Ο Κώστας είχε δει το "Fellowship of the Ring" και το "Two Towers" 18 και 23 φορές αντίστοιχα. Ετσι, περίμενε πώς και πώς το "Return of the King", γνωρίζοντας πως θα αποτελούσε την τελευταία ευκαιρία του να ζήσει επικές περιπέτειες προτού επιστρέψει στο καταφύγιο των pen and paper RPGs, των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και, φυσικά, των μυθιστορημάτων ηρωικής φαντασίας, μέσα από τα οποία θα ταξίδευε σε κόσμους μακρινούς, εποχές ξεχασμένες, περιπέτειες ασύγκριτες… Αλλωστε, πόσες παρόμοιες ταινίες υπήρχαν που θα κάλυπταν το κενό που ένιωθε; Πολλές, αγαπητοί επισκέπτες, πάρα πολλές!

Είναι αλήθεια ότι σε πολλούς δεν άρεσε το "Lord of the Rings", κάτι φυσιολογικό άλλωστε, αφού κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές προτιμήσεις. Ατομα που δεν συμπαθούν τις περιπέτειες με "περίεργες χώρες, ξωτικά, δράκους και τέρατα" ή απλώς "τα παραμυθάκια" όπως τα χαρακτηρίζουν, δεν βρίσκουν κάτι ενδιαφέρον στην περίφημη τριλογία. Υπάρχουν όμως αυτοί που, παρότι αγαπούν τις ταινίες φαντασίας, δεν τους έκανε εντύπωση το Lord of the Rings. Πρόκειται για τα άτομα που, όπως ο γράφων, μεγαλώνοντας είδαν ένα σωρό ταινίες αυτού του στυλ, στο οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ανήκει το Lord of the Rings. Διότι, μπορεί ως βιβλίο η συγκεκριμένη τριλογία να γνώρισε στον κόσμο μια νέα παρα-μυθολογία με ξωτικά και χαμένες εποχές, αλλά ως ταινία αποτελεί απλώς "εξέλιξη του είδους". Στόχος μας, λοιπόν, σε αυτό το άρθρο είναι να σας γνωρίσουμε παραπλήσιες ταινίες του χώρου και να σας κεντρίσουμε την περιέργεια για να βρείτε ακόμη περισσότερες από τις λιγοστές που καταφέραμε να συμπεριλάβουμε σε αυτό. Πάρτε στα γρήγορα σπαθιά, φυλαχτά, ρόπαλα, δερμάτινα είδη ένδυσης και, γιατί όχι, το αγαπημένο σας δαχτυλίδι και ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας!

Excalibur (1981)

Μία από τις πρώτες ταινίες επικής φαντασίας που γνώρισαν σημαντική επιτυχία, αποδοχή και μετέφεραν το είδος σε πιο "mainstream" καταστάσεις, το "Excalibur" του John Boorman παραμένει μέχρι σήμερα η καλύτερη μεταφορά του μύθου του Βασιλιά Αρθούρου και του μαγικού σπαθιού του στον κινηματογράφο. Ο πιθανός λόγος της επιτυχίας του αφορά στο ότι δεν προσπαθεί να παρουσιάσει τους ανθρώπους ως ήρωες, αλλά ως χαρακτήρες-πιόνια των καταστάσεων στις οποίες εμπλέκονται. Γι' αυτό, άλλωστε, και η ταινία έχει το όνομα ενός αντικειμένου. Το μαγικό σπαθί, το οποίο φυλάσσει η Κυρά της Λίμνης, δίδεται μόνο σε όποιον κρίνεται άξιος για να το χειριστεί. Μόνο που, στην πράξη, κανείς δεν είναι πραγματικά άξιός του. Πάθη, λάθη, ίντριγκες, μυστήριο, χαμένες αγάπες και τα σκοτεινά αποτελέσματα πράξεων του παρελθόντος στριμώχνονται σε μια ταινία που διαρκεί λίγο περισσότερο από δύο ώρες αλλά που, χάρη στη σωστή δόμησή της, δεν μοιάζει να "βιάζεται" να δείξει τα πάντα στους θεατές. Επιβλητική μουσική, εξαιρετική φωτογραφία, μοναδικές ερμηνείες, μία απίστευτη Helen Mirren στο ρόλο της Morgana και ένας πραγματικός Αρθούρος, ο  Nigel Terry, "ζωντανεύουν" το γνωστό μύθο, πλαισιωμένοι από ονόματα που τώρα πια αποτελούν τους σύγχρονους αστέρες του Hollywood, όπως ο Liam Neeson, ο Gabriel Byrne και ο Patrick Stewart.

