Μοναδικοί υπερήρωες, ο καθένας με τη δική του ιστορία, το δικό του προορισμό, τις δικές του αδυναμίες. Ταξίδια στο χρόνο, εξωγήινα πλάσματα πέρα από κάθε φαντασία, πολεμικές συγκρούσεις απίστευτης βιαιότητας που κρίνουν το μέλλον ολόκληρων κόσμων. Με αυτό το άρθρο ξεκινάμε την περιπλάνησή μας στο συναρπαστικό σύμπαν της DC και επιχειρούμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι που λέγεται continuity…

Η εταιρεία που αργότερα θα μετονομαζόταν σε DC Comics, ξεκίνησε από τρεις διαφορετικές εταιρείες, τις National Allied Publications, Detective Comics και All-American Publications. Οι δύο πρώτες εταιρείες συγχωνεύτηκαν το 1935 δημιουργώντας τη National Comics και δέκα χρόνια αργότερα προστέθηκε και η τρίτη, διαμορφώνοντας την τελική σύνθεση της εταιρείας πριν από τη μετονομασία της. Το 1937, η National Comics κυκλοφόρησε το πρώτο comic book με τη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα. Το 1938, οι Jerry Siegel και Joe Schuster δεν θα μπορούσαν να φανταστούν πως η ιδέα του σχεδιασμού του δημοφιλέστερου comic character ανά τον κόσμο, του Superman, θα αποτελούσε σημείο εκκίνησης μιας ολόκληρης Μυθολογίας! Οι υπερφυσικές διαστάσεις ενός εξωγήινου που γλίτωσε από την καταστροφή του γενέθλιου πλανήτη του Krypton αλλά και η σκοτεινή προσωπικότητα του – εμφανιζόμενου λίγα χρόνια μετά – Batman των Bob Kane και Bill Finger θα έθεταν τις βάσεις γι’ αυτό που σήμερα ονομάζουμε DC Universe. Ένας φανταστικός κόσμος τόσο περίπλοκος, που μοιάζει πραγματικός.

Και εγέννετο... continuity

Όλα αυτά, φυσικά, δε δημιουργήθηκαν από τη μία μέρα στην άλλη. Εβδομήντα και πλέον χρόνια συνεχών εκδόσεων DC comics κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα σύμπαν τόσο συμπαγές, ώστε έχει αποκτήσει πια την δική του ζωή. Βέβαια στην αρχή τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Στα πρώτα κιόλας βήματά της η DC δεν έδινε σε καμία περίπτωση την εντύπωση ενός οργανωμένου συνόλου. Οι ιστορίες, πολύ διαφορετικές από τη σημερινή τους φόρμα, συνήθως αυτοτελείς, λειτουργούσαν ουσιαστικά αυτόνομα.

Αυτή η προσέγγιση διατηρήθηκε μέχρι τον ερχομό του Stan Lee της Marvel. Ο Stan Lee είχε ένα όραμα, που δεν ήταν άλλο από την ενοποίηση των plots σε έναν κοινό κόσμο, τον κόσμο της Marvel. Ο Stan Lee ήθελε ο αναγνώστης όταν θα διαβάζει ένα τεύχος των Fantastic Four να σκέφτεται πως σε μια διπλανή πόλη θα βρει τον Spiderman ή τους X-Men, ανοίγοντας έτσι τα στενά περιθώρια ενός τίτλου σε μια μεγαλύτερη δυναμική φόρμουλα, αυτή του κοινού universe, ενός κόσμου που πορεύεται σε ένα κοινό χρονικό πλαίσιο με μία κοινή ιστορική γραμμή. Οι ήρωες του θα μεγάλωναν, θα ζούσαν, θα πέθαιναν παράλληλα, θα είχαν, με άλλα λόγια, ένα κοινό continuity.

Η μεγάλη επιτυχία του οράματος του «πατέρα» της Marvel, Stan Lee, ώθησε τους editors της DC σε μία κίνηση ενοποίησης των «μοναχικών» μέχρι τότε ηρώων: σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε «continuity», την πορεία δηλαδή των γεγονότων και της ζωής των ηρώων κάτω από μια κοινή ιστορική γραμμή, τη δημιουργία ενός σύμπαντος όπως αυτό στο οποίο ζούμε.

