Το 1991, ο Neil Gaiman αιφνιδίασε τους λογοτεχνικούς κύκλους κερδίζοντας το βραβείο World Fantasy Award για την ιστορία “A Midnight Summer’s Dream”, η οποία δημοσιεύτηκε στο 19ο τεύχος της σειράς κόμιξ “Sandman”. Ηταν η πρώτη φορά που ένα έργο από το χώρο των κόμιξ κέρδισε μια μεγάλη λογοτεχνική διάκριση, αναδεικνύοντας το δημοφιλές μέσο σε μία νέα μορφή καθαρής λογοτεχνικής έκφρασης. Ηταν μια καθοριστική στιγμή για τη ζωή ενός συγγραφέα που μεγαλουργεί στο χώρο του φανταστικού τόσο μέσω των κόμιξ όσο και μέσω της πεζογραφίας.

Ο Neil Gaiman γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1960 στη Μεγάλη Βρετανία. Τα παιδικά χρόνια του ήταν φυσιολογικά, γεγονός που θα ξαφνιάζει οποιονδήποτε διάβασει το έργο του. Οι βασανισμένοι χαρακτήρες, οι μυθολογικές προεκτάσεις, τα υπαρξιακά ερωτήματα αλλά και η εμμονή στην παιδικότητα που το χαρακτηρίζουν, υποδηλώνουν έναν άνθρωπο που έχει ζήσει πολλά.

Από μικρή σχετικά ηλικία, ο Neil Gaiman είχε αποφασίσει να ακολουθήσει την καριέρα του συγγραφέα, γράφοντας σύντομες ιστορίες και προσεγγίζοντας τον έναν εκδοτικό οίκο μετά τον άλλον. Η απόρριψή του όμως απ' όλους τους εκδοτικούς οίκους, τον οδήγησε στη δημοσιογραφία ως μέσο έκφρασης και σύναψης των γνωριμιών που θα χρειαζόταν προκειμένου να γίνει γνωστός στο μέλλον.

Το 1984 ήταν η χρονιά που οι προσπάθειες του νεαρού Neil Gaiman (είχε ήδη γίνει πατέρας) άρχισαν να αποφέρουν καρπούς με τη δημοσίευση του πρώτου επαγγελματικού άρθρου του. Το άρθρο ήταν μία συνέντευξη με το διάσημο συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Robert Silverberg και δημοσιεύτηκε στo αγγλικό "Penthouse". Παράλληλα, ο Gaiman καταφέρνει να δημοσιεύσει την πρώτη σύντομη ιστορία του με τίτλο “Featherquest”. Την ίδια χρονιά, κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο του, μία βιογραφία του συγκροτήματος Duran Duran με τίτλο “Duran Duran: The First Four Years of the Fabulous Five”. Αν και το βιβλίο δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο να επιδείξει, σήμερα είναι αρκετοί οι συλλέκτες των έργων του Neil Gaiman που το αναζητούν για να το προσθέσουν στη συλλογή τους. Το 1984, τέλος, ξεκινά η συνεργασία του Gaiman με το περιοδικό "Knave", ένα βρετανικό περιοδικό «αισθησιακού» περιεχομένου, το οποίο φιλοξένησε πολλές από τις καλύτερες σύντομες ιστορίες του εκείνης της περιόδου.