Conan the Barbarian (1982)

Χρόνια έσπρωχνε τον τροχό και έσπαγε πέτρες ως σκλάβος, μέχρι να του δοθεί η ευκαιρία να παίξει το ρόλο του μονομάχου. Αυτό ήταν και το εισιτήριο προς την ελευθερία για τον Conan, έναν μοναδικό χαρακτήρα που άφησε το δικό του στίγμα στο κινηματογραφικό στερέωμα, ερμηνευμένος από τον αγαπητό, κυβερνήτη πια, Arnie. Ο Conan είναι ένας από τους πλέον λιγομίλητους χαρακτήρες του κινηματογράφου, αλλά αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα, αφού το τελευταίο που έχει σημασία στο "Conan the Barbarian" είναι οι διάλογοι. Μία από τις καλύτερες επικές ταινίες, που ακολουθήθηκε από… ενάμιση sequels (το Conan the Destroyer και το "φεμινιστικό" Red Sonja), αντίθετα με το LotR το Conan δεν φαίνεται τόσο "αθώο" και "αγαθό". Ο Conan δεν έχει ως αποστολή να σώσει τον κόσμο, αλλά να σφάξει αυτούς που τον οδήγησαν στη θέση που βρέθηκε, που τον έκαναν αυτό που είναι. Δεν πρόκειται για ένα ηρωικό παραμύθι, αλλά για μια απεικόνιση της Θείας δίκης, βασισμένη στην ομώνυμη σειρά ιστοριών του Robert E. Howard. Παρά το χαμηλό budget του, το "Conan the Barbarian" παραμένει εντυπωσιακό μέχρι σήμερα, ενώ η μουσική επένδυση από τον "δικό μας" Βασίλη Πολυδούρη χαράζεται ανεξίτηλα στο μυαλό όποιου την έχει ακούσει.

Dark Crystal (1982)

Τον ίδιο χρόνο με τον Conan κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες άλλη μία ταινία που όμως δεν γνώρισε την ίδια επιτυχία, παρά τις θετικές κριτικές που έλαβε. Πρόκειται για την ταινία που η δημιουργία της αποτέλεσε και τη γέννηση του πασίγνωστου "Jim Hensons Creature Shop". Η αιτία για την αποτυχία της ήταν, δυστυχώς, τα… Muppets!

Ο Jim Henson έγινε γνωστός μέσα από το περίφημο Muppet Show. Στο "Dark Crystal", όμως, δεν υπήρχε το γνωστό χιούμορ, ο Κέρμιτ, η Μις Πίγκι, ο Σεφ και… το Κτήνος! Η ταινία παρουσιάζει το ταξίδι ενός elf ή, για την ακρίβεια, ενός Gelfing, στην προσπάθειά του να βρει το τελευταίο κομμάτι ενός σπασμένου κρυστάλλου. Ο κρύσταλλος είχε σπάσει πριν από χίλια χρόνια από έναν Urskek, ρίχνοντας τον κόσμο σε μία περίοδο χάους που διήρκεσε 1.000 χρόνια. Τώρα όμως πλησιάζει η στιγμή ενός σπάνιου αστρικού φαινομένου – της ευθυγράμμισης των τριών Ηλιων που "βλέπουν" τον πλανήτη – και αν ο κρύσταλλος δεν συμπληρωθεί πριν από αυτήν, η κυριαρχία των Skekses θα διαρκέσει για πάντα. Ο Jen, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας και τελευταίος από τη φυλή του, φεύγει από την κοιλάδα του urRu, όπου μεγάλωσε χωρίς να έχει κάποια επαφή με τον έξω κόσμο, σε ένα μαγευτικό και επικίνδυνο ταξίδι για την εύρεση του χαμένου κομματιού.

