Οπως σας υποσχεθήκαμε, σήμερα θα σχολιάσουμε όσα συνέβησαν στα πρώτα επεισόδια των νέων κύκλων αγαπημένων τηλεοπτικών σειρών που συνεχίζονται και για τη φετινή χρονιά. House, Heroes, Big Bang Theory, Supernatural και Fringe είναι οι σειρές που θα παρελάσουν στη συνέχεια για να δούμε εάν δικαίωσαν την καλοκαιρινή αναμονή μας!

Big Bang Theory



Οπως ήταν αναμενόμενο, με την επιστροφή του Big Bang Theory στους τηλεοπτικούς μας δέκτες, επέστρεψε και η ερευνητική ομάδα από την παγωμένη Αρκτική. Πρώτη έκπληξη, είναι τα αξύριστα πρόσωπα των τεσσάρων φίλων, με τα γένια να κοντεύουν να... φτάσουν στο έδαφος, με την εξαίρεση του Σέλντον που ήταν σε πιο... light κατάσταση. Δεύτερη έκπληξη, το θερμό φιλί ανάμεσα στην Πένι και τον Λέοναρντ, που έδειξε ότι, κόντρα ίσως σε ό,τι θα περιμέναμε, ο χρόνος που πέρασε δεν έσβησε τα αισθήματα που τρέφουν ο ένας για τον άλλο.

Βέβαια, εκεί που όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά και ο Σέλντον ετοιμάζεται να καταθέσει την υποψηφιότητά του για το Νόμπελ μια και στην Αρκτική επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά η θεωρία των χορδών, οι υπόλοιποι του αποκαλύπτουν πως του έστησαν μια πλεκτάνη προκειμένου να τους αφήσει ήσυχους και να πάψει να τους συμπεριφέρεται ως δικτατορίσκος. Τα επιτυχημένα πειράματα δεν ήταν παρά... μούφα και ο απογοητευμένος Σέλντον αποφασίζει να παραιτηθεί και να μείνει μόνιμα στο Τέξας, κοντά στη μητέρα του...

Από κει και μετά τα πράγματα γίνονται λίγο πιο προβλέψιμα, για να απογειωθούν και πάλι όταν στο τέλος του επεισοδίου βλέπουμε το ζευγάρι να βρίσκεται επιτέλους μαζί στο κρεβάτι (σιγά μην τους άφηνε ο Σέλντον σε ησυχία όσο το... Νόμπελ του κινδύνευε) και να προβληματίζεται για μεγάλα και σοβαρά θέματα, όπως για το αν οι φίλοι πρέπει να... κοιμούνται μαζί! Λίγο αργά το σκέφθηκαν, αλλά τελοσπάντων...

Οπως και να’χει, το επεισόδιο ήταν κεφάτο όπως μας έχει συνηθίσει η σειρά, με εκπληκτικές ατάκες (ειδικά εκείνη που ο Ινδός αποκαλεί τον Σέλντον dictator και διευκρινίζει πως ήταν ευγενικός που προσέθεσε την κατάληξη –tator, ήταν όλα τα λεφτά) και μια μεγάλη έκπληξη που δεν περιμέναμε με τίποτα (Λέοναρντ και Πένι να κοιμηθούν μαζί από το πρώτο επεισόδιο). Είχα την εντύπωση πως θα μας έβγαζαν την ψυχή μέχρι να μας δείξουν το ζευγάρι να ολοκληρώνει τη σχέση του, αλλά τελικά προτίμησαν να μας το φυλάξουν για surprise closing στο τέλος της πρεμιέρας.

Αυτός πάντως που κλέβει την παράσταση, όπως συνήθως άλλωστε, είναι ο Σέλντον. Μοναδικός χαρακτήρας και ο Johnny Galecki τον υποδύεται εξαιρετικά. Σε αυτό το πρώτο επεισόδιο (“The Electric Can Opener Fluctuation”) σημαντική συμβολή έχουν τόσο ο Howard όσο και ο Rajesh, που μοιράζονται ορισμένες χαρακτηριστικές στιγμές. Ολα καλά, λοιπόν, με το Big Bang Theory, που μάλιστα έκανε και το «μπαμ» στις μετρήσεις και προχωρά ακάθεκτο!