Το 1986, αφού έγινε πατέρας για δεύτερη φορά, ο Neil Gaiman ξεκινά την ενασχόλησή του με το είδος των κόμιξ. Ο χώρος των κόμιξ γνώριζε μεγάλη άνθηση εκείνη την εποχή, κάνοντας αρκετούς να μιλούν όχι μόνο για ένα νέο λογοτεχνικό είδος, αλλά και για μία νέα τέχνη. Ο Neil Gaiman είχε την τύχη να έχει δάσκαλο τον Alan Moore, συγγραφέα του “Saga of the Swamp Thing” και πολλών μεγάλων graphic novels όπως τα “V for Vendetta”, “League of Extraordinary Gentlemen” και “Watchmen”. Ο Moore δίδαξε στον Gaiman πώς να γράφει σενάρια για κόμιξ, έτσι την ίδια χρονιά τα πρώτα κόμιξ με την υπογραφή του Gaiman δημοσιεύτηκαν στο “2000AD”, ένα underground περιοδικό με κόμιξ επιστημονικής φαντασίας, το οποίο γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία και λειτούργησε ως φυτώριο για πολλούς μεγάλους δημιουργούς των κόμιξ. Ο Gaiman έγραψε για το “2000AD” τέσσερις παράξενες και αυτόνομες ιστορίες στο πλαίσιο της σειράς “Tharg’s Future Shocks”. H ανοδική πορεία του Neil Gaiman στο χώρο των κόμιξ συνεχίστηκε και το 1987, με τη συμμετοχή του στο άλμπουμ “Outrageous Tales from the Old Testament”, μία κωμική συλλογή ιστοριών από τη Βίβλο. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το πρώτο προσωπικό graphic novel του με τίτλο “Violent Cases: Words and Pictures”, σε εικονογράφηση του φίλου και συνεργάτη του Dave McKean. Το “Violent Cases” έχει ως θέμα τις μνήμες της παιδικής ηλικίας, όπως τις αφηγείται ένας νεαρός άντρας (ο οποίος εμφανισιακά μοιάζει πολύ με τον Neil Gaiman).

Η σκληρή δουλειά του Neil Gaiman αναγνωρίστηκε το 1988, όταν άρχισε να εργάζεται για την αμερικανική DC Comics, μία από τις δύο μεγαλύτερες εκδοτικές εταιρείες του κόσμου στο χώρο των κόμιξ. Το πρώτο project που ανέλαβε για την εταιρεία ήταν το “Black Orchid”, μία μίνι-σειρά που διαδραματίζεται στο σύμπαν των υπερηρώων της DC Comics. Η ηρωίδα είναι μία γυναίκα που μετά το θάνατό της επιστρέφει με τη μορφή μιας φυσικής οντότητας. Στη σειρά κάνουν σύντομες εμφανίσεις γνωστοί χαρακτήρες, όπως ο Batman, το Swamp Thing και η Poison Ivy. Το “Black Orchid” ήταν στην ουσία ο προάγγελος της μεγάλης επιτυχίας του Neil Gaiman, του κόμιξ έπους με το όνομα “The Sandman”.

Dream a little dream of me

Υπάρχουν ορισμένοι δημιουργοί που επηρεάζουν τόσο καθοριστικά ένα καλλιτεχνικό είδος με το έργο τους, ώστε αυτό να αλλάζει για πάντα. Οταν μάλιστα αυτοί οι δημιουργοί μεγαλουργούν σε έναν τομέα που αναζητά ακόμα την καλλιτεχνική ταυτότητά του, τότε τα αποτελέσματα μπορούν ακόμα και να καταπλήξουν. Οταν η σειρά κόμιξ “Sandman” έκανε την εμφάνισή της, κανείς δεν ήξερε τι να περιμένει. Δεν ήταν ένα κόμιξ με την κλασική έννοια ούτε ένα προϊόν που να απευθύνεται αποκλειστικά σε εφήβους, προσπαθώντας να εντυπωσιάσει με την έντονη δράση και τους δυναμικούς αλλά χάρτινους ήρωες. Ηταν μια ολόκληρη μυθολογία, η οποία εξελισσόταν αργά, μέσα από περίπλοκους και φιλοσοφημένους διαλόγους, παρουσιάζοντας χαρακτήρες που είχαν τις ρίζες τους στο μύθο, στην ιστορία, στην καθημερινή ζωή αλλά και στη γόνιμη φαντασία του συγγραφέα. Η βράβευση του “Sandman” με το World Fantasy Award το 1991 ήταν μία από τις πιο καθοριστικές στιγμές στην ιστορία των κόμιξ. Το μέσο είχε επιτέλους ενηλικιωθεί.