Βέβαια, κάποια εύσημα αξίζουν και στη DC. Σε αυτήν οφείλουμε την όλη λογική των παράλληλων διαστάσεων και κόσμων στην οποία βασίζεται σήμερα ένα μεγάλο ποσοστό του αναγνωστικού υλικού. Πιο συγκεκριμένα, στο συγγραφέα Gardner Fox, που με τη βοήθεια του τότε editor Julius Schwartz παρουσίαση στο Flash #123 μία ιστορία στην οποία η παλαιότερη version του υπερήρωα Flash συναντά την καινούρια της εκδοχή («Flash of Two Worlds»).

Μια κοσμική σπαζοκεφαλιά!

Η λεγόμενη Silver Age εποχή της DC λειτούργησε ως εφαλτήριο για τις επόμενες γενιές καλλιτεχνών αλλά και για τη διαμόρφωση ενός θρύλου στο χώρο της Ένατης Τέχνης. Το 1960, και μετά από κάποιες παρόμοιες απόπειρες στο παρελθόν, έκανε την εμφάνισή του στα ράφια των καταστημάτων ένα από τα ισχυρότερα όπλα της DC ως τότε: ο τίτλος «Justice League of America», που ουσιαστικά έκανε το ντεμπούτο του στις σελίδες της ανθολογίας The Brave and the Bold #28, μια σειρά comics που χρησιμοποιούσε η DC ως «προθάλαμο» για την εισαγωγή καινούριων χαρακτήρων.

Επτά από τους δυνατότερους ήρωες του πλανήτη ενώθηκαν υπό τη σκέπη μίας ομάδας που θα πολεμούσε για το καλό και τη δικαιοσύνη. Χαρακτήρες που είχαν κάνει ήδη την εμφάνισή τους σε διάφορους τίτλους της εταιρείας και είχαν αγκαλιαστεί από το κοινό, όλοι με ένα κοινό όραμα. Οι Superman, Wonder Woman, Aquaman, Flash, Green Lantern, Batman και Martian Manhunter, ήταν άξιοι συνεχιστές της ξεπερασμένης πλέον JSA (Justice Society of America), που πρωτοεμφανίστηκε στην Golden Age εποχή και ουσιαστικά αποτελούσαν την πρώτη υπερηρωική ομάδα στην ιστορία των comics (All-Star Comics #3). Σιγά σιγά, και εν μέσω καταπληκτικών και παράδοξων «σταυροφοριών», η ομάδα μεγάλωνε σταδιακά με την είσοδο νέων μελών, όπως οι Atom, Green Arrow, Hawkman, Red Tornado, Firestorm, Black Canary και άλλων.

Αυτοί ήταν οι ήρωες της Γης μας ή αλλιώς της Earth-1. Τα υπεργαλαξιακά «παιχνίδια» της DC είχαν αρχίσει να αποδεικνύονται πολύ πιο περίπλοκα. Ο αναγνώστης άρχιζε σιγά σιγά να ανακαλύπτει την ύπαρξη όχι ενός αλλά πολλών παράλληλων διαστάσεων του κόσμου στον οποίο ζούσε. Προμελετημένο σενάριο ή συγκυρία; Η αναγκαιότητα της εμφάνισης παράλληλων κόσμων αποτελούσε το μοναδικό τρόπο επίλυσης δύο βασικών προβλημάτων: της εισόδου στο ήδη υπάρχον universe της εταιρείας των καινούριων χαρακτήρων που η DC αγόραζε «πακέτο» με άλλες μικρότερες εκδοτικές comics (όπως οι Freedom Fighters) και της επιστροφής των δικών της πρωτογενών ηρώων χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα στο continuity.