Heroes



Επιστροφή των Heroes με το διπλό επεισόδιο “Orientation/ Jump, Push, Fall” και πολλά σημαντικά πράγματα να συμβαίνουν στις οθόνες μας. Εκπληκτικό ξεκίνημα χωρίς τους βασικούς πρωταγωνιστές, αλλά με τον Robert Knepper στο ρόλο του Σάμιουελ να θάβει τον αδελφό του με τα μέλη του carnival δίπλα του και να μας θυμίζει τον υπέροχο κακό T-Bag που αριστοτεχνικά υποδύθηκε στο Prison Break.

Το επεισόδιο είχε απ΄όλα: Θάνατο ενός βασικού πρωταγωνιστή της προηγούμενης σαιζόν (Ντάνκο), μεγάλη επιστροφή για την Τρέισι και τον Σάιλερ, time travel του Xίρο Νακαμούρα, ένα παράξενο και αινιγματικό artifact (πυξίδα), κολλεγιακά προβλήματα για την αγαπημένη μαζορέτα όλων Κλερ τα οποία κορυφώθηκαν με ένα μυστηριώδη θάνατο, τον HRG στο νοσοκομείο μετά από απόπειρα δολοφονίας... τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Κι όμως, ενώ το σενάριο ήταν καλό και η δράση κυλούσε ομαλά και σε συνέπαιρνε σε σημεία, κάτι με χαλούσε όταν παρακολουθούσα το επεισόδιο. Στην αρχή δεν καταλάβαινα τι, ξαφνικά όμως το συνειδητοποίησα: Ηταν η μουσική. Δε θυμάμαι άλλη φορά να έχω παρακολουθήσει τηλεοπτικό επεισόδιο σειράς με τόσο αταίριαστο σάουντρακ όσο το προχτεσινό διπλό των Heroes. Ηταν λες και την πέρασαν τελευταία στιγμή. Εκεί που έπρεπε να είναι σε χαμηλούς τόνους, για παράδειγμα, ανέβαινε τόσο υπερβολικά που σκέπαζε τα λόγια των χαρακτήρων. Αλλά και η χροιά της είχε πρόβλημα, λες κι ήταν φτιαγμένη για κάτι άλλο και τη βάλανε στο Heroes επειδή δεν είχαν τίποτα να μπει στη θέση της, αυτό το συναίσθημα μου δημιούργησε. Ηταν πάντως καταλυτικά αρνητική.

Δεν ξέρω αν ο κόσμος θα δώσει άλλη ευκαιρία στο Heroes. Από αυτά που ακούω από φίλους και γνωστούς, καταλήγω στο συμπέρασμα πως οι περισσότεροι το έχουν βαρεθεί εξαιτίας αυτής της συνεχούς ανακύκλωσης του σεναρίου με την Company και τις παραφυάδες της. Κι έχουν δίκιο: Υπήρχαν τόσα πιθανά σενάρια στα οποία θα μπορούσε κάποιος να στηρίξει ένα κύκλο μιας τέτοιας σειράς, που το να επιμένει μέχρι... τελευταίας ρανίδος σε αυτή την κακιά εταιρεία που κυνηγά τους υπερήρωες μοιάζει σχεδόν αυτοκαταστροφικό. Ας ελπίσουμε πως το κεντρικό σενάριο του Redemption (που μοιάζει να είναι το carnival) θα δώσει στη σειρά αυτό το «διαφορετικό» που απεγνωσμένα ψάχνει. Οι μετρήσεις, πάντως, της πρεμιέρας ήταν αποθαρρυντικές.

Supernatural



Εδώ παίχτηκαν ήδη δύο επεισόδια και θα πρέπει να πω πως εξεπλάγην ευχάριστα με τα όσα είδα. Εντάξει, ξέραμε από την αρχή πως έρχεται ο Lucifer και η Αποκάλυψη, και όντως είδαμε ήδη και τον Lucifer και τον πρώτο από τους καβαλλάρηδες της Αποκάλυψης, χωρίς να χαθεί χρόνος, αλλά παρ΄όλα αυτά η σειρά δεν «βάρυνε» πολύ, όπως περιμέναμε να συμβεί.

Βρίσκοντας τη μαγική συνταγή, τα δύο αδέλφια κατάφεραν να συνεχίσουν να αστειεύονται και να παραμένουν οι Γουιντσέστερ που ξέρουμε και αγαπάμε, ακόμα και σε έναν κόσμο όπου όλα δείχνουν να καταρρέουν – ακόμα και η αδελφική τους σχέση εμπιστοσύνης. Και το κατάφεραν πειστικά, κάνοντας πράξη αυτό που θα λέγαμε “laughing at the devil” χωρίς σεναριακούς ή υποκριτικούς συμβιβασμούς.