Krull (1983)

Εναν χρόνο μετά τον Conan και το Dark Crystal, οι οπαδοί του φανταστικού κινηματογράφου μεταφέρθηκαν από τα "αρχαία χρόνια" σε μακρινούς πλανήτες, μέσα από το μαγευτικό "Krull". Ενα τέρας και οι στρατιές των ακολούθων του έχουν προσγειωθεί στον πλανήτη Krull, έναν κόσμο που παραπέμπει έντονα στην ατμόσφαιρα των Dungeons & Dragons, και καταδυναστεύουν την περιοχή. Οπως είχε γραφτεί στις προφητείες, οι ουρανοί έχουν μαυρίσει από τους καπνούς των χωριών που καίγονται, ο αέρας μεταφέρει τις κραυγές των ετοιμοθάνατων και, μέσα σε όλα αυτά, δύο βασιλιάδες αποφασίζουν να συμμαχήσουν, ενώνοντας τα αντίθετα στρατόπεδά τους μέσω του γάμου των παιδιών τους, ώστε να αντιμετωπίσουν ως ένας την επερχόμενη απειλή. Οι Slayers όμως, οι ακόλουθοι του τέρατος, εισβάλλουν στην τελετή, σκοτώνουν τους βασιλιάδες, λαβώνουν τον πρωταγωνιστή και, όπως θα περίμενε κανείς, απάγουν την κοπέλα του. Ο πρίγκιπας Colwyn δεν θα μπορούσε να αφήσει την καλή του Lyssa στη μοίρα της. Ετσι, ξεκινά ένα απίστευτο ταξίδι μέχρι το μαύρο δάσος, την έδρα του τέρατος. Στη διάρκεια της διαδρομής βρίσκει το εκπληκτικό πενταπλό ιπτάμενο "σπαθί" Glaive, το οποίο αν μάθει να χειρίζεται σωστά, ίσως καταφέρει να φέρει την αποστολή του εις πέρας. Στη μάχη του τον βοηθά μια συντροφιά διαφορετικών χαρακτήρων, παραπλήσια της "Αδελφότητας του δαχτυλιδιού", που αποτελείται από μάγους, γίγαντες, κλέφτες κ.λπ.

Ladyhawke (1985)

Μία από τις καλύτερες ταινίες φαντασίας που έχουν τιμήσει το κινηματογραφικό πανί με την παρουσία τους, το "Ladyhawke" (γνωστό ως "Το γεράκι και ο λύκος" στα ελληνικά), παρουσιάζει την πιο μαγική ιστορία έρωτα που αποτυπώθηκε ποτέ σε φιλμ. Η ιστορία, σκηνοθετημένη με μαεστρία από τον Richard Donner, ξεκινά όταν ο Phillipe Gaston (Matthew Broderick), κατά κόσμον "Mouse" ("το ποντίκι"), καταφέρνει να αποδράσει από τις κατακόμβες Aquila όπου βρίσκεται φυλακισμένος για να καταλήξει υπό την "περίεργη" προστασία του Captain Etienne Navarre (Rutger Hower). Ο Navarre συνοδεύεται και φυλά σαν τα μάτια του ένα γεράκι, ένα πανέμορφο πουλί που, με τη σειρά του, μοιάζει να μην ξεκολλά από επάνω του. Κάποια στιγμή στη διαδρομή τους όμως, ο Navarre εξαφανίζεται, η πανέμορφη Isabeau d’Anjoy (Michelle Pfeiffer) κάνει την εμφάνισή της και ένας λύκος εμφανίζεται κοντά στο κατάλυμά τους.