Έτσι, η Justice Society, που «ιστορικά» προέρχεται από την παράλληλη διάσταση του Earth-2, θα βρεθεί πολλές φορές στην ανάγκη να ζητήσει τη βοήθεια της Justice League για προβλήματα δικά της ή άλλων κόσμων. Χαρακτήρες του ενός universe περνούσαν στο άλλο ή πολύ απλά υπήρχαν και εκεί σε μία άλλη version του εαυτού τους. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Hawkman, ο οποίος μέχρι και σήμερα αποτελεί σωστή σπαζοκεφαλιά για τους μελετητές του!

Η κατάσταση με τα χρόνια είχε αρχίσει να περιπλέκεται ολοένα περισσότερο. Το DC Universe μετατράπηκε σε DC Multiverse, και αυτό που ξεκίνησε ως ένα μεταφυσικό παιχνίδι είχε αρχίσει να γίνεται εφιάλτης. Οι αλλαγές στους ήρωες από συγγραφέα σε συγγραφέα και από editor σε editor αλλά και τα διάφορα πολιτικοκοινωνικά ταμπού κυρίως στην περίοδο της μεταπολεμικής Αμερικής έμπλεκαν ακόμη περισσότερο της αρχικά απλή δομή της ιστορίας των χαρακτήρων. Το origin της Wonder Woman, για παράδειγμα, άλλαξε τουλάχιστον 5 φορές! Οι άκαρπες και χωρίς έμπνευση προσπάθειες που γίνονταν κατά καιρούς για ένα «συμμάζεμα» κατέληγαν στο να περιπλέκουν ακόμη περισσότερο την ήδη προβληματική ζωή της, με αρνητικό αποτέλεσμα στις πωλήσεις της DC.

Η ώρα της κρίσης

Μια ουσιαστική λύση θα δοθεί το 1985, με το «Crisis on Infinite Earths» που ήρθε για να θέσει τις βάσεις της καινούριας DC αλλά κυρίως για να σβήσει τα λάθη του Multiverse. Ένα επικό κεφάλαιο στην ιστορία αυτού του Universe θα γραφτεί από το ίδιο δημιουργικό team που εκτόξευσε στην κορυφή τους Teen Titans. Οι αλλαγές θα είναι καθοριστικές. Το μεγαλύτερο «ξεσκαρτάρισμα» στην ιστορία των comics θα προσπαθήσει – και θα τα καταφέρει – να ενώσει ουσιαστικά όλα αυτά τα παράλληλα σύμπαντα που προβλημάτιζαν τους αναγνώστες. Έτσι ο αναγνώστης θα έχει να παρακολουθεί μόνο ένα timeline, μια και όλοι οι άλλοι κόσμοι θα σβηστούν χάρη στα διεστραμμένα σχέδια ενός πανίσχυρου «θεού». Ένα γεγονός όπως και αυτό δε θα μπορούσε παρά να ταράξει συθέμελα την παγκόσμια κοινότητα και τη βιομηχανία των comics! Ως δια μαγείας όλοι είχαν αρχίσει να ασχολούνται με αυτό το event και με τους χαρακτήρες της DC. Το τέλος του παλιού κόσμου σήμανε την αναγέννηση ενός universe σε όλα τα επίπεδα. Μέχρι και σήμερα το «Crisis on Infinite Earths» θεωρείται ως το μεγαλύτερο project που επιχειρήθηκε ποτέ από εκδοτική εταιρεία στον χώρο των comics, ένα ρίσκο το οποίο δύσκολα θα επαναληφθεί.

Στο επίκεντρο του «Crisis on Infinite Earths» βρίσκονται δύο όντα με δυνάμεις που αγγίζουν αυτές ενός θεού, ο καλός Monitor και ο σατανικός Anti-Monitor. Πριν το «Crisis» ο Monitor είχε κάνει ήδη σποραδικές εμφανίσεις σε διάφορες σειρές της DC, οδηγώντας πολλούς στο συμπέρασμα πως πρόκειται για έναν νέο υπέρ-κακό. Στο ξεκίνημα του «Crisis», όμως, αποκαλύπτεται πως πρόκειται για μια καλοπροαίρετη οντότητα, που προσπαθεί να σώσει το Multiverse από τα καταστροφικά κύματα αντιύλης που εξαπολύει ο Anti-Monitor προσπαθώντας να επεκτείνει το δικό του «αντί-σύμπαν». Προκειμένου να αποτρέψει την καταστροφή του πολυσύμπαντος, ο Monitor επιλέγει τους δυνατότερους υπερήρωες που δρουν σε όλες τις παράλληλες διαστάσεις του σύμπαντος της DC και τους επιφορτίζει με το καθήκον να υπερασπιστούν μια σειρά από μυστηριώδεις κατασκευές, οι οποίες μπορούν με τις δονήσεις τους να σταματήσουν την αντιύλη που καταστρέφει τον ένα κόσμο μετά τον άλλον.

Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των υπερηρώων, περίπου στα μισά της σειράς μένουν μόνο πέντε εναλλακτικοί κόσμοι από τους δεκάδες που είχαμε γνωρίσει μέχρι τότε στο Multiverse της DC. Οι κόσμοι αυτοί σώθηκαν μετά από μια πράξη αυτοθυσίας του Monitor, ο οποίος επέτρεψε την ίδια του τη δολοφονία προκειμένου η ενέργεια που θα απελευθερωνόταν από το θάνατό του να δημιουργήσει ένα είδος ασπίδας ενάντια στην αντιύλη. Οι πέντε κόσμοι που σώθηκαν ήταν οι Earth-1 (έδρα των σύγχρονων ηρώων της DC και της Justice League), η Earth-2 (έδρα των Silver Age ηρώων της DC και της Justice Society), η Earth-X (έδρα των Freedom Fighters), η Earth-S (κατοικία του Captain Marvel και της οικογένειάς του) και η Earth-4 (πατρίδα του Blue Beetle, του Captain Atom και άλλων χαρακτήρων που είχαν αγοραστεί στην πορεία από τη DC).

Προκειμένου να αποτρέψουν τη σύγκλιση των πέντε αυτών κόσμων, κάτι που θα σήμαινε την καταστροφή τους, μια ομάδα από υπερήρωες ταξιδεύει στη διάσταση του Anti-Monitor με σκοπό να τον πολεμήσει απευθείας. Εκεί ανακαλύπτει ότι οι δυνάμεις της λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο. Ο Superman ηττάται με συνοπτικές διαδικασίες, αλλά η Supergirl καταφέρνει να απασχολήσει αρκετά τον Anti-Monitor μέχρι οι υπόλοιποι ήρωες να καταστρέψουν τον εξοπλισμό του. Ο Anti-Monitor υποχωρεί, αλλά η Supergirl πεθαίνει. Ήταν ο πρώτος θάνατος βασικού χαρακτήρα στο πλαίσιο του «Crisis», αλλά όχι και ο τελευταίος. Ο Flash, ο μόνος υπερήρωας που έχει τη δύναμη να ταξιδεύει κατά βούληση ανάμεσα στις διαστάσεις, ανακαλύπτει το βοηθητικό σχέδιο του Anti-Monitor, ένα κανόνι αντιύλης που έχει τη δύναμη να καταστρέψει και τους πέντε εναπομείναντες κόσμους. Στην προσπάθειά του να καταστρέψει τον ενεργειακό πυρήνα του όπλου χρησιμοποιώντας την ταχύτητά του, το σώμα του φθείρεται, με αποτέλεσμα να επιτύχει τον σκοπό του αλλά με κόστος την ίδια του τη ζωή.

