως στα επόμενα επεισόδια να έχουυμε περισσότερο μυστήριο και αγωνία, πάντως η πρώτη γεύση δεν ικανοποίησε. Τίποτα που δεν το έχετε ξαναδεί μέχρι... τελικής πτώσης, καμιά πρωτότυπη ιδέα, γενικά ένα νερόβραστο sci-fi δράμα που πνίγεται στη μετριότητα.

V



Το sci-fi drama V ετοιμάζεται να προβληθεί mid-season (γύρω στο Φεβρουάριο) επίσης από το ABC και αποτελεί remake μιας παλιότερης σειράς του NBC, που είχε ολοκληρωθεί σε μία και μοναδική σαιζόν 19 επεισόδίων το 1984-1985. Στην original σιρά έπαιζαν οι Robert Englund (γνωστός και ως... Freddy Krueger), Faye Grant, June Chadwick, Jane Badler και Michael Ironside.

Στο remake πρωταγωνιστεί η Elizabeth Mitchell, γνωστή από τη θητεία της στο “Lost” ως Juliet, η οποία υποδύεται την πράκτορα του FBI Erica Evans. Οπως φαίνεται από τον πιλότο, διατηρεί τον κεντρικό ρόλο στη σειρά, ενώ κοντά της πρωταγωνιστούν οι Morena Baccarin ως Anna, Morris Chestnut ως Ryan Nichols, Joel Gretsch ως Πάτερ Jack Landry και Alan Tudyk ως Dale Maddox.

Η υπόθεση στο “V” έχει ως εξής: Στη σημερινή εποχή, εμφανίζονται πάνω από μεγάλες πόλεις σε διάφορα σημεία του πλανήτη, τεράστιοι ιπτάμενοι δίσκοι που δεν προσγειώνεται, αλλά ακινητοποιούνται ψηλά, πάνω από το έδαφος και τους ουρανοξύστες. Μέσα από αυτούς βγαίνουν εξωγήινοι που έχουν ανθρώπινη μορφή, και οι οποίοι αποκαλούν τους εαυτούς τους ως “Visitors”.

Οι Visitors καθησυχάζουν τους ανθρώπους λέγοντάς τους πως έχουν ειρηνικές διαθέσεις και το μόνο που θέλουν είναι να δώσουν στην ανθρωπότητα γνώσεις και πολιτισμό, με αντάλλαγμα την άδεια να εξορύξουν ορισμένα ορυκτά που βρίσκονται σε αφθονία στη Γη, αλλά είναι ιδιαίτερα σπάνια για αυτούς και τα χρειάζονται.

Αφού περάσουν 1-2 εβδομάδες από την εμφάνισή τους, όλα δείχνουν πως οι σχέσεις ανάμεσα στους Visitors και το γήινο πληθυσμό είναι φιλικότατες. Οι εξωγήινοι ιδρύουν Κέντρα Υγείας όπου θεραπεύουν τους ανθρώπους από ασθένειες που στη Γη θεωρούνται ανίατες, οργανώνουν εκπαιδευτικές εκδρομές στα διαστημόπλοιά τους για να τα γνωρίσουν οι γήινοι καλύτερα, και η φερόμενη ως αρχηγός τους, Anna, δίνει τηλεοπτικές συνεντεύξεις με το χαμόγελο στα χείλη. Μιλά πάντοτε δε για ειρήνη, ευτυχία, αρμονική συνύπαρξη, λουλουδάκια και τα σχετικά.

Εν τω μεταξύ, όμως, κάποιοι στη Γη δεν έχουν πειστεί για τις καλές προθέσεις των Visitors και οργανώνουν επαναστατικά κέντρα και πυρήνες αντίστασης. Ακολουθώντας τα ίχνη μιας υπόθεσης που έχουν αναλάβει, η πράκτορας του FBI Erica και ο παρτενέρ της Dale φτάνουν σε μια μυστική συνάντηση μιας τέτοιας ομάδας. Εκεί ένας από τους ηγέτες των αντιστασιακών αποκαλύπτει πως οι Visitors δεν ήρθαν τώρα για πρώτη φορά στη Γη, αλλά βρίσκονται εδώ και καιρό μεταμφιεσμένοι ανάμεσά μας, ενώ η κανονική τους μορφή δεν είναι ανθρώπινη, απλά μπορούν να βάζουν δικό μας δέρμα πάνω από το δικό τους.