Ο Mouse δεν τολμά, αρχικά, να δεχτεί την απίστευτη ιστορία που ξεδιπλώνεται μπροστά του και που, αργότερα, του παραθέτει ο Navarre: Ο Bishop of Aquila, ζηλεύοντας τον έρωτα των δύο νέων, τους καταράστηκε με ένα απάνθρωπο ξόρκι. Από την στιγμή που η Isabeau ήθελε τον Navarre για σύντροφο και όχι τον ίδιο, ο Bishop θα τους έδινε την ευλογία του... με ένα μικρό παραθυράκι όμως! Τη μέρα η Isabeau θα είχε τη μορφή γερακιού και τη νύχτα ο Navarre αυτήν του λύκου. Η μοναδική στιγμή που ο ένας θα μπορούσε να αγγίξει τον άλλο στην ανθρώπινη μορφή του ήταν το ξημέρωμα, την ώρα που το φως του φεγγαριού δίνει τη θέση του στις ακτίνες του ήλιου, και τη δύση, όταν το σκοτάδι απλωνόταν, καλύπτοντας το φως της ημέρας.

Ο Mouse καταλαβαίνει τον αυταρχικό μα τίμιο και απογοητευμένο χαρακτήρα του Navarre και, ολίγον… ερωτευμένος και με την Isabeau αποφασίζει να τους βοηθήσει να λύσουν τα μάγια, όσο δύσκολο και αν αποδειχθεί αυτό.

Legend (1985)

Την ίδια χρονιά με το Ladyhawke μία δεύτερη ταινία, αρκετά πιο σκοτεινή, έρχεται να εισβάλει στις καρδιές των οπαδών της ηρωικής φαντασίας. Το "Legend", σε σκηνοθεσία Ridley Scott, τοποθετεί τον Tom Cruise στο ρόλο του νεαρού ήρωα Jack, ο οποίος πρέπει να σώσει την αγαπημένη του πριγκίπισσα Lily (Mia Sara) από τον ίδιο τον Αρχοντα του Σκότους, που ερμηνεύει με μοναδικό τρόπο ο Tim Curry. Η Lily όμως, δεν είναι παρά η αφορμή για την έναρξη του αγώνα για τη σωτηρία του κόσμου. Ο Αρχοντας του Σκότους σκοπεύει να κυριαρχήσει στο σύμπαν, αποκτώντας το κέρατο ενός μονόκερου, και τίποτα δεν θα τον σταματήσει μέχρι να τα καταφέρει. Για καλή του τύχη, ο Jack βρίσκει βοήθεια στο πρόσωπο των φιλικών μεν… γκαφατζήδικων δε elves.

Return to Oz (1985)

Η επιστροφή της Dorothy στη χώρα του Οζ ίσως να μην είναι ακριβώς αυτό που θα ήθελε η Disney, ενώ οι μικροί μας φίλοι μάλλον θα έμεναν έκθαμβοι μπροστά σε ορισμένες καταστάσεις και διαλόγους της ταινίας. Η "Επιστροφή στον Οζ", αντίθετα με την πρώτη ταινία – που μπορεί να θεωρηθεί ως παιδική – βασίζεται περισσότερο στη σειρά βιβλίων του L. Frank Baum και έτσι ξενίζει με τις διαφορές της αυτόν που θα περίμενε να συναντήσει μια άμεση συνέχεια. Αν και η "Επιστροφή στον Οζ" κάνει κάποιες αναφορές στην πρώτη ταινία, διαφέρει στο ότι δεν είναι ένα musical αλλά μια… γοτθική περιπέτεια σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου η Dorothy με τη βοήθεια παλιών και νέων φίλων θα πρέπει να εμποδίσει τα σχέδια κυριαρχίας του Nome King. Μην περιμένετε, βέβαια, ένα βίαιο θρίλερ. Αν ζητάτε κάτι τέτοιο, μπορείτε να παίξετε το "Alice" American McGee.