Οι εκπλήξεις συνεχίζονται. Μέσα στο χάος, οι μεγαλύτεροι villains της DC υπό την ηγεσία του Lex Luthor και του Brainiac επιχειρούν να καταλάβουν τη Γη, αναγκάζοντας τους υπερήρωες να αντεπιτεθούν. Οι αψιμαχίες σταματούν όταν ο Spectre αποκαλύπτει ότι ο Anti-Monitor εξακολουθεί να είναι ενεργός και ότι ταξιδεύει στην απαρχή του χρόνου προκειμένου να αποτρέψει τη δημιουργία του πολυσύμπαντος. Οι ήρωες αναλαμβάνουν να πολεμήσουν τον Anti-Monitor, ενώ οι κακοί ταξιδεύουν στον πλανήτη Oa προκειμένου να αποτρέψουν μια εφεύρεση που θα διευκόλυνε τον Anti-Monitor στο έργο του. Οι κακοί αποτυγχάνουν, ενώ οι ήρωες, με επικεφαλής τον Spectre, υπερνικούν τον Anti-Monitor. Η μάχη του Spectre με τον Anti-Monitor θα απελευθερώσει μια τεράστια έκρηξη ενέργειας, που θα αφήσει μόνο μία Earth, η οποία στην ουσία αποτελεί συνδυασμό των πέντε κόσμων που είχαν απομείνει.

Η αλλαγή αυτή σήμαινε πως πολλοί χαρακτήρες της DC, ήρωες και μη, έπρεπε να ζήσουν σε έναν κόσμο όπου δεν υπήρχε κανένα ίχνος της πρότερης ύπαρξης τους. Στη νέα Γη υπήρχε μόνο ένας Superman, μόνο ένας Batman, επομένως οι ήρωες που προήλθαν από άλλες Earths ήταν σα να μην υπήρξαν ποτέ! Το ίδιο φυσικά ίσχυε και για τους φίλους και συγγενείς τους. Έτσι, ο Superman, ο Robin και η Huntress της Earth-2 βρέθηκαν σε ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση, καθώς στη νέα Earth δεν υπάρχει ίχνος της ύπαρξής τους. Όμως ο Anti-Monitor παίζει το τελευταίο του χαρτί και φέρνει τη νέα Earth στο δικό του αντί-σύμπαν, προκειμένου να την καταστρέψει ευκολότερα. Οι Robin, Huntress και Green Arrow της Earth-2 πεθαίνουν προσπαθώντας να σώσουν τα αθώα θύματα αυτού του κοσμικού πολέμου. Έχοντας πίσω του τη συνδυασμένη ισχύ των ηρώων της Γης, ο αρχικός Superman της Earth-2 καταστρέφει επιτέλους τον Anti-Monitor. Θέλοντας να βεβαιωθεί για την ασφαλή μετάβαση του νέου κόσμου στο θετικό σύμπαν, ο Superman της Earth-2 παραμένει στο αρνητικό σύμπαν. Το χάσμα μεταξύ του θετικού και του αρνητικού σύμπαντος κλείνει ο Alexander Luthor, μοναδικός επιζών της Earth-3 και γιος του μεγαλύτερου ήρωα εκείνου του κόσμου, του Lex Luthor.

Ο απόηχος της κρίσης

Όπως ακριβώς είχαν υποσχεθεί και οι δημιουργοί του, μετά το «Crisis» όλα είχαν αλλάξει. Τα origins του Superman ξαναγράφτηκαν από τον John Byrne στη σειρά «Man of Steel», αλλάζοντας πάρα πολλά δεδομένα από το μύθο του. Καταρχήν, στο νέο σύμπαν οι γήινοι γονείς του Superman ήταν ακόμα ζωντανοί. Η Supergirl δεν υπήρξε ποτέ, ούτε και κανένα άλλο ον από τον πλανήτη Krypton. Ο νεαρός Superman δεν έδρασε ποτέ ως Superboy, αλλά μεγάλωσε στη Smallville κρύβοντας τις δυνάμεις του. Ο Luthor δεν ήταν πια ένας τρελός επιστήμονας αλλά ένας πάμπλουτος μεγιστάνας. Στο continuity του Batman, το μόνο που άλλαξε ήταν η προσωπικότητα του δεύτερου Robin, Jason Todd, ο οποίος τώρα είχε μεταμορφωθεί σε έναν περιθωριακό και «επαναστάτη χωρίς αιτία», ο οποίος έγινε τόσο αντιπαθητικός στο κοινό της σειράς ώστε να ψηφίσουν τον θάνατό του. Όσο για τη Wonder Woman, το παρελθόν της σβήστηκε εντελώς, όπως και η παλαιότερη ταυτότητα της Diana Prince, ενώ η πρώτη της εμφάνιση θεωρείται πλέον το πρώτο τεύχος της νέας της σειράς.