Ασφαλώς, το “Sandman” δεν ήταν το πρώτο κόμιξ που στράφηκε προς το λογοτεχνικό και το ενήλικο κοινό. Για πρώτη φορά όμως ένα έργο από το χώρο των κόμιξ είχε τον αντίκτυπο ενός μοντέρνου κλασικού. Η σειρά “The Sandman” πραγματεύεται την ιστορία των Endless, μιας οικογένειας υπερφυσικών ανθρωπόμορφων (συνήθως) πλασμάτων, καθένα από τα οποία κυβερνά και προστατεύει μια άποψη της ζωής, της διανόησης ή της φύσης. Ο “Sandman” του τίτλου είναι ένα μέλος αυτής της οικογένειας, ο κυρίαρχος του βασιλείου του ύπνου και των ονείρων, ένα παντοδύναμο πλάσμα που έχει λατρευτεί από πολλούς πολιτισμούς και σε πολλούς πλανήτες ως θεός, είναι όμως κάτι παραπάνω από θεός. Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας είναι ο Destiny, η Death, η Desire, η Despair, η Delirium και ο Destruction. Σύμφωνα με τη μυθολογία του “Sandman”, οι θεοί χάνουν τη δύναμή τους όταν χάνουν τους πιστούς τους, oι Endless όμως ζουν για πάντα, μέχρι το τέλος του κόσμου. Αν κάτι συμβεί και χαθούν, τότε οι κοσμικές δυνάμεις θα ορίσουν αυτόματα έναν αντικαταστάτη. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι οι Endless είναι υπεράνω κάθε νόμου. Υπάρχουν νόμοι τόσο θεμελιώδεις και τόσο αρχαίοι που κανένα ον δεν μπορεί να παραβεί.

Η σειρά επικεντρώνεται στο χαρακτήρα του “Sandman” (ή “Dream” ή «Μορφέα»), έναν από τους γηραιότερους Endless, και διηγείται το παρόν και το παρελθόν του μέσα από σύγχρονες ιστορίες αλλά και αναδρομές πίσω στον χρόνο και στη μυθολογία. Τα θέματα που πραγματεύεται το “Sandman” κυμαίνονται από την περιπέτεια και το παραμύθι μέχρι το κοινωνικό δράμα και το καθαρό horror. Σε μια ιστορία, για παράδειγμα, παρακολουθούμε ένα συνέδριο παρανοϊκών δολοφόνων, ενώ σε μια άλλη ταξιδεύουμε στις χίλιες και μία νύχτες και βλέπουμε τον Sandman να τιμωρεί με πρωτότυπο τρόπο έναν αλλαζόνα ηγέτη. Ενα μεγάλο μέρος της σειράς ασχολείται και με την ελληνική μυθολογία, καθώς o χαρακτήρας του Sandman ταυτίζεται με τον Μορφέα, θεό του ύπνου και πατέρα του Ορφέα. Μέσα από το ιδιαίτερο πρίσμα της φαντασίας του Gaiman, παρακολουθούμε τη σχέση του Sandman με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, σχέσεις οι οποίες έχουν άμεσο αντίκτυπο σε ολόκληρο το σύμπαν.