Labyrinth (1986)

Χρειάστηκε τέσσερα χρόνια το "μαγαζί πλασμάτων του Jim Henson" για να επιστρέψει δυναμικά με μια νέα παραγωγή, η οποία αυτήν τη φορά δεν παρουσίαζε μόνο τεχνητά πλάσματα, αλλά μία ανάμειξή τους με πραγματικούς ηθοποιούς – όπως και το original Muppet Show. Ο "Λαβύρινθος" του Jim Henson είναι λιγότερο σκοτεινός και περισσότερο… μελωδικός από το "Dark Crystal", κάτι αναμενόμενο αφού το ρόλο του κακού αρχηγού των goblins παίζει ο David Bowie. Σε αυτό, μια κοπέλα, η Sarah, αφήνεται από τους γονείς της στο σπίτι μαζί με τον αδελφό της, ένα… ενοχλητικό μωρό που δεν σταματά να κλαίει με τίποτα! Μη αντέχοντας τα κλάματά του και ενώ του διαβάζει το παραμύθι "Λαβύρινθος", εύχεται να το έπαιρναν τα goblins που αναφέρονται σε αυτό. Ο αρχηγός των goblins ακούει και πραγματοποιεί την ευχή της. Ο αδελφός της σύντομα θα μετατραπεί σε έναν από αυτούς. Οταν η Sarah συνειδητοποιεί τι έγινε, αποφασίζει να τον σώσει. Θα πρέπει όμως να περάσει μέσα από τον αλλόκοτο λαβύρινθο του Jareth και να φτάσει στο σκοτεινό κάστρο του αν θέλει να πάρει πίσω τον αδελφό της.

Το "Labyrinth" ξεκινά ως μία τυπική ταινία, αλλά σύντομα μετατρέπεται σε μια κωμική περιπέτεια ψιλο-γοτθικού χαρακτήρα, με στιγμιαίες εξάρσεις μιούζικαλ, όπου στους βασικούς ρόλους κυριαρχούν ο Bowie και η Jennifer Connelly, με όλους τους υπόλοιπους ρόλους να ερμηνεύονται από... muppets! Το τελικό αποτέλεσμα είναι μοναδικό και αν και δεν μπορεί να θεωρηθεί "επικό", σίγουρα είναι ένα από τα καλύτερα παραμύθια που έχουμε δει.

The Princess Bride (1987)

Στο "The Princess Bride", μία ταινία φαντασίας, η όμορφη πριγκίπισσα Buttercup είναι ερωτευμένη με έναν φτωχό νέο, τον Wesley, ο οποίος απάγεται από πειρατές. Ο σατανικός πρίγκιπας Humperdinck διαλέγει την Buttercup για νύφη του, η οποία αποδέχεται τη μοίρα της, αφού ο αγαπημένος της δεν ζει πια. Ή μήπως ζει…

Εχοντας καταφέρει να πάρει τη θέση του αρχηγού των πειρατών, ο Wesley επιστρέφει σαν μασκοφόρος, ανώνυμος εκδικητής για να σώσει την αγαπημένη του. Στο μακρύ ταξίδι του συναντά τον Inigo Montoya, έναν τρομερά ικανό ξιφομάχο, που έχει ορκιστεί να βρει και να σκοτώσει τον εξαδάκτυλο δολοφόνο του πατέρα του και τον γιγαντόσωμο Andre που τον συνοδεύει, οι οποίοι αποφασίζουν να τον βοηθήσουν.

