Η "Κόμη της Βερενίκης" δεν είναι καινούριο βιβλίο. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1990 και από τότε επανεμφανίστηκε σε απροσδιόριστο αριθμό ανατυπώσεων. Η παρουσίασή του εδώ γίνεται εξ αφορμής της πιο πρόσφατης έκδοσης, με την οποία ο συγγραφέας δηλώνει ότι κλείνει πια αυτός ο κύκλος. Πρόκειται για μία συγκινητική στιγμή και δίνει μια πρώτης τάξης ευκαιρία να  υπενθυμίσουμε την ύπαρξη αυτού του υπέροχου βιβλίου.

Θέμα του είναι το Σύμπαν – η γέννηση και ο θάνατος των αστέρων, η φύση. Αλλά, την ίδια στιγμή, θέμα του είναι ο άνθρωπος μέσα σε αυτό το Σύμπαν, η καταγωγή του και, κυρίως, η τωρινή του θέση σε αυτό. Ο Γ. Γραμματικάκης είναι Φυσικός (Πρύτανης, πια, του Πανεπιστημίου Κρήτης), όμως το γράψιμό του ξεπερνά τα όρια μιας μεμονωμένης οπτικής. Συνθέτει στοιχεία από διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους, δίνει συγκροτημένες ιδέες και εικόνες.

Εκείνο που δεν διακρίνεται στα παραπάνω είναι το δέος που μεταδίδει το βιβλίο. Γραμμένο με ένα λυρικό ύφος που δεν φοβάται να συμπεριλάβει αριθμούς, αποτελεί μια απλή, προσιτή σε όλους εισαγωγή στον κόσμο της σύγχρονης επιστημονικής σκέψης. Μέσα από τις σελίδες του παρελαύνουν όλες οι μεγάλες στιγμές, όλες οι μεγάλες μορφές, όλες οι μεγάλες σκέψεις. Όμως η αφήγηση δεν γίνεται τόσο με το ύφος του δασκάλου όσο με εκείνο του παραμυθά και μάλιστα εκείνου που γνωρίζει βαθιά μέσα του ότι αφηγείται το καλύτερο παραμύθι του κόσμου και είναι κι ο ίδιος μαγεμένος από αυτό.

Αλλά "Η Κόμη της Βερενίκης" δεν έχει happy end. Οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου είναι αφιερωμένες σε μια εντελώς προσγειωμένη ματιά στη σύγχρονη πραγματικότητα, δείχνουν καθαρά πόση ζημιά κινδυνεύουμε να κάνουμε στον κόσμο μας, στον εαυτό μας. Αποτελούν, έμμεσα, ένα δίδαγμα όχι ηθικό αλλά δίδαγμα σωτηρίας.