Τα επεισόδια διέθεταν αρκετή δράση, δαιμονολογία, πανέξυπνες σκηνές με τους αγγέλους και βέβαια μια πολύ καλογυρισμένη σκηνή με τον Lucifer να πείθει τον Mark Pellegrino να παραδώσει με τη θέλησή του το σώμα του ως vessel για τον αρχιδαίμονα. Επική και η επανεμφάνιση του Castiel, ενώ και το storyline της αναζήτησης του θεού δείχνει επίσης ελπιδοφόρο.

Οσον αφορά το θέμα του χωρισμού ανάμεσα στα δυο αδέλφια, σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον να δούμε στα επόμενα επεισόδια πώς θα λειτουργήσει ο Sam χωρίς τον Dean και ο Dean χωρίς τον Sam. Θα είναι μια διαφορετική εμπειρία, αν μη τι άλλο, και ίσως μας χαρίσει, από δραματουργικής άποψης, δύο ξεχωριστά storylines ανά επεισόδιο από δω και πέρα.

Συνολικά θα έλεγα πως το Supernatural δικαίωσε τις προσδοκίες (“it delivered”, που λέμε και στα... ελληνικά) και ανέβασε ψηλά τον πήχυ, υποσχόμενο έναν κύκλο με διαρκείς κορυφώσεις. Θα περιμένουμε και τα επόμενα επεισόδια για να βεβαιωθούμε, αλλά κάτι μας λέει πως θα έχουμε μια εξαιρετικά δυνατή σαιζόν, χωρίς πολλές «κοιλιές».

Fringe



Ανάμεικτα τα συναισθήματα με το Fringe. Πρώτα απ΄όλα, αν ήταν μια σειρά που «φώναζε» για διπλό επεισόδιο στην πρεμιέρα ήταν αυτή, αλλά δεν το πήρε. Επίσης απογοήτευσε όσους περίμεναν να δουν τη συνέχεια της συζήτησης ανάμεσα στην Ολίβια και τον Γουίλιαμ Μπελ, γιατί δεν την είδαμε.

Αυτό που είδαμε ήταν η συνέχεια της σκηνής του τρακαρίσματος της Ολίβια από την «εδώ» πλευρά της πραγματικότητας, χωρίς όμως να έχουν καλυφθεί πλήρως οι απορίες που δημιουργήθηκαν στο φινάλε του πρώτου κύκλου σχετικά με τα “physics” της σύγκρουσης. Κάποια πράγματα εξηγήθηκαν, κάποια άλλα όχι, θα περιμένουμε πάντως μέχρι να δούμε το τέλος του στόρι της επίσκεψης της Ολίβια στην «άλλη» πλευρά, επειδή μπορεί να υπάρξουν εμβόλιμες κι άλλες σχετικές σκηνές στα επόμενα επεισόδια.

Μας άρεσε πολύ η αναφορά στα X-Files στην αρχή του επεισοδίου, ένας ελάχιστος φόρος τιμής απέναντι στη σειρά που στάθηκε ο ουσιαστικός πρόγονος και εμπνευστής του Fringe. Επίσης μου άρεσε η έκπληξη με τον Charlie Francis στο τέλος, αν και ομολογώ πως ήταν μια από τις σκηνές όπου αναθεμάτισα τα spoilers. Ακριβώς επειδή ήξερα ότι ο συγκεκριμένος χαρακτήρας πάει για «φούντο» στη σειρά, κατάλαβα από νωρίς ότι αυτός που βλέπαμε ήταν στην πραγματικότητα ο shapeshifter, κάτι που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα περνούσε εύκολα από το μυαλό, πόσο μάλιστα όταν ο νεκρός ανήκει στο βασικό καστ.

Πάντως το επεισόδιο, αν και δεν μπορώ να αμφισβητήσω πως ήταν «δυνατό», δεν ήταν αυτό που θα περίμενα για αρχή σαιζόν, μετά από το εκρηκτικό φινάλε που είδαμε τον Μάιο. Οταν μου κλείνεις κύριε Abrahms με Δίδυμους Πύργους, Σποκ... εεε... συγγνώμη, Γουίλιαμ Μπελ και ταξίδια σε παράλληλα realities, δεν μπορείς μετά να επιστρέφεις με αμνησίες, shapeshifters και λοιπές λάιτ καταστάσεις. Καλό λοιπόν και refreshing το ποτό που μας σερβίρισες, αλλά, όπως είπαμε, ολίγον λάιτ. Ηθελε περισσότερο οινόπνευμα για να μας «μεθύσει».