Η σειρά “The Sandman” είναι η πιο πολυβραβευμένη σειρά στην ιστορία των κόμιξ, έχοντας κερδίσει όλα τα βραβεία του χώρου. Η μεγάλη έκπληξη όμως ήρθε όταν κέρδισε το 1991 το πολυπόθητο World Fantasy Award, ένα βραβείο που απονέμεται σε λογοτεχνικά έργα, συνήθως πεζογραφήματα. Η βράβευση του τεύχους 19 του “Sandman” ως η Καλύτερη Σύντομη Ιστορία της χρονιάς τάραξε την παγκόσμια λογοτεχνική σκηνή, προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η fantasy λογοτεχνία είναι ένα από τα πιο εμπορικά είδη στο εξωτερικό και γι' αυτόν το λόγο, το World Fantasy Award αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα βραβεία παγκοσμίως. Η ιστορία που βραβεύτηκε είχε τον τίτλο “A Midnight Summer’s Dream” και παρουσίαζε το μεγάλο κλασικό William Shakespeare να συνάπτει μια συμφωνία με τον Sandman προκειμένου να αποκτήσει έμπνευση. Σε αντάλλαγμα, ο Sandman ζητά από τον Shakespeare να γράψει γι' αυτόν δύο θεατρικά. Το πρώτο από αυτά είναι το «Ονειρο Καλοκαιρινής Νύχτας" (A Midnight Summer’s Dream), η γνωστή κωμωδία του Shakespeare για τον κόσμο των νεράιδων και των αερικών. Ο Sandman ζητά από τον Shakespeare να οργανώσει μια υπαίθρια παράσταση σε έναν τόπο και χρόνο που θα του ορίσει ο ίδιος. Οταν φτάνουν στο συγκεκριμένο σημείο, ο συγγραφέας και ο θίασός του διαπιστώνουν, προς μεγάλη τους έκπληξη, ότι οι θεατές τους είναι νεράιδες και ξωτικά, τα οποία μαζεύτηκαν για να παρακολουθήσουν μια παράσταση προς τιμήν τους πριν να αναχωρήσουν για πάντα από τον κόσμο των ανθρώπων! Η βράβευση του “A Midnight Summer’s Dream” θορύβησε τόσο πολύ τους λογοτεχνικούς κύκλους, ώστε απαγορεύτηκε στο μέλλον η συμμετοχή έργων κόμιξ στο διαγωνισμό.

Η σειρά “The Sandman” ολοκληρώθηκε το 1996, με το 75ο τεύχος της, παρόλο που ήταν η πιο επιτυχημένη εμπορικά μηνιαία σειρά της DC εκείνη την περίοδο. Ο Gaiman ασχολήθηκε ξανά με τη μυθολογία του “Sandman” σε πολλά μεταγενέστερα κόμιξ του, ενώ μετά το τέλος της βασικής σειράς έγραψε ακόμα δύο άλμπουμ “Sandman”, τα “Dream Hunters” (1999) και “Eternal Nights” (2002). Τα graphic novels της σειράς “The Sandman” εξακολουθούν να είναι εξαιρετικά δημοφιλή και επανατυπώνονται τακτικά. Ενα μικρό μέρος της σειράς είχε κυκλοφορήσει και στα ελληνικά με τον τίτλο «Μορφέας», ενώ το “Eternal Nights”, το τελευταίο graphic novel της σειράς, κυκλοφορεί επίσης στα ελληνικά με τον τίτλο «Αιώνιες Νύχτες».

Μετά το Sandman

Μετά τη μνημειώδη επιτυχία του “Sandman”, όλες οι πόρτες ήταν ανοικτές πλέον για τον Neil Gaiman. Επειτα από μια σειρά κόμιξ που είχαν κάποια σχέση με τον κόσμο του Sandman, όπως τα “Books of Magic” και “Death: The High Cost of Living”, στο οποίο πρωταγωνιστεί η Death, η μεγάλη αδερφή του Sandman, ο Neil Gaiman στράφηκε προς την πεζογραφία. Ηδη από το 1990, ο Neil Gaiman είχε συνεργαστεί με τον Terry Pratchett στο “Good Omens”, ένα χιουμοριστικό μυθιστόρημα με θέμα το τέλος του κόσμου. Οταν έρχεται επιτέλους η ώρα της Δευτέρας Παρουσίας, δύο φίλοι, ένας άγγελος και ένας διάβολος, προσπαθούν να αποτρέψουν τον Αρμαγεδδώνα, γιατί περνούν καλά στη Γη και δεν θέλουν να φύγουν. Το βιβλίο σατιρίζει αλύπητα τη γνωστή ταινία “The Omen” και άλλα έργα με παρόμοια θεματολογία, όπως το “Rosemary’s Baby” του Ira Levin.