Όμως το 1986 δεν χαρακτηρίστηκε μόνο ως το έτος που τελείωσε το «Crisis». Ήταν η χρονιά που άλλαξε τον τρόπο ανάγνωσης των superhero comics. Οι πατροπαράδοτες ιστορίες της αιώνιας μάχης καλού και κακού είχαν κουράσει το αναγνωστικό κοινό, το οποίο επιζητούσε κάτι λιγότερο προβλέψιμο. Κυρίως όμως αυτό που έλειπε από την εταιρεία ήταν μία περισσότερο ανθρώπινη προσέγγιση στις ιστορίες της, κάτι που η «αντίπαλη» Marvel είχε σε μεγάλο βαθμό πετύχει με χαρακτήρες όπως ο Spiderman και οι X-Men, ήρωες με τους οποίους μπορούσε να ταυτιστεί ο αναγνώστης και να ζήσει τα δικά του προβλήματα μέσα από τα μάτια τους. Έτσι, το «Watchmen» του Alan Moore και το «Dark Knight Returns» του Frank Miller θα παρουσιάσουν τους «ρεαλιστικούς υπερήρωες». Η DC θα δείξει στο κοινό της πως τίποτα δεν είναι άσπρο-μαύρο, αλλά πάντα υπάρχουν άπειρες αποχρώσεις του γκρίζου. Ο δημοφιλέστερος villain του Batman δεν παρουσιάζεται πια σαν ένας τρελός «παιχνιδοποιός» αλλά ως ένας παράφρονας και συναισθηματικά ασταθής ψυχοπαθής που προκαλεί λύπηση. Ο πολύχρωμος και εξιδανικευμένος κόσμος των comics έδωσε τη θέση του σε μια διαφορετική, πιο ρεαλιστική θεώρηση, αλλάζοντας για πάντα τον τρόπο που το κοινό αντιλαμβανόταν το είδος.

Φυσικά, να μην ξεχάσουμε πως την ίδια χρονιά ο ήδη αναγνωρισμένος John Byrne ανέλαβε ένα πολύ δύσκολο έργο, το οποίο στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία: την ανανέωση της ιστορίας του Superman μέσα από τις σελίδες του καινούριου τίτλου «Man of Steel». Ο John Byrne μαζί με τον Neil Adams έθεσαν τα θεμέλια της πρώτης γραμμής των DC superheroes μέχρι τις μέρες μας.

Το αμέσως επόμενο έτος θα είναι χρονιά-σταθμός για τον Batman. Δύο μεγάλα events θα στιγματίσουν για πάντα την προσωπικότητά του. Στο τεύχος #428 της ομώνυμης σειράς θα κλείσει το storyline «A Death in the Family» με το θάνατο του δεύτερου κατά σειρά sidekick Robin, Jason Todd, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά πως οι ήρωες δεν βγαίνουν πάντα νικητές. Αξίζει να σημειωθεί πως ο θάνατος του Robin II δεν ήταν τυχαίος. Η DC αποφάσισε να αφήσει στα χέρια του κοινού της τη μοίρα του ήρωα Jason Todd μετά από τηλεφωνική ψηφοφορία, θέλοντας να αποδείξει πόσο σημαντική θεωρεί την άποψη των αναγνωστών για τη βελτίωση των ιστοριών της.

