Τα τελευταία χρόνια οι σινεφίλ που τυγχάνει να λατρεύουν και τη videogame κουλτούρα, έχουν καταναλώσει τόνους φιλμικών μετριοτήτων που αυτοαποκαλούνται «κινηματογραφικές μεταφορές βιντεοπαιχνιδιών». Μέσα από τον «κατιμά» του σελιλόιντ πετάγονται που και που «διαμαντάκια», όπως η περιπέτεια πολλών οκτανίων που απολαύσαμε, με τον τίτλο Doom.
Βία, αίμα, απαίσια πλάσματα και άφθονο ξύλο μάς υποσχέθηκε η ταινία "Doom" του Andrzej Bartkowiak (Exit Wounds, Cradle 2 The Grave)... και μας το έδωσε. Το story της περιστρέφεται γύρω από την προσπάθεια μίας ομάδας πεζοναυτών να αντιμετωπίσουν μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης στις αρειανές εγκαταστάσεις της Union Aerospace Corporation. Δεν περνάει πολλή ώρα και μία στρατιά από κακομούτσουνα τέρατα την πέφτουν στα εκπαιδευμένα «στρατά» και γίνεται το έλα να δεις, με ουρλιαχτά, σφαίρες και κατάρες να «σφυρίζουν» σε ολόκληρο το οικοδόμημα.
Ο σκηνοθέτης παρέμεινε πιστός στη σεναριακή δομή του Doom 3 κυρίως, αφαιρώντας εντελώς το δαιμονικό στοιχείο και επιμένοντας σε μία biohazard θεώρηση του μύθου αλά Resident Evil, χωρίς η πράξη του να αποδυναμώσει ιδιαίτερα το φιλμ. Τον πρώτο ρόλο στο νταβαντούρι που εκτυλίσσεται επί της οθόνης έχουν δύο χαρακτήρες: ο Sarge, ο «φουσκωτός» επικεφαλής της ομάδας που συμβολίζει την ωμή πλευρά της και ο John Grimm ή αλλιώς «The Reaper», που μπορεί να φαίνεται πιο «σοφτ» εμφανισιακά, αλλά προκύπτει αντάξιος του παρατσουκλιού που του κόλλησαν, σφάζοντας μία ορδή τεράτων στο 15λεπτο υποκειμενικό πλάνο, που αποτελεί κορύφωση της δράσης και φόρο τιμής στην κληρονομιά του Doom.
Στον ερμηνευτικό τομέα, ο Rock προτείνει τα στιβαρά μπράτσα του ως υποκατάστατο της ερμηνευτικής ένδειάς του, ενώ ο Karl Urban απεικονίζει με ρεαλισμό τον πληγωμένο χαρακτήρα του Reaper που τσακίζει κόκκαλα, βγάζοντας τα παιδικά του απωθημένα! Οι υπόλοιποι ερμηνευτές αποτελούν την κλασική βορά των τεράτων που καταβροχθίζεται μπουκιά-μπουκιά εκτός της Samantha Grimm, απαραίτητης γυναικείας πινελιάς και αδερφής του Reaper.
Τα σκηνικά της περιπέτειας είναι απευθείας εμπνευσμένα από την industrial αισθητική του Doom: αποπνικτικοί διάδρομοι, αποστειρωμένα εργαστήρια, σκοτεινές περιοχές για τους τολμηρούς πεζοναύτες κ.λπ. Πανέξυπνη η επιλογή του δημιουργού να μεταφέρει σχεδόν ολόκληρο το οπλοστάσιο του παιχνιδιού, μοιράζοντας τα όπλα σε όλα τα μέλη της ομάδας. Έτσι, βλέπουμε άλλον να κρατά το chain gun, άλλον το blaster και τον Rock να κρατά το όπλο που μοιάζει φτιαγμένο για εκείνον, το θεϊκό BFG. Τα ενεργειακά πλήγματα του BFG έχουν περίπου το ίδιο αποτέλεσμα με το παιχνίδι: ισοπεδώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, συνθλίβουν τοίχους, ανοίγουν σήραγγες εκεί όπου δεν υπήρχαν!
Το κερασάκι στη σεναριακή τούρτα του Doom ήταν η αναπόφευκτη «πτώση» του Sarge, η μόλυνση της αδύναμης – ψυχολογικά – φύσης του από το περιρρέον κακό και η τελική σύγκρουσή του με τον Reaper, μία déjà vu φλασιά από την αντίστοιχη σύγκρουση στο Doom 3. Αν ο Bartkowiak δεν «βιαζόταν» να τελειώσει την ταινία και μας προσέφερε μισή ώρα παραπάνω, θα μιλούσαμε για έπος.