Το "Princess Bride" δεν είναι ακριβώς ένα τυπικό ηρωικό παραμύθι. Πολλές φορές ακροβατεί στα όρια της παρωδίας, καταφέρνοντας να συνδυάζει με μοναδικό τρόπο τη δράση με το χιούμορ, παρουσιάζοντας από θετική άποψη ακόμη και τους κακούς χαρακτήρες! Ο αυτοσαρκασμός των ηρώων, οι απίστευτες περιπέτειες στις οποίες εμπλέκονται και οι πανέξυπνοι διάλογοι κάνουν το "Princess Bride" μια ταινία που όλοι οι οπαδοί των περιπετειών φαντασίας θα πρέπει να δουν. Την παράσταση, όλως περιέργως, κλέβει ο "sidekick" χαρακτήρας του Inigo, που όποτε συναντά κάποιον που θα μπορούσε να είναι ο "κακός" που ψάχνει, συστήνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: "Γεια σου! Με λένε Inigo Montoya… Σκότωσες τον πατέρα μου… Ετοιμάσου να πεθάνεις!"

Willow (1988)

Η τελευταία "αγνή" ταινία φαντασίας πριν από την εισβολή των computer effects στο χώρο, ήταν το "Willow". Σκηνοθετημένο από τον Ron Howard και βασισμένο σε ένα, εμφανώς εμπνευσμένο από το Lord of the Rings σενάριο του George Lucas, το "Willow" παρουσιάζει την περιπέτεια του νάνου Willow Ufgood (Warwick Davis) που, υπό την προστασία των πολεμιστών Madmartigan (Val Kilmer) και Sorsha (Joanne Whalley), προσπαθεί να σώσει ένα μωρό από την οργή της παντοδύναμης σκοτεινής βασίλισσας Bavmorda. Βλέπετε, το μωρό αποτελεί μέρος μιας προφητείας που θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της κυριαρχίας της Bavmorda και έτσι η σωτηρία του είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τους πρωταγωνιστές. Αν και… δεν το δείχνουν!

Δυστυχώς, το "Willow" μπορεί να θεωρείται μια cult ταινία του χώρου και αυτή που εισήγαγε τα morphing effects (εφέ μεταμόρφωσης χαρακτήρων) στον κινηματογράφο, αλλά χωλαίνει σε αρκετά σημεία. Οι ηθοποιοί δεν φαίνονται ενθουσιασμένοι από τους ρόλους τους, με τον Val Kilmer να ξεχωρίζει για την ικανοποιητική ερμηνεία του. Ο "πρωταγωνιστής" Willow χάνεται στη σκιά των ανθρώπινων-συντρόφων του, ενώ αντί για το φοβισμένο ύφος του "απελπισμένου αλλά αναγκασμένου να ολοκληρώσει την αποστολή του" χαρακτήρα, καταφέρνει να περνά το στυλ του παιδιού που… πηγαίνει σχολική εκδρομή! Ετσι, το "Willow" καταλήγει να είναι μία μέτρια ταινία, όπου οι κακοί δεν είναι αρκετά κακοί, οι καλοί δεν είναι αρκετά καλοί και η ιστορία δεν είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Αξιο προσοχής είναι το γεγονός ότι, σύμφωνα με φήμες, το "Willow" αποτέλεσε πείραμα της εποχής, κυρίως από τον George Lucas, για το αν θα ήταν εφικτή μία μεταφορά του Lord of the Rings στον κινηματογράφο με τα τότε διαθέσιμα μέσα. Η αρνητική αποδοχή της ταινίας έδωσε την απάντηση στον Lucas ο οποίος, όμως, μάλλον… ξεχάστηκε, αφού τον πρόλαβε ο Peter Jackson!

Και όχι μόνο!