Ώρα… μηδέν

Περίπου δέκα χρόνια μετά το «Crisis on Infinite Earths» η DC αποφασίζει να επαναλάβει το εγχείρημα με το πολυδιαφημισμένο «Zero Hour». Ο λόγος; Τα προβλήματα που προκάλεσε η ξαφνική αλλαγή του continuity εξαιτίας της «Κρίσης». Η DC έπρεπε να εξηγήσει, να διορθώσει και να επαναπροσδιορίσει ορισμένα ατοπήματα, όπως ήταν η ξαφνική διαγραφή του Superboy από την ιστορία των «Legion of Superheroes», η αδυναμία των συγγραφέων να προσδιορίσουν τον Hawkman μέσα από τις δεκάδες version του πριν το «Crisis» ή ο θάνατος της Supergirl, ο οποίος μέχρι πριν ένα χρόνο παρέμενε άλυτο πρόβλημα. Η πλήρης καταστροφή του σύμπαντος εξαιτίας του περάσματος ενός από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες της στη σκοτεινή πλευρά και η αναδόμησή του από την αρχή θα ολοκληρώσει κατά κάποιο τρόπο ότι ξεκίνησε το «Crisis». Το σημαντικότερο όμως είναι πως θα θέσει νέο χρονολογικό πλαίσιο στην ιστορία του DC Universe με σημείο εκκίνησης το 1994. Τα γεγονότα που προηγήθηκαν θα χωριστούν εκ νέου βάσει ενός δεκάχρονου timeline, που έχει με τη σειρά του ως δική του βάση την είσοδο του Superman στα comics. Ο εμπνευστής αυτού του… ολοκαυτώματος, ο Green Lantern Hal Jordan, ένας από τους δημοφιλέστερους χαρακτήρες της εταιρείας, θα θυσιαστεί στο βωμό των «αναρχικών» ιδεών του για να ανοίξει το δρόμο στο παρών. Ακόμα ένα revamping θα οδηγήσει όλους τους τίτλους σε ένα τεύχος μηδέν, αφήνοντας πίσω του ακόμη περισσότερα θύματα όπως οι Atom I, Dr Mid-Nite I και Hourman III, μέλη της JSA.

Παρ’ όλα αυτά, τα διάφορα λάθη και οι εκκρεμότητες στο continuity της εταιρείας δε σβήνονται τόσο εύκολα. Τεύχη και σειρές που δε συμμετέχουν στο τωρινό universe θα προσπαθήσουν να καλύψουν αυτά τα κενά ή απλά να διηγηθούν ένα διαφορετικό όραμα γι’ αυτό. Τα λεγόμενα Elseworlds της DC θα δώσουν καινούριες καταπληκτικές ιστορίες, που αργότερα θα χαρακτηριστούν κλασσικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Kingdom Come» του illustrator Alex Ross αλλά και τα διάφορα crossovers του Batman ή ακόμα και η ξεκαρδιστική συμμαχία του Superman με τον Bugs Bunny και τον Madman.

Η ιστορία μας όμως δεν τελειώνει εδώ. Δύο χρόνια πριν το «Zero Hour» η DC παρουσίασε κάτι που κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί: το θάνατο του Superman. Η ιδέα έπεφτε συχνά στο τραπέζι στα γραφεία της εταιρείας, όμως ποτέ μέχρι τότε δεν είχε πάρει το πράσινο φως. Η είδηση έσκασε σαν βόμβα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης της Αμερικής. «What do you mean you’re killing Superman?”. Οι πωλήσεις του τεύχους στο οποίο ο σημαντικότερος χαρακτήρας των comics έπεφτε νεκρός μετά από μία επική μάχη με τον Doomsday έσπασαν κάθε ρεκόρ. Την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 1992 ολόκληρες ορδές από fans και μη έσπευσαν να αποκτήσουν το Superman #75. Κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει! Για πολλούς ήταν η συγκλονιστικότερη μέρα της αναγνωστικής τους πορείας, ένα συναίσθημα που δεν επρόκειτο να ξαναζήσουν. Βέβαια, η επιστροφή του κάποιους μήνες μετά σε καμία περίπτωση δεν έφτανε την αίγλη μίας τέτοιας κοσμοϊστορικής «δολοφονίας», αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Ο ουσιαστικός στόχος είχε επιτευχθεί.