Ακολούθησαν το “Angels and Visitations” (1993), μια συλλογή σύντομων ιστοριών, και το “Neverwhere” (1996), ένα μυθιστόρημα με θέμα τους ανθρώπους που εξαφανίζονται καθημερινά χωρίς κανείς να τους παίρνει είδηση. Το “Neverwhere” γυρίστηκε και σε τηλεοπτική σειρά, η οποία προβλήθηκε από το BBC, ενώ εν εξελίξει βρίσκεται και η κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου από τα Jim Henson Studios. To 1997 o Neil Gaiman στράφηκε προς την παιδική λογοτεχνία, με το παιδικό μυθιστόρημα “The Day I Swapped My Dad For Two Goldfish”, ενώ το 1999 κυκλοφόρησε ένα εικονογραφημένο παραμύθι για μεγάλους με τον τίτλο “Stardust”, το οποίο κέρδισε το Mythopoeic Award ως το καλύτερο μυθιστόρημα για ενήλικες και μεταφέρθηκε πρόσφατα στον κινηματογράφο. Το 2001 o Neil Gaiman γοήτευσε για ακόμα μία φορά τους θιασώτες του φανταστικού με το μυθιστόρημα “American Gods”, ένα βιβλίο με θέμα τις περιπέτειες μιας ομάδας θεών, οι οποίοι έχουν ξεχαστεί πια και είναι αναγκασμένοι να ζουν καθημερινές ζωές (μια ιδέα που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα κόμιξ του “Sandman”). Το “American Gods” σάρωσε τα βραβεία Hugo, Nebula και Bram Stoker, εδραιώνοντας τη φήμη του Neil Gaiman ως η επόμενη μεγάλη ελπίδα της φανταστικής λογοτεχνίας. Το επόμενο βιβλίο του Neil Gaiman ήταν η παιδική νουβέλα “Coraline” (2003), η οποία τιμήθηκε με τα βραβεία Bram Stoker και Hugo. Το “Coraline” βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην τελική φάση της παραγωγής για την μεταφορά του στις κινηματογραφικές αίθουσες και δεν είναι λίγοι εκείνοι που το συγκρίνουν με το “Alice in Wonderland” λόγω του σουρεαλιστικού του ύφους.

Το 2003 ήταν η χρονιά της επιστροφής του στο χώρο των κόμιξ με τη σειρά “1602”, μία εναλλακτική σειρά της Marvel Comics, η οποία τοποθετεί πολλούς από τους κλασικούς ήρωες της μεγάλης εταιρείας στην Ευρώπη του 17ου αιώνα. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το “The Sandman: Endless Nights”, ένα graphic novel επτά κεφαλαίων, κάθε ένα από τα οποία ασχολείται με έναν από τους Endless. Κερδίζει το Bram Stoker Award και σημειώνει μία ακόμα πρωτιά: το Endless Nights είναι το πρώτο κόμιξ στην Ιστορία που φιλοξενείται στον κατάλογο των Best Sellers των New York Times. Η δημιουργική χρονιά κλείνει με το εικονογραφημένο διήγημα για παιδιά “The Wolves in the Walls”.

Το 2004 ο Gaiman συνεχίζει ακάθεκτος να εργάζεται, προσφέροντας στο κοινό το “Creatures of the Night” για λογαριασμό της Dark Horse, συμμετέχει στη συλλογή διηγημάτων “Legends II” με το “American Gods: The Monarch of the Glen” και κυκλοφορεί το “Melinda”, ένα εικονογραφημένο παραμύθι που διατέθηκε μόνο σε 1.500 αντίτυπα.