Ολοι όσοι συμμετέχουν στη συνάντηση αναγκάζονται να πάρουν αναισθητικό προκειμένου να κοπεί μέρος από το δέρμα τους για να αποδειχθεί ότι είναι όντως γήινοι και όχι Visitors που έχουν παρεισφρύσει εκεί για να κατασκοπεύσουν. Τότε όμως συμβαίνει μια αναπάντεχη εισβολή στο χώρο...

Οπως καταλαβαίνετε, στο V δεν αντιμετωπίζουμε κανένα πρόβλημα ρυθμού, το αντίθετο μάλιστα, μια και σε ένα επεισόδιο σαρανταπέντε λεπτών συμβαίνουν... πράματα και θάματα! Το κακό είναι πως εδώ πήγαμε στο άλλο άκρο σε σχέση με το “Defying Gravity”, αφού μπορεί μεν να μη μας πήρε ο ύπνος, αλλά από την άλλη ο ρεαλισμός πήγε περίπατο και... ακόμα να γυρίσει, με όλα αυτά που οι σεναριογράφοι της σειράς προσπάθησαν να χωρέσουν σε ένα επεισόδιο.

Η σειρά, κατ’ αρχάς, δεν είναι αλληγορική, ούτε εκτυλίσσεται στο μέλλον, σε μια εποχή ή σε έναν πλανήτη με διαφορετικά δεδομένα από το δικό μας. Είναι μια κλασική περιπέτεια στο «εδώ και τώρα» με sci-fi χρώμα, alien invasion conspiracy σενάριο και, όπως άφησε να εννοηθεί το φινάλε του πιλότου, θα επικεντρωθεί στη συνέχεια στην οργάνωση της αντίστασης ενάντια στην εξωγήινη «απειλή».

Μια τέτοια σειρά, λοιπόν, οφείλει να σέβεται την εσωτερική λογική που η ίδια αναπτύσσει. Δε μπορεί να κατεβαίνουν ιπτάμενοι δίσκοι στη Γη και να μη βλέπουμε την παραμικρή αντίδραση από στρατό, Προέδρους κρατών ή διεθνείς οργανισμούς. Δε γίνεται μέσα σε δυο εβδομάδες οι ιπτάμενοι δίσκοι να έχουν γίνει μουσεία και να τους επισκέπτονται οι πιτσιρικάδες. Και, βεβαίως, δεν γίνεται να έχει αναπτυχθεί τέτοια οικειότητα ανάμεσα σε γήινους και εξωγήινους, χωρίς οι τελευταίοι να έχουν εξηγήσει από ποιον πλανήτη έρχονται και πώς ονομάζεται η φυλή τους.

Παρ’ όλο που η σειρά δείχνει να είναι σοβαρή προσπάθεια και έχει και τη δράση της και το σασπένς της και τις ανατροπές της και όλα τα καλά και τα αγαθά του Θεού, αυτή η σεναριακή ανακολουθία και το «ξεπέταγμα» της όλης ιστορίας της γνωριμίας μας με τους εξωγήινους σε μερικά λεπτά, πολύ με χάλασε. Οσο για τους πρωταγωνιστές, όλοι είναι ΟΚ χωρίς τίποτα συγκλονιστικές εξάρσεις, με εξαίρεση την Elizabeth Mitchell την οποία, ενώ θεωρώ πολύ συμπαθητική την ερμηνεία της στο “Lost”, εδώ την βρήκα μάλλον ακατάλληλη για πράκτορα του FBI. Στις σκηνές που αγωνιά για την τύχη του παιδιού της όταν προσγειώνονται αρχικά οι εξωγήινοι και γενικά όσο το παίζει μάνα και νοικοκυρά, είναι μια χαρά. Οταν αρπάζει το πιστόλι και τη βλέπουμε να δρα ως πράκτορας του FBI, εκεί χαλάει το γλυκό. Δεν τον «έχει» αυτό το ρόλο.

Τελοσπάντων, για mid-season η σειρά μια χαρά είναι, δεν βλέπω πάντως να έχει δυναμική για περισσότερες της μίας σαιζόν. Προς το Μάιο έτσι κι αλλιώς θα ξέρουμε...