A New Age is Dawning

Είκοσι τρία χρόνια μετά το «Crisis on Infinite Earths», δώδεκα χρόνια μετά το «Zero Hour» και δεκαέξι μετά τον θάνατο του Superman βρισκόμαστε πλέον μπροστά σε μια εντελώς διαφορετική εποχή για το DC Universe. Όπως αποδεικνύεται καθημερινά, τα σημάδια που άφησαν όλες εκείνες οι συνταρακτικές ιστορίες του παρελθόντος είναι τόσο βαθιά, που χρειάζονται ακόμα πολλές εκδόσεις για να καλύψουν τα όποια κενά. Comics και graphic novels που δημοσιεύονται κατά καιρούς προσπαθώντας νε γεφυρώσουν το χάσμα της προ και μετά «Crisis» εποχής χτίζουν αργά αλλά σταθερά ένα ολοκαίνουριο οικοδόμημα επάνω στις στάχτες της παλιάς εποχής. Διάσημοι καλλιτέχνες και σεναριογράφοι, όπως οι Jim Lee, Jeff Loeb, Keith Giffen, Brian Azzarello, John Byrne, Geoff Jones αλλά και πολλοί άλλοι συντελούν στη δημιουργία αυτού που ονομάζουμε Modern DC. Η ιστορία γράφεται από την αρχή και με αρκετή δυσκολία, αλλά ο χρόνος είναι απεριόριστος. Κλασσικοί χαρακτήρες, όπως η Wonder Woman, ο Flash, οι Legion of Superheroes, αποκτούν καινούρια ταυτότητα αρκετά συγγενή με την παλαιότερή τους (pre-Crisis) με απώτερο σκοπό την ομαλότερη κατανόηση των ιστοριών τους. Σε αυτό βοηθούν τα διάφορα crossovers, οι συναντήσεις δηλαδή των ηρώων από διαφορετικούς τίτλους ή εταιρείες, τα reboots (πιο σπάνια, μια και ουσιαστικά πρόκειται για έναν εκ του μηδενός επαναπροσδιορισμό κάποιας σειράς ή χαρακτήρα) και relaunches ξεχασμένων τίτλων.

Μέρος αυτής της ιστορίας είναι φυσικά και όλοι εκείνοι οι χαρακτήρες που αγαπήθηκαν και δοξάστηκαν από τους fans ανά τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια. Καινούριες ιστορίες και ήρωες, σειρές που επανεμφανίζονται κάτω από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα, όμως πάντοτε με το feeling της κλασικότητας τους, και η επιστροφή αγαπημένων «νεκρών», όπως ο Green Lantern Hal Jordan ή η Donna Troy, σχηματίζουν μια καινούρια μυθολογία.

Και μέσα σε όλα αυτά, ένα καινούριο «Crisis» έκανε την εμφάνισή του το 2004. Το ήδη κλασσικό «Identity Crisis» και το μετέπειτα «Countdown to Infinite Crisis» θα οδηγήσουν την superhero community στο «Ultimate Crisis» ή «Crisis 2». Πρόκειται για ένα από τα συγκλονιστικότερα storylines εδώ και δύο δεκαετίες, για έναν πολύ απλό λόγο: αυτή τη φορά οι ήρωες της DC δε θα πρέπει να αντιμετωπίσουν μόνο κάποια διαγαλαξιακή απειλή ή μια υπερφυσική αλαζονεία. Αυτή τη φορά θα έρθουν αντιμέτωποι με τα ίδια τους τα συναισθήματα. Η «Κρίση» της σύγχρονης εποχής είναι πολυεπίπεδη και σχετίζεται με κάθε πτυχή της ζωής των ηρώων του DC universe. Αυτά τα εβδομήντα και πλέον χρόνια η DC δεν κατάφερε μόνο να προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό ένα ομοιογενές και φανταστικό σύμπαν. Ήταν μία από τις πρωτοπόρες εταιρείες σε όλες τις μεγάλες εξελίξεις στην τέχνη των comics, είτε με τις διάφορες καινοτομίες της στον τρόπο αφήγησης και προοπτικής είτε χάρη στην ευρηματικότητά της. Η DC και οι αγαπημένοι από το κοινό ήρωες της επηρέασαν και θα συνεχίζουν να επηρεάζουν τους σύγχρονους δημιουργούς comics, ανεξαρτήτως είδους, ύφους και τρόπου αντίληψης του μέσου.