House



Κλείνουμε την αναφορά μας στις μεγάλες πρεμιέρες με τον ένα και μοναδικό Δρα House. Μεγάλος νικητής στις θεαματικότητες και δίκαια, αφού για μια ακόμα φορά ο Hugh Laurie έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας, καταφέρνοντας να γίνει ένα με το ρόλο.

Το εγχείρημα του διπλού επεισοδίου – τηλεταινίας (γιατί περί τέτοιας ουσιαστικά επρόκειτο) του House ήταν δύσκολο: Το ζητούμενο ήταν να προκύψει μια νέα έκδοση της «Φωλιάς του Κούκου», με τον Hugh Laurie στο ρόλο του Jack Nicholson, όπου όμως οι θεατές γνωρίζουν εκ προοιμίου ότι στο τέλος δεν θα επέλθουν λοβοτομές ή άλλα δυσάρεστα επακόλουθα για τον Δρα House, επειδή είναι ο κεντρικός πρωταγωνιστής, η σειρά φέρει το δοξασμένο όνομά του και όλοι ξέρουμε πως θα συνεχιστεί, χωρίς να υπάρχει περίπτωση να τελειώσει σε αυτό το επεισόδιο.

Στο πρώτο μέρος, λοιπόν, όλα κυλούσαν ρολόι: Ο House, μισάνθρωπος όπως πάντα, νοιαζόταν μόνο για το πώς θα μανιπιουλάρει καταστάσεις και ασθενείς, προκειμένου να εκβιάσει τον ψυχίατρό του για να βάλει την υπογραφή του σ’ ένα χαρτί που θα έγραφε ότι ο ασθενής του μπορεί να επιστρέψει πίσω στην παλιά του ζωή και, βεβαίως, στην εξάσκηση του ιατρικού επαγγέλματος. Η νοσοκόμα μπορεί να μην ήταν η κακιασμένη σκύλα της «Φωλιάς του Κούκου» αλλά σίγουρα είχε παρακολουθήσει την ταινία. Οι ασθενείς προσφέρονταν σαν ορεκτικά στο πιάτο για να παίξει ο House ελεύθερα μαζί τους, υπήρχε ακόμα και η καλλιεργημένη γκόμενα – στόχος, καθώς επίσης και ένα τουλάχιστον ενδιαφέρον μυστήριο προς επίλυση, αυτό της μουγγής κοπελίτσας που κοιτά με απλανές βλέμμα ένα συγκεκριμένο χώρο. Μέχρι και απόδραση από το ίδρυμα είχαμε, φυσικά με τον House πρωταγωνιστή.

Ολα καλά κι όλα ωραία, λοιπόν, και φτάνουμε στην κορύφωση του δράματος όταν ένας ασθενής είναι έτοιμος να δώσει τη ζωή του για να δοξάσει τον House και τις μεθόδους του. Από κει και πέρα, κι όσο σιγά-σιγά πλησιάζουμε προς το φινάλε, συνειδητοποιούμε πως μέχρι εκεί μπορούσε να πάει το επεισόδιο και μέχρι εκεί πήγε. Τα υπόλοιπα έπρεπε –μοιραία- να οδηγήσουν στην αποϊδρυματοποίηση του House και στην επιστροφή του στην καθημερινότητα της σειράς και αυτό ακριβώς έκαναν – με μια αξιοσημείωτη εμβόλιμη σκηνή που θα θυμόμαστε για καιρό, αυτήν με τον δόκτορα να «ραπάρει». Αυτή η «Φωλιά του Κούκου» ήταν καταδικασμένη να έχει happy end.

Κρίμα που ξέραμε το τέλος από την αρχή, λοιπόν. Αν αυτό το επεισόδιο μας το φύλαγαν για φινάλε σε μια σαιζόν όπου δεν θα γνωρίζαμε αν θα υπάρξει επόμενη, θα δικαιωνόταν περισσότερο (και, βεβαίως, δε θα χρειαζόταν συμβιβασμούς). Το σίγουρο είναι ένα: Αν και του χρόνου δεν του δώσουν το Εμμυ μετά από μια τέτοια ερμηνεία, θα πρόκειται για τεράστια αδικία. Ο άνθρωπος αξίζει Εμμυ, Οσκαρ και Νόμπελ μαζί. Simple as that.