Οι ταινίες που αναφέραμε μέχρι τώρα δεν είναι οι μοναδικές στο χώρο του φανταστικού κινηματογράφου, αλλά αποτελούν τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα. Αν δεν έχετε πρόβλημα να "ξεφύγετε" λίγο από τα δεδομένα, ίσως να σας ενδιαφέρουν και οι ταινίες που ακολουθούν. Κατά την άποψή μου, δεν αποπνέουν έναν τόσο μαγευτικό "αέρα" όσο οι προηγούμενες, αλλά… γιατί να μην τις κρίνετε μόνοι σας;

Army of Darkness

Το τρίτο "Evil Dead" του Sam Raimi ξεφεύγει από το "καθαρά θρίλερ" στυλ των προηγούμενων ταινιών και μετατρέπεται σε μία περισσότερο επική κωμωδία! Ο πρωταγωνιστής Ash, έχοντας διαβάσει το Necronomicon, μεταφέρεται στο παρελθόν, σε μια εποχή όπου οι νεκροζωντανοί έχουν σηκωθεί από τους τάφους τους και πολεμούν τους ιππότες ενός κάστρου! Οπλισμένος με το απαραίτητο σπαθί της εποχής, μία καραμπίνα και ένα… αλυσοπρίονο που είχε δέσει στο κομμένο χέρι του, στο τέλος της προηγούμενης ταινίας, αναλαμβάνει να βρει και να φέρει το μάγο του κάστρου όπου φιλοξενείται το Necronomicon, για να βοηθήσει τους πολιορκούμενους και, κυρίως, για να επιστρέψει στην εποχή του. Αν είχε και περισσότερη βενζίνη για το αλυσοπρίονο…! Ιππότες, σπαθιά, πυρίτιδα, αίμα, νεκροζωντανοί σε μία μακάβρια παρωδία του Conan θα σας εθίσουν, αν αποδεχτείτε τα όχι και τόσο καλά εφέ της!

Nightmare Before Christmas

Φτιαγμένο εξ ολοκλήρου με τη μέθοδο του Stop Motion, το "Nightmare Before Christmas" του Tim Burton δεν ανήκει ακριβώς στην κατηγορία των ταινιών "ηρωικής φαντασίας". Δεν είναι όμως ούτε παιδικό φιλμ, μιούζικαλ, κωμωδία, θρίλερ, περιπέτεια ή δράμα και ας έχει στοιχεία απ' όλα αυτά! Πρόκειται για μία καθαρά "ενήλικη" ταινία, όπου ο Jack, βασιλιάς της χώρας του Halloween, ανακαλύπτει μια πύλη προς τη χώρα των Χριστουγέννων, όπου τα δάκρυα δίνουν τη θέση τους στα γέλια, ο φόβος στη χαρά, το μαύρο του ουρανού στο άσπρο του χιονιού… και αποφασίζει να τα συνδυάσει! Απαγάγει τον Αγιο Βασίλη, παρουσιάζει παραλλαγμένη – όπως, τουλάχιστον, την κατάλαβε – τη γιορτή των Χριστουγέννων στους υπόλοιπους κατοίκους της Halloween Land και μαζί ετοιμάζουν τα πιο… μακάβρια Χριστούγεννα που έχετε δει, έχοντας πάντα τις πιο αγαθές προθέσεις! Δείτε το οπωσδήποτε τη χριστουγεννιάτικη περίοδο για να "είστε στο κατάλληλο κλίμα" και ετοιμαστείτε να δείτε τη ζωή και τις επιθυμίες σας από άλλη οπτική γωνία!

Dragonheart

Θα μπορούσε να είναι μία από τις καλύτερες επικές ταινίες, αν δεν απέπνεε μία αύρα αθωότητας. Στο "Dragonheart" συναντάμε έναν… απατεωνίσκο κυνηγό δράκων και τον τελευταίο δράκο στη Γη, οι οποίοι έχουν γίνει φίλοι και έχουν κάνει μια περίεργη και συμφέρουσα για αμφότερους συμφωνία: ο δράκος κάνει πως επιτίθεται σε χωριά και ο κυνηγός πως τον εξοντώνει, λαμβάνοντας αδρές αμοιβές. Ετσι, μετακινούνται από χωριό σε χωριό, προσπαθώντας να επιβιώσουν. Σύντομα όμως, τα σχέδιά τους ανατρέπονται αφού στο δρόμο τους μπαίνει ένας σατανικός βασιλιάς, στον οποίο ο δράκος έχει δώσει, ως έναν βαθμό, αθανασία. Η ταινία ξεχωρίζει, όπως θα περίμενε κανείς, για τα εφέ του εκπληκτικά σχεδιασμένου δράκου, καθώς και για τη μουσική υπόκρουσή της. Ο Dennis Quaid στο ρόλο του κυνηγού και ο Sean Connery στο "ρόλο" του δράκου ("δανείζει" τη φωνή του) αποδίδουν ικανοποιητικά αλλά όχι αρκετά, χαρίζοντας έτσι στο "Dragonheart" το χαρακτηρισμό του μέτριου.

Shrek

Η ταινία–έκπληξη του 2001, το "Shrek", ήρθε και… προσγειώθηκε με εκκωφαντικό θόρυβο στις κινηματογραφικές αίθουσες γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία. Φτιαγμένο εξ ολοκλήρου μέσα από τρισδιάστατα γραφικά, το "Shrek" παρουσιάζει την περιπέτεια του ομώνυμου, καλοκάγαθου αλλά άσχημου Ogre που ζει μόνος και, αν και δεν το παραδέχεται, δυστυχισμένος σε έναν βάλτο. Οι άνθρωποι τον φοβούνται, τα ζώα τον αποφεύγουν και… όλα αλλάζουν εν ριπή οφθαλμού όταν, ξαφνικά, βρίσκεται με έναν ενοχλητικό νεοαποκτηθέντα "κολλητό" φίλο δίπλα του, έναν… γάιδαρο, που δεν σταματά να μιλά, σε ένα ταξίδι για τη σωτηρία της όμορφης πριγκίπισσας Fiona. Ενας απίστευτος συνδυασμός παιδικού και ενήλικου χιούμορ ("Μπορεί να μένει με εφτά νάνους, αλλά δεν είναι 'εύκολη'"!!!), με εξαιρετικά γραφικά και μουσική, το "Shrek" παρωδεί τα πάντα, από επικές ταινίες μέχρι το Matrix και τα… τρία γουρουνάκια. Ακόμη δεν το έχετε δει;

Αντί επιλόγου

Υπάρχει καλύτερος τρόπος να τελειώσουμε αυτό το ταξίδι μας από το… χιούμορ; Χωρίς να ξεφεύγουμε από το χώρο της ηρωικής φαντασίας, αλλά στρίβοντας το κεφάλι μας 359 μοίρες γύρω από την αφετηρία μας (!), σας προτείνουμε μία τελευταία ταινία που στιγμάτισε για πάντα τον κινηματογράφο, κατέστρεψε το image των ιπποτών, έριξε την υπόληψη του Βασιλιά Αρθούρου σε απύθμενο βούρκο και μας χάρισε… άπειρο γέλιο όσες φορές και αν την είδαμε. Κλείνουμε, λοιπόν, το ταξίδι μας προτείνοντάς σας μία αναρχική ταινία, τους "Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης" – ή Monty Python and the Holy Grail – που αποδομεί ολοκληρωτικά το μύθο του Excalibur και του "χειριστή" του, τοποθετώντας τους σε μία βρώμικη, διαλυμένη μεσαιωνική Αγγλία, με ελεεινά τέρατα που δεν διαφέρουν από κουνέλια και… ψυχοπαθείς – πυρομανείς μάγους! Αντε μετά να ξαναδείς τον Gandalf χωρίς να χαμογελάσεις! Καλή διασκέδαση!