Το 2005 ξεκινά με την κυκλοφορία του “Anansi Boys”, μιας νουβέλας με πρωταγωνιστή τον γιο του θεού-αράχνη Anansi, ο οποίος μαθαίνει την πραγματική φύση του πατέρα του μετά τον θάνατό του. Επιπλέον, όχι μόνο ο πρωταγωνιστής συνειδητοποιεί ότι δεν έχει κληρονομήσει καμία από τις δυνάμεις του πατέρα του, αλλά απογοητεύεται μαθαίνοντας ότι αυτό που επιθυμούσε έχει συμβεί στον άγνωστο ως εκείνη τη στιγμή αδερφό του. Το βιβλίο έφτασε στην πρώτη θέση των Best Sellers των New York Times. Επιπλέον, κέρδισε το βραβείο καλύτερης νουβέλας Mythopoeic, το βραβείο YALSA ALEX, καθώς και το βραβείο August Derleth της British Fantasy Society. Παρά το γεγονός ότι συνέλεξε αρκετούς ψήφους για να πάρει και το βραβείο Hugo, ο Gaiman αρνήθηκε να το παραλάβει. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε για λογαριασμό της Dark Horse και το “Mirrormask: A Really Useful Book”.

Φτάνοντας στο 2006, ο Gaiman κυκλοφορεί τη σειρά κόμιξ “Eternals”, στο οποίο μία φανταστική φυλή υπερανθρώπων στο σύμπαν της Marvel, η οποία δημιουργήθηκε πάνω στην Γη από τους εξωγήινους Celestials, πολεμούν ενάντια στους Deviants. Με αυτή τη σειρά ο Gaiman συνεχίζει την ιστορία που ανέπτυξε πρώτος απ’ όλους ο Jack Kirby τον Ιούλιο του 1976 με μεγάλη επιτυχία. Ακολουθεί ένα σημαντικό δημιουργικό διάλειμμα και στην συνέχεια, το 2008, κυκλοφορεί δύο νουβέλες. Η πρώτη είναι το “Odd and the Frost Giants”, στο οποίο ο Νορβηγός Odd συναντά στο δάσος μία αλεπού, έναν αϊτό και μια αρκούδα. Το πόδι της αρκούδας έχει πιαστεί σε μια παγίδα και ο Odd την βοηθά να απελευθερωθεί, για να μάθει ότι τα τρία ζώα δεν είναι φυσιολογικά, αλλά αποτελούν φυσικές εικόνες των θεών Loki, Odin και Thor. Η δεύτερη νουβέλα είναι το παιδικό παραμύθι “The Graveyard Book” και αποτελεί φόρο τιμής στο “The Jungle Book”. Σε αυτό, ένα νεαρό αγόρι μένει ορφανό από γονείς και υιοθετείται από τους κατοίκους ενός νεκροταφείου.

Αυτή την περίοδο ο Neil Gaiman συνεχίζει το δημιουργικό έργο του μέσα από το blog του.

Βιβλιογραφία

Comics & graphic novels

Tharg's Future Shocks

"You're Never Alone With a Phone" (2000 AD #488, 1986)
"Conversation Piece" (με τον Dave Wyatt) (2000 AD #489, 1986)
"I'm a Believer" (με τον Massimo Belardinelli) (2000 AD #546, 1987)
"What's in a Name?" (με τον Steve Yeowell) (2000 AD #538, 1987)

Violent Cases (1987)
Outrageous Tales From the Old Testament, (1987)
Black Orchid #1-3 (1988)
The Light Brigade (με τον Nigel Kitching) (1988)
Redfox #20 (1989)
Swamp Thing Annual #5 (1990)
The Sandman #1-75 (1989-1996)
Miracleman #17-24 (1992)
Miracleman: Apocrypha (1993)
Books of Magic #1-4 (1991)

Being an Account of the Life and Death of the Emperor Heliogabolus (1991)
Images Of "Omaha" The Cat Dancer #1 (1992)
Dustcovers: The Collected Sandman Covers (1997)
Signal to Noise (1992)
Death: The High Cost of Living #1-3 (με τον Chris Bachalo) (1994)
The Tragical Comedy or Comical Tragedy of Mr. Punch (1994)
The Last Temptation (1994)
Angela #1-3 (1994/1995)
Death: The Time of Your Life #1-3 (με τον Chris Bachalo) (1997)
Stardust (Being A Romance Within The Realm of Faerie) #1-4 (1997-1998)

Neil Gaiman's Only the End of the World Again (2000)
Neil Gaiman's Midnight Days (συλλογή) (1999)
Green Lantern/Superman: Legend of the Green Flame (2000)
Harlequin Valentine (2001)
Murder Mysteries (2002)
Marvel 1602 #1-8 (2003)
Endless Nights (2003)
Creatures of the Night (2004)
Eternals (2006)
Batman: Whatever Happened to the Caped Crusader? (2009)

Νουβέλες

Good Omens (1990)
Neverwhere (1996)
Stardust (1999)
American Gods (2001)
American Gods: The Monarch of the Glen (σύντομο διήγημα στο Legends II) (2004)
Anansi Boys (2005)

Παιδική Λογοτεχνία

The Day I Swapped my Dad for Two Goldfish (1997)
Coraline (2002)
The Wolves in the Walls (2003)
Melinda (Περιορισμένης Έκδοσης 1500 αντιτύπων) (2004)
Mirrormask: A Really Useful Book (2005).
Odd and the Frost Giants (2008)
The Graveyard Book (2008)

Πρόζα

Duran Duran: The Book (1984)
Ghastly Beyond Belief: The Science Fiction and Fantasy Book of Quotations (1985)
Don't Panic: The Official Hitchhiker's Guide to the Galaxy Companion (A guide to Douglas Adams' 'trilogy') (1988)
Angels and Visitations (συλλογή σύντομων διηγημάτων) (1993)
Now we are Sick (1994)
The Sandman: Book of Dreams prose anthology with co-editor Ed Kramer (1996, 1997 British) (1996)
On Cats and Dogs: Two Tales (1997)
Smoke and Mirrors (συλλογή σύντομων διηγημάτων) (1998)
Sandman: The Dream Hunters (1999)
Gods & Tulips (1999)

The Quotable Sandman (2000)
Murder Mysteries: A Play for Voices (2001)
Little Lit: It Was a Dark and Silly Night (με τον Gahan Wilson) (2001)
Adventures in the Dream Trade (a miscellany) (2002)
Snow, Glass, Apples: A Play for Voices (2002)
A Walking Tour of the Shambles (2002)

Fragile Things (συλλογή σύντομων διηγημάτων)
M is for Magic (συλλογή σύντομων διηγημάτων)
InterWorld (νουβέλα με τον Michael Reaves)
A Screenplay (2004)
Shoggoth's Old Peculiar (2004)

Ηχητικά

Warning: Contains Language (1995)
Signal to Noise (2000)
Neil Gaiman: Live at the Aladdin
American Gods (2001)
Coraline (2002)
Two Plays for Voices (2002)
Telling Tales (2003)
The Neil Gaiman Audio Collection (2004)
Speaking in Tongues (2005)
Where's Neil When You Need Him? (2006)
Fragile Things, (2006)

Τηλεόραση και Κινηματογράφος

Monkey Shines (1985)
Neverwhere (1996)
Princess Mononoke (1997)
Day of the Dead (επεισόδιο της σειράς Babylon 5) (1998)
A Short Film About John Bolton (2003)
MirrorMask (2005)
Stardust
Beowulf (2007)
Coraline (2009)