Η ιδέα ότι ο κόσμος μας κάποτε θα φθάσει στο τέλος του δεν είναι πρωτότυπη. Ειδικά εμείς, οι δυτικοί, με τον απλοϊκό μανιχαϊσμό μας, είμαστε μαθημένοι να βλέπουμε "ζεύγη" εννοιών – εύκολα η Αρχή προϋποθέτει ένα Τέλος. Όμως, με το περιορισμένο βλέμμα μας δεν φθάνουμε πέρα από μία ολική καταστροφή της Γης ή, το πολύ, πέρα από τις συνέπειες που θα έχει το "σβήσιμο" του Ήλιου.

Εκείνο που έκανε διάσημο και δημοφιλή το συγγραφέα Paul Davies είναι το εύρος της ματιάς του και η ικανότητά του να μετατρέπει τα οράματα της φυσικής σε ιδέες κατανοητές από τον καθένα. Αναμενόμενα, για εκείνον η ολοσχερής καταστροφή της Γης δεν είναι παρά ένα συμβάν με περιοδικό χαρακτήρα: όπως ισχυρίζονται σχεδόν όλες οι μυθολογίες των λαών και επιβεβαιώνουν οι γεωλόγοι, επανέρχεται μονότονα κάθε τριάντα εκατομμύρια χρόνια.

Όταν ο Davies μιλά για το τέλος του κόσμου, αναφέρεται στη συντέλεια. Παρά το μακάβριο θέμα του, οι υποθέσεις του για το τι θα συμβεί "Τα τελευταία τρία λεπτά" δεν είναι ένα μοιρολόι για το Σύμπαν. Το δέος του είναι διάχυτο καθώς περνά από τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής στην καμπυλότητα του χωροχρόνου και από τα νετρίνα στους υπερκαινοφανείς αστέρες. "Γνωρίζουμε ότι θα έρθει ένα τέλος", μοιάζει να παραδέχεται ανάμεσα στις γραμμές του, "αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να αγαλλιάζουμε με αυτή την απέραντη πορεία". Έτσι, προσφέροντας μία αλληγορία για την ανθρώπινη ύπαρξη, τα σενάρια που παραθέτει δεν θυμίζουν ρέκβιεμ αλλά το Γκραν Φινάλε από τη Συμφωνία της